Ασύμμετρη Απειλή

Συγκλονισμό και θλίψη προκάλεσε ανά το παγκύπριο η είδηση της στυγερής δολοφονίας του Άντη Χατζηκωστή. Του Διευθύνοντως Συμβούλου του εκδοτικού οργανισμού "Δίας", της ναυαρχίδας δηλαδή του "ΟΧΙ" στο διχοτομικό σχέδιο "Ανάν".

Το ειδεχθές φονικό, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά εγκληματικών πράξεων και άλλων συμβάντων του τελευταίου διαστήματος, τα οποία έχουν αφήσει άναυδο τον Κυπριακό Ελληνισμό. Ανεξαρτήτως κινήτρων, αισθήματα ανασφάλειας και αβεβαιότητας κυριαρχούν ανάμεσα στο λαό. Η μη διαλεύκανση των περιστατικών αυτών, καθώς και τα σενάρια που δίνουν και παίρνουν είτε στον τύπο, είτε υπό μορφή ψιθύρων, συντηρούν ένα νοσηρό κλίμα στη κοινωνία μας.

Ως εκ τούτου, η εξιχνίαση της υπόθεσης ανεξαρτήτως πολιτικού ή άλλου κόστους, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Δυστυχώς όμως, το παρελθόν δεν μας επιτρέπει να αισιοδοξούμε. Αναζητούνται ακόμα οι δολοφόνοι του εκ των αρχιτεκτόνων της διεθνοποίησης του κουρδικού αγώνα, Θεόφιλου Γεωργιάδη. Εκτελέστηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, Μάρτη του 1994, στις 10 το βράδυ, έξω από το σπίτι του...

Σε ατυχήματα αποδόθηκαν μια σειρά αεροπορικών τραγωδιών που στέρησαν ανάμεσα σε άλλους τη ζωή από τον Ευάγγελο Φλωράκη, το Γιάννο Κρανιδιώτη, τους "τρεις" των Ιμίων... Κάποια ενδεχομένως να ήταν όντως ατυχήματα, σίγουρα όμως ορισμένα δεν ήταν.

Μόδα έχουν καταντήσει τα περιστατικά κλοπής ή και καύσης Ελληνικών σημαιών όπως και η ανίερη πράξη της σύλησης τάφων. Μερικά μπορεί να ήταν απλά πράξεις νεαρών ιερόσυλων, όχι όμως όλα. Αποκορύφωμα η κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου, με τις έρευνες να βρίσκονται σε βαθύ σκοτάδι.

Οι δολοφόνοι του Αντρέα Χατζηκωστή, ενδεχομένως να στόχευαν σε ένα καίριο πλήγμα για το ηθικό του δοκιμαζόμενου Ελληνισμού. Ίσως βέβαια και όχι. Σημασία έχει, εμείς να μην επιτρέψουμε ούτε στο φόβο, ούτε στην οργή να πρυτανεύσουν.

Είναι φανερό, πως αντιμετωπίζουμε μια ασύμμετρη απειλή. Δεν μπορούμε ούτε να δούμε, ούτε να αντιμετωπίσουμε πρόσωπο με πρόσωπο τον εχθρό. Αν όμως ο σκοπός του είναι η δημιουργία κλίματος έντασης, καχυποψίας, φιλονικίας και αποσταθεροποίησης, δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

Ενδέχεται να ακολουθήσουν και χειρότερα. Αν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες κρύβονται πράγματι πίσω από την ακολουθία αυτή των γεγονότων, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τα πάντα. Ακόμα και για προβοκάτσια στις ελεύθερες ή και τις κατεχόμενες περιοχές. Οφείλουμε να δώσουμε σθεναρά τη μάχη για ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο, να κωφεύσουμε στην ανεύθυνη σεναριολογία και να απορρίψουμε τις μεθοδεύσεις της τουρκικής πλευράς. Το κλίμα πανικού που επιχειρεί να υποτάξει συνειδήσεις και να κάμψει φρονήματα, ας γυρίσει μπούμεραγκ σε αυτούς που το καλλιεργούν.

Η ασύμμετρη απειλή, απαιτεί ψυχραιμία και αρραγή πανεθνική στρατηγική αντιμετώπισης των εκβιασμών, των απειλών και της τρομοκρατίας.

Αιωνία η μνήμη του Άντη, συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους οικείους και τους συνεργάτες του.

Κυριάκος Μάτσης: "Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής"

Πενηντα-ένα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 19 Νοεμβρίου 2009, από τη θυσία του Σταυραετού του Πενταδακτύλου, από το πέρασμα στην Αθανασία του λεβέντη της Ανορθωσιάτικης οικογένειας, Κυριάκου Μάτση.

Ο Κυριάκος, γεννήθηκε στις 23/01/1926 στο Παλαιχώρι της επαρχίας Λευκωσίας, διαμέρισμα Μόρφου. Γιος του Χριστοφή και της Κυριακούς, σύντομα άφησε την οικογένειά του για να φοιτήσει στο γυμνάσιο Αμμοχώστου, που είχε εν τω μεταξύ μεταστεγαστεί προσωρινά στο Τρίκωμο. Εκεί, γνώρισε τον μετέπειτα υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου, ενώ ταυτόχρονα έγινε κοινωνός της Ιδέας που ακούει στο όνομα «ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ».

Σπούδασε Γεωπονία στη Θεσσαλονίκη, όπου φρόντιζε σε κάθε ευκαιρία να προβάλλει το Κυπριακό ζήτημα. Ανέπτυξε πλούσια εθνική δράση, πρωτοστατώντας σε σειρά εκδηλώσεων διαφώτισης του λαού, αλλά και διαμαρτυρίας κατά του Αγγλικού προξενείου.

Έζησε και εργάστηκε στην Αμμόχωστο μέχρι τα είκοσι-εννέα του χρόνια, οπόταν και ξέσπασε ο ένοπλος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ. Με έντονη δράση στις επαρχίες Αμμοχώστου και Κερύνειας, μετατράπηκε σε ζωντανό θρύλο για το μαχόμενο Κυπριακό Ελληνισμό. Στις 9 Ιανουαρίου του 1956, συνελήφθη από τον κατακτητή και βασανίστηκε με βαναυσότητα, προκειμένου να προδώσει τα πολυάριθμα μυστικά της Οργάνωσης που κατείχε. Το παλικάρι όμως δεν λύγισε, δίνοντας το καλύτερο παράδειγμα στους συγκρατούμενούς του, στην Ομορφίτα όπου κρατούνταν...

Κορυφαία ίσως στιγμή, όπου αναδεικνύεται το μεγαλείου του Ήρωα, ήταν η απάντηση του στον στρατάρχη Χάρτινγκ, ο οποίος τον επισκέφτηκε προσωπικά στο κελί του, προκειμένου να τον εξαγοράσει με το μυθικό ποσό του μισού εκατομμυρίου λιρών, καθώς και εκτάσεων γης στην Αυστραλία. Ο φιλομαθής Αγωνιστής, θυμήθηκε τον ιστορικό Ηρόδοτο και την απάντηση των Ελλήνων στους Πέρσες όταν αυτοί προσπάθησαν να τους εξαγοράσουν: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής», Ηρόδοτος VIII-26.

Όπως και στις μέρες μας, έτσι και τότε, υπήρχαν Έλληνες που κιότεψαν μπροστά στην περσική πολεμική μηχανή. Θέλοντας να δικαιολογήσουν εαυτούς, έλεγαν «κερδαλεώτερόν εστι ομολογέειν τω Πέρση μάλλον ή περ πολεμέειν» - πιο κερδοφόρος ο συμβιβασμός με τον Πέρση παρά αν τον πολεμούμε. Φυσικά, υπήρχαν και αυτοί, οι λίγοι, οι Τριακόσιοι, οι έντιμοι, οι έχοντες τη συναίσθηση του Ιστορικού Χρέους να φυλάξουν Θερμοπύλες, οι οποίοι απαντούσαν: «Ελευθερίης γλιχόμενοι, αμυνεύμεθα ούτως όκως αν και δυνώμεθα» - η λαχτάρα της ελευθερίας μας παρακινεί να τον αντιμετωπίσουμε, να αμυνθούμε, με όση δύναμη έχουμε, Θερμοπύλες 480 π.Χ., VIII-143. Ο Κυριάκος, διάλεξε το δεύτερο "στρατόπεδο"...

Ακόμα και μέσα στα μπουντρούμια των αποικιοκρατών, ο γεωπόνος Μάτσης φρόντιζε να υπηρετεί την Πατρίδα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πιστεύοντας στην αξία της σωστής Παιδείας, μεριμνούσε για τη μόρφωση των ανήλικων κρατουμένων, ενώ χάρις στη συμπάθεια που κέρδισε από το Χάρτινγκ, κατόρθωσε να δημιουργήσει μια βιβλιοθήκη για τους συναγωνιστές του. Στον ελεύθερο του χρόνο, είχε την ευχέρεια να φιλοσοφεί τη ζωή και να καταγράφει με αξιοθαύμαστη ωριμότητα σκέψεις και προτάσεις, τις οποίες ακόμα και μεγάλοι διαφωτιστές και διανοούμενοι θα ζήλευαν!

Παράλληλα, είχε λάβει την εξουσιοδότηση του Αρχηγού Διγενή όπως διαπραγματευτεί το Κυπριακό μαζί τον Άγγλο διοικητή, μιας και ο Μακάριος βρισκόταν εξόριστος. Αν και - όπως αφηγήθηκε στους συμπολεμιστές του - έφτασε πολύ κοντά στην αυτοδιάθεση, τελικά δεν κατέστη δυνατή η υπογραφή κάποιας συνθήκης.

Ο Σταυραετός του Πενταδακτύλου, σε ένα από τα πολλά σχέδια αποδράσεων που μηχανορράφησε για τους συγκρατούμενούς του, στις 13 του Σεπτέμβρη, απέδρασε από τα κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς - όπου είχε εν τω μεταξύ μεταφερθεί - και ανέλαβε εκ νέου τα ηνία του αγώνα για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού στην επαρχία της Κερύνειας.

Δυο χρόνια αργότερα, τη 19η Νοεμβρίου του 1958, έμελλε να περάσει στο πάνθεο των Ηρώων. Αρνούμενος να παραδοθεί όταν περικυκλώθηκε το κρησφύγετό του στο Δίκωμο από τους Βρετανούς, επέλεξε να βροντοφωνάξει «Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας»! Θυσιάστηκε, ώστε να μεταλαμπαδεύσει στους συναγωνιστές του το πάθος για Αγώνα και σε μας τους απογόνους του, τον πόθο για ΛΕΥΤΕΡΙΑ και ΕΝΩΣΗ.

Η Πόλη στο ΕΔΑΔ

Η 29η Σεπτεμβρίου 2009, αποτελεί ημέρα σταθμό για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινουπόλεως και όχι μόνο. Το γνωστό στον Κυπριακό προσφυγικό κόσμο, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), με μια απόφαση καταπέλτη για την Τουρκία, κατοχυρώνει το κληρονομικό δικαίωμα των Ελλήνων πολιτών που κατέχουν περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη.

Αφορμή για την απόφαση αυτή, ήταν η προσφυγή των αδελφών Γιάννη και Βαγγέλη Φωκά, καταγγέλλοντας το τουρκικό κράτος για καταπάτηση του δικαιώματός τους, να κληρονομήσουν την αδερφή τους Πολυξένη Πιστικά, η οποία είχε αποβιώσει το 2000. Η δικαιολογία που προέβαλλε η τουρκική πλευρά, ήταν ένα προεδρικό διάταγμα του 1964, βάσει του οποίου δεσμεύονταν όλες οι περιουσίες Ελλήνων υπηκόων στην Τουρκία.

Σημειώνεται ότι η απόφαση του ΕΔΑΔ, είναι ομόφωνη, με την ψήφο ακόμα και αυτής, της Τουρκάλλας δικαστού, να είναι υπέρ των παραπονουμένων! Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο περιορίζει το δικαίωμα έφεσης, ενώ οι αδελφοί Φωκά θα αιτηθούν αποζημιώσεις που ανέρχονται στα 19 εκατομμύρια ευρώ, για απώλεια χρήσης της περιουσίας τους, πέραν από την περιουσία αυτή καθαυτή που θα ζητήσουν όπως τους επιστραφεί.

Πλέον, η απόφαση έχει δημιουργήσει δεδικασμένο για τις χιλιάδες των Ελλήνων υποηκόων που έχουν στερηθεί των περιουσιών τους εξαιτίας της τουρκικής βαρβαρότητας. Συν αυτώ, η υποταγή του κατακτητή στα κελεύσματα του Δικαστηρίου, αποτελεί ένα ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των υποχρεώσεων που η Τουρκία οφείλει να εκπληρώσει μέχρι τον Δεκέμβριο, οπόταν και θα εξεταστεί η πρόοδος που έχει επιτελέσει προς τον εξευρωπαϊσμό της. Υπενθυμίζουμε ότι οι δεσμεύσεις αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανοίγματος των λιμένων και αεροδρομίων στα υπό Κυπριακή σημαία πλοία και αεροσκάφη, παραμένουν ακόμα στα λόγια.

Η απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ, μπορεί και πρέπει να έχει αντίκτυπο και στον Κυπριακό Ελληνισμό. Αποδεικνύεται περίτρανα, πως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν έχει καμιά πρόθεση να κωφεύσει μπροστά στις εκκλήσεις των αδικημένων για απονομή δικαιοσύνης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν προχωρεί σε εκπτώσεις όταν υπάρχουν ανοιχτά θέματα καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών της. Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν ο καταπατητής είναι μια υπό ένταξη χώρα!

Μην ξεχνούμε άλλωστε πως, τα πιο πάνω, προστίθενται στις ήδη πρόσφατες καταδικαστικές για την Τουρκία αποφάσεις του ΕΔΑΔ, σε 18 προσφυγές Ελληνοκυπρίων, κλείνοντας έτσι τον κύκλο των 32 υποθέσεων που είχαν κριθεί ως παραδεκτές, αφήνοντας μόλις μία να εκκρεμεί!

Κοντά σε τούτα, να βάλουμε και την ιστορική απόφαση της 28ης Απριλίου του τρέχοντος, όπου το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ), δικαίωσε πλήρως το Μελέτιο Αποστολίδη και την Ελληνική πλευρά, στη λεγόμενη «υπόθεση Όραμς». Μια απόφαση, που όχι μόνο κάνει κρυστάλλινη αναφορά στην κατοχή και διαίρεση του νησιού μας εξαιτίας του τουρκικού στρατού, αλλά προχωρά ένα βήμα παραπέρα, απορρίπτοντας οποιαδήποτε ούτω καλούμενη «δικαστική αρχή» στην Κύπρο, πέραν των Δικαστηρίων της Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, ξεκαθαρίζει πως η κυριότητα των περιουσιών στις κατεχόμενες περιοχές, παραμένει στους νόμιμους, προ του 1974, ιδιοκτήτες τους.

Το Κυπριακό, δεν ήταν, ούτε και θα πρέπει να μετατραπεί σε νομικό ζήτημα. Ωστόσο, οι τόσο σημαντικές αποφάσεις των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, δεν είναι δυνατόν να αγνοούνται. Αποτελούν βέλη στη φαρέτρα μας, τόσο κατά τις διαδικασίες αξιολόγησης της τουρκικής προόδου στα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο και κατά τις συζητήσεις για την επίλυση του Κυπριακού.

Όταν υφίστανται αποφάσεις τέτοιας βαρύτητας, είναι ανεπίτρεπτο να γίνονται από δικής μας πλευράς διολισθήσεις στο εδαφικό. Όταν δικαιώνονται Ελλαδίτες πολίτες για τις περιουσίες που κατέχουν στην Κωνσταντινούπολη, είναι απαράδεκτο να παύουν οι Κύπριοι πολίτες να διεκδικούν τις πατρογονικές τους εστίες στην Αμμόχωστο, τη Μόρφου και την Κερύνεια!

Η απώλεια των περιουσιών μας συνεπεία της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, δεν πρόκειται ποτέ να νομιμοποιηθεί εκτός κι αν εμείς οι ίδιοι βάλουμε την υπογραφή μας γι’ αυτό. Ο Ελληνισμός της Κύπρου, έχει υποχρέωση να αντισταθεί στο ξεπούλημα της Πατρίδας του. Ναι, είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε ειρηνικά όχι απλά με τους τουρκοκύπριους, αλλά με οποιοδήποτε νόμιμα βρίσκεται στο έδαφος του πολύπαθου νησιού μας. Δεν έχουμε όμως κανένα δικαίωμα να ξεγράψουμε τρεις και πλέον χιλιετίες Ελληνικότητας της Κύπρου!


Πηγές:
Εφημερίδα «Τα Νέα», 30/09/2009
Ηλ. Εφημερίδα «Offsite», 22/09/2009

Μη Μιλάς – Μη Γελάς, Κινδυνεύει η ΕΛΛΑΣ!

Ποδοσφαιρική η σημερινή μας ανάρτηση, έτσι για να αλλάξουμε και λίγο κλίμα...


Δύσκολη ήταν η βδομάδα που πέρασε για ένα δικό μας άνθρωπο, τον Στρατηγό της Ανόρθωσης και του Κυπριακού Ποδοσφαίρου, τον Τιμούρ Κετσπάγια.

Ο απολογισμός των πέντε νικηφόρων και ενός ισόπαλου αγώνα, σε σύνολο έξι επίσημων παιχνιδιών, φάνηκε ασπίδα μικρή, για να προστατεύσει τον Τιμούρ από την τρικυμία που έπιασε στο λιμάνι. Τι κι αν πέρσι, πριν κάνει την Ευρώπη να παραμιλά, έριξε μια περιποιημένη τριάρα στον Ολυμπιακό, φέτος δεν φάνηκε να το θυμάται κανείς. Ακόμα κι όταν, μη έχοντας στη φαρέτρα του τον αίλουρο Λέτο, τον αειθαλή Τζόρτζεβιτζ, το μάγο Μπελούτσι, το γκολτζή Κοβάσεβιτς, με τον Γκαλέτι τραυματία και τον περίφημο Ντιόγκο – που ήταν τάχα η αιτία της περσινής συντριβής – εκτός φόρμας, κατάφερε να μπει… περπατητός στους ομίλους με τέσσερα στα τέσσερα! Ούτε καν η νίκη μετά από 22 χρόνια στον Κάμπο δεν έκανε αίσθηση τους οπαδούς του «θρύλου».

Το σχέδιο ήταν προμελετημένο: Κετσπάγια μέχρι η ομάδα να μπει ομίλους και μετά… αλλαγή προπονητή. Βέβαια, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη κάτι τέτοιο. Εδώ έδιωξαν το Μπάγιεβιτς γιατί λέει δεν μπορούσε να «παίξει» έξω απ’ τη «γειτονιά» του. Το ότι ήταν ΑΕΚτζης δεν έπαιξε ρόλο… μπα… Έφυγε ο Λεμονής, το «δικό τους παιδί» που έφτασε μεν μέχρι τους κορυφαίους «16» γείτονες, αλλά ήταν… «τσούκου – τσούκου – γκολ». Ακόμα κι αυτός ο – αν είναι ποτέ δυνατόν – τρισμέγιστος(!!!) Βαλβέρδε, έφυγε μετά από «νταμπλ» γιατί… ζητούσε πολλά! Όχι πως διακρίναμε την αδυναμία του σε «νοκ-άουτ» αγώνες... Βλέπε ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, Σεντ Ετιέν, ακόμα και απ’ τον Αστέρα στο παρά κάτι γλύτωσε ο… Ισπανός!

Ο Τιμούρ, δεν πληρούσε από την αρχή τις… προδιαγραφές. Πρώτ’ απ’ όλα, καθόταν σε μερικά στομάχια άσχημα το γεγονός πως όντας ΑΕΚτζής, ουδέποτε έχασε από τον Ολυμπιακό. Έπειτα, σαν ΑΝΟΡΘΩΣΙΑΤΗΣ, δεν έσκυψε το κεφάλι στις πιέσεις του περσινού καλοκαιριού, δεν μάσησε στις απειλές, κι έριξε τον ακριβοπληρωμένο θίασο του Κόκκαλη στο καναβάτσο. Συν αυτώ, δεν είχε και κανένα πλούσιο παλμαρές που να συνοδεύεται από κάποιο τεράστιο Ισπανικό όνομα, το οποίο να προκαλεί δέος στις αθλη(τικ)ές εφημερίδες και τις κατινίστικες ραδιοφωνικές εκπομπές… Οι αποκλεισμοί της Τραπεζούντας, της Κλουζ, της Ραπίντ, του ίδιου του Ολυμπιακού, τα τεράστια αποτελέσματα με Παναθηναϊκό, Βέρντερ, Ίντερ, δεν προκαλούν αίσθηση. Άλλωστε, οι Ελλαδικές ομάδες αυτούς τους αντιπάλους τους… έχουν για πλάκα!

Το βράδυ της Τετάρτης, όσο κι αν κάποιοι επιχείρησαν να παρουσιάσουν κοσμογονικές αλλαγές στου Ρέντη, είδαμε την ομάδα του Τιμούρ! Μια ομάδα πειθαρχημένη, με εξαιρετική φυσική κατάσταση που έτρεχε για 90΄, με τις γραμμές κοντά, διαρκή κίνηση χωρίς την μπάλα και αλληλοκάλυψη για σεμινάριο. Μια ομάδα που έπαιξε χωρίς Ντάρμπισιρ, δίχως Γκαλέτι και τον Ντομί να φεύγει από το ζέσταμα! Ένα σύνολο στον αυτόματο πιλότο που πήγε περίφημα και κτύπησε την κατάλληλη στιγμή κλέβοντας το τρίποντο από την διόλου ευκαταφρόνητη πρωταθλήτρια Ολλανδίας… Βέβαια, δεν είχε θέαμα… «Εις αύριον όμως τα σπουδαία», έλεγαν κάποιοι το βράδυ της Τετάρτης...

Να όμως που ήρθε και το βράδυ της Πέμπτης... Ο εφιάλτης ξεκίνησε με τον «ευρωπαίο» Παναθηναϊκό. Μια ομάδα που έχει ξοδέψει του κόσμου τα εκατομμύρια – ναι ξεπέρασε και την Ομόνοια! – έχοντας ως στόχο, το πρωτάθλημα όποτε χάνει στην Ευρώπη και την Ευρώπη όποτε χάνει στο πρωτάθλημα! Με μια άμυνα παιδική χαρά και ένα τερματοφύλακα που στην εν Ελλάδι καριέρα του δεν μετρά ούτε μια εντυπωσιακή απόκρουση, ίσως πρέπει να αισθάνεται και τυχερός που το σκορ έμεινε στο «3». Θα μπορούσε άλλωστε να έβαζε κι άλλο αυτογκόλ και να ανέβαζε το δείχτη! Κρίμα που ο… «σπεσιαλίστας» του είδους ήταν εκτός 11άδας!

Αυτό που ενοχλεί τον φίλαθλο, δεν είναι τόσο η ανεπάρκεια του ανεκδιήγητου Τεν Κάτε – που παίζει μόνο με δημιουργικά χαφ στο κέντρο μπας και χάσουμε το θέαμα, του αντιπάλου – αλλά η αδυναμία να καλυφθούν δυο – τρεις εξόφθαλμες τρύπες εδώ και δυο χρόνια. Την στιγμή μάλιστα που έχουν διατεθεί εκατομμύρια επί εκατομμυρίων… Φανταστείτε δηλαδή να είχε τέτοιο χρήμα η περσινή ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ. Ναι, ναι, ξέρω, θα το… εξαφανίζαμε σε χρόνο ρεκόρ!

Πάμε και στο άλλο ανέκδοτο. Στα δικά μας χάλια, της ΑΕΚ. Την εκτός έδρας εμφάνιση με τη Βασλούι και την αεράμυνα στα στημένα την κατάπιαμε. Τις μεταγραφές της τελευταίας στιγμής, τις συνηθίσαμε. Το ότι δεν πρόκειται να παίρναμε κάτι καλό κόντρα στην Έβερτον εκτός, το ξέραμε. Το να παίζω όμως γνωρίζοντας ότι κάθε φορά που παραχωρώ κόρνερ, βρίσκομαι αυτόματα στη σέντρα, δεν το χωνεύω! Ούτε σχολική ομάδα δεν αμύνεται έτσι στα στημένα. Για να μην αναφερθώ στα δείγματα απειθαρχίας που για πολλοστή φορά έκαναν την εμφάνισή τους μέσα στο γήπεδο. Χάσαμε και το μέτρημα πια, μια με τους καυγάδες και μια με τις αδικαιολόγητες και κουτές κάρτες. Φαντάζομαι να μην ήταν «τσάρος» ο Ντούσκο δηλαδή… μποξ θα παίζανε;

Αν κάποιος που ασχολείται με το Ελλαδικό ποδόσφαιρο αναλογιστεί την επιτυχία των δυο Κυπριακών ομάδων πέρσι και φέτος, δεν είναι τόσο τραγικό. Ούτε αν συγκρίνει τους προϋπολογισμούς θα βάλει τα κλάματα. Αν κάτσει όμως να διαβάσει λίγο τα ρόστερ των Κυπριακών συλλόγων… Τον Κατσαβάκη το γιο του Μάκη, τον «κουτσό» Σκοπελίτη, τον «Αλβανό» Αριάν Μπεκιάι, το γερο-Φρούσο, τον «μεθύστακα» Δέλλα, το «παλιόπαιδο» Πάολο-Κόστα, τον «άμπαλο» Πουρσαϊτίδη, τον «άχρηστο» Κόντη, το «παλτό» Χιώτη, τον Χαραλαμπίδη που «δεν κάνει», τον «μικρομεσαίο» Αλεξάνδρου, το «λίγο» Χατζί, τον «αποτυχημένο» Γιοβάνοβιτς… Τώρα προσθέστε και τον… «μη θεαματικό» Κετσπάγια!!!

Μια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της, γιατί προτιμά να σπαταλά εκατομμύρια για να φέρει παιχταράδες που θέλουν να διασκεδάσουν στην παραλιακή και προπονηταράδες που ενδιαφέρονται να κολλήσουν ένσημα πριν βγουν στη σύνταξη…

Η Ελλάς που αρέσκεται να έχει ένα πρωτάθλημα που οι τρεις πρώτοι κερδίζουν όλους τους υπόλοιπους για να είναι ευτυχείς, και ο Ολυμπιακός παίρνει τον τίτλο για να είναι ευτυχέστερος.

Όχι πως η Κύπρος πάει πίσω δηλαδή. Η Κύπρος που προτιμά να δώσει 4 εκατομμύρια σε 4 χρόνια για να φέρει το Μακρίδη, παρά να δώσει 2 εκατομμύρια, να πάρει 20 επίλεκτους ποδοσφαιριστές ηλικίας 12-16 και σε 5 χρόνια να βγάλει 5 «Μακρίδηδες»…

Καθόλου απίθανο όμως, να φτάσει η Κύπρος στο σημείο να βγάζει περισσότερες ομάδες απ’ την Ελλάδα στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Μην αναρωτηθείτε αδέρφια «γιατί». Εμείς κάνουμε «παιχνίδι»… με τα δικά σας «σκάρτα»!


ΥΓ: Η στήλη, εύχεται στον μεγάλο Τιμούρ Κετσπάγια κάθε επιτυχία στη συνέχεια της καριέρας του. Θα συνεχίσουμε να είμαστε ευγνώμονες που μας άνοιξε τα μάτια στο ποδόσφαιρο, που μας χάρισε τόσες πρωτόγνωρες και ανεπανάληπτες στιγμές χαράς και εθνικής υπερηφάνειας.

Για το μέλλον του δεν ανησυχούμε:
«Όσο έχει ψυχή… δεν θα τον κερδίσουν»


Δημοσιεύεται στην «Γαλανόλευκη Θύρα» του Σαββάτου 19-09-2009

Πρόεδρε, Γιατί Ξέχασες την Αμμόχωστο;

Πριν από περίπου δυο μήνες, και πιο συγκεκριμένα την εβδόμη Ιουλίου, με ενθουσιασμό πληροφορηθήκαμε μια ευχάριστη εξέλιξη στην πορεία του Κυπριακού. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απεφάσισε επιτέλους να αποστείλει επιστολή στον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε., αξιώνοντας επιστροφή των νομίμων κατοίκων της Αμμοχώστου, πίσω στην πόλη τους.

Η πόλη της Αμμοχώστου, έχει αρκετές ιδιαιτερότητες σε σχέση με τις υπόλοιπες κατεχόμενες περιοχές μας. Αφ' ενός, η εκτός των τειχών πόλη τελεί υπό καθεστώς ομηρίας από τον τουρκικό στρατό, παραμένοντας βουβή και έρημη για τριανταπέντε τώρα χρόνια. Αφ' ετέρου, μια σειρά συμφωνιών ανάμεσα στην Κυπριακή Δημοκρατία και την τουρκική πλευρά, αλλά και ψηφίσματα των Η.Ε., προνοούν την επιστροφή της πόλης στους Αμμοχωστιανούς.

Τόσο το Ψήφισμα 550 των Η.Ε., όσο και οι Συμφωνίες Κορυφής Κυπριανού-Ντεκτάς του 1979, επιτάσσουν επανεγκατάσταση των Βαρωσιωτών στη πόλη τους, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Μάλιστα, στις Συμφωνίες του 1979, τονίζεται πως το θέμα της Αμμοχώστου θα επιλυθεί ξεχωριστά και κατά προτεραιότητα σε σχέση με τη συνολική διευθέτηση του Κυπριακού ζητήματος. Αποτελεί δε όρο, για τη συνέχιση των συνομιλιών, η Επιστροφή της Αμμοχώστου.

Αύριο, στις 12 Σεπτέμβριου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα είναι ο κύριος ομιλητής της αντικατοχικής εκδήλωσης του Δήμου Αμμοχώστου. Θα κοιτάξει άραγε στα μάτια τους Βαρωσιώτες, εξηγώντας γιατί βρίσκεται ακόμα σε συνομιλίες, την στιγμή που η άλλη πλευρά αθετεί την υπογραφή της σε προηγούμενες συμφωνίες; Ποια εγγύηση υπάρχει ότι οι κατοχικές δυνάμεις θα εφαρμόσουν οποιαδήποτε συμφωνία προκύψει μέσα από τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις;

Το ακόμα κρισιμότερο ερώτημα όμως είναι άλλο. Στην προ δύο μηνών επιστολή του προς τον Μπαν-Κι Μουν, έχει λάβει απάντηση; Αν όχι, σε ποια διαβήματα έχει προβεί προς τούτο; Αν η επιστολή έχει απαντηθεί, γιατί δεν έσπευσε να ενημερώσει το λαό, όπως έκανε κατά την απόδοση της αρχικής;

Μήπως η απάντηση που λήφθηκε δεν ήταν αυτή που αναμέναμε; Ή μήπως δεχόμαστε πιέσεις για να ενταχθεί το θέμα των Βαρωσίων, στο πλαίσιο μια συνολικής διευθέτησης; Ή ακόμα χειρότερα, υπάρχει περίπτωση να παρουσιαστεί η μεταβίβαση του ελέγχου ενός τμήματος της πόλης στα Ηνωμένα Έθνη, σαν μια μεγάλη υποχώρηση της Τουρκίας, λίγες μέρες ίσως πριν την αξιολόγηση της Ευρωπαϊκής της πορείας; Κάτι, που θα πριμοδοτήσει την Άγκυρα με επαίνους, όταν απλά θα έχει εφαρμόσει μια συμφωνία που υπέγραψε προ τριάντα ετών!

Σε κάθε περίπτωση, οι Αμμοχωστιανοί, αλλά και ο υπόλοιπος Κυπριακός Ελληνισμός, έχουν κάθε δικαίωμα να γνωρίζουν τι διαμείβεται πίσω από κλειστές πόρτες. Οφείλουν οι πολιτικοί - και ιδιαίτερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας - να μιλήσουν με εντιμότητα και παρρησία. Ελπίζουμε ότι δεν θα επιχειρήσουν φέρουν το λαό προ τετελεσμένων, όπως το 2004...

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ

Όταν ο Δημήτρης Συνάντησε το Σίλβιο...

Επίσημη επίσκεψη στην Ιταλία πραγματοποιεί σήμερα και αύριο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Δημήτρης Χριστόφιας. Στα πλαίσια της επίσκεψης, θα παρακαθίσει σε δείπνο που θα παραθέσει προς τιμήν του ο πρωθυπουργός της χώρας, Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Το αντάμωμα Δημήτρη - Σίλβιο, φέρνει στο νου μας τη διαδρομή των δύο ανδρών και μοιραία γίνεται μια σύγκριση... Έχοντας βέβαια εκ διαμέτρου αντίθετες αφετηρίες, τι ομοιότητες θα μπορούσε να διακρίνει κάποιος ανάμεσα στον κομμουνιστή ηγέτη της Κύπρου από τη μια και τον καπιταλιστή Μιλανέζο μεγαλοεπιχειρηματία από την άλλη;

Αμφότεροι οι δύο άντρες, ανήλθαν στην εξουσία υποσχόμενοι να επιλύσουν τα πιο σημαντικά προβλήματα των ψηφοφόρων. Όπως είναι γνωστό, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δημιούργησε στο λαό την προσδοκία της λύσης. Παρουσιαζόταν προεκλογικά ως ο "υποψήφιος της λύσης", ο άνθρωπος που θα έφερνε στην Κύπρο την ειρήνη και την επανένωση, ενώ σύνθημά του ήταν η "δίκαιη κοινωνία". Ο καβαλιέρε από την πλευρά του, επαγγελλόταν την καταπολέμηση της διαφθοράς και του εγκλήματος, φορολογικές ελαφρύνσεις και απαλλαγές, μείωση της ανεργίας, αύξηση των συντάξεων και κοινωνικών παροχών...

Ο Μπερλουσκόνι, ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία δραστηριοποιούμενος αρχικά στον τομέα των κατασκευών και αργότερα σε διάφορες άλλες επιχειρήσεις. Στην πορεία, αντιλαμβανόμενος την δύναμη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, φρόντισε να φέρει υπό τον έλεγχο του μια από τις μεγαλύτερες σε κυκλοφορία εφημερίδες, την "Ιλ Τζιορνάλε", και να γίνει μέτοχος στους ιδιωτικούς σταθμούς τηλεόρασης σε ένα ποσοστό που ξεπερνούσε το 80%!

Στην Κύπρο τώρα, ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ και σήμερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είχε ουσιαστικά υπό την εποπτεία του ένα μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων. Είναι οι γνωστές επιχειρήσεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σχετίζονται με το νυν κυβερνών κόμμα. Στον τομέα των ΜΜΕ, πέραν από την "Χαραυγή" και το ραδιόφωνο του "Άστρα", το 2006 - λίγο περισσότερο από ένα χρόνο προ των εκλογών - το ΑΚΕΛ προχώρησε και στην δημιουργία του τηλεοπτικού σταθμού "CNC-Plus".

Μάλιστα, την τελευταία διετία, και το Κρατικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης παρουσιάζει ύποπτα συμπτώματα ως προς την εγκυρότητα και αντικειμενικότητα της ενημέρωσης που προσφέρει στο φορολογούμενο κοινό. Πιο χαρακτηριστικό, το πρόσφατο παράδειγμα της επίσκεψης του Προέδρου στη Συρία. Ο Σύρος Πρόεδρος Αλ Άσαντ, απαντώντας σε ερώτηση που του έγινε από το Κρατικό μας Ίδρυμα, αντιπαρέβαλε την κατάσταση στην Κύπρο, με το Λίβανο και την τότε εισβολή της Συρίας, τονίζοντας πως εκεί υπήρχε ένα μόνο κράτος! (Η επίμαχη δήλωση* από το Συριακό Αραβικό Πρακτορείο Ειδήσεων βρίσκεται εδώ). Ούτε το ΚΥΠΕ, αλλά ούτε και το ΡΙΚ - δημοσιογράφος του οποίου υπέβαλε την ερώτηση - μετέδωσαν τη δήλωση. Άραγε για να μην κακοφανίσουν τον Πρόεδρο που, ενώ παρίστατο στην κοινή συνέντευξη τύπου, δεν πήρε είδηση την αιχμή του Σύρου ομολόγου του για δύο κράτη στην Κύπρο;

Επιστρέφοντας πίσω στη διαδρομή του Σίλβιο, παρατηρούμε ότι ο Ιταλός πολιτικός, αφού κατόρθωσε να χειραγωγήσει τους ψηφοφόρους δια των Μέσων, προχώρησε στην αγορά της λαοφιλούς ποδοσφαιρικής ομάδας Μίλαν, ώστε να αυξήσει ακόμα περισσότερο την επιρροή του στις μάζες.

Αντιστοίχως, στην δική μας περίπτωση, ο Πρόεδρος δεν θα μπορούσε να αφήσει στην τύχη της, την αγαπημένη του Ομόνοια. Μετά από μια σειρά αλλεπάλληλων αποτυχημένων διοικήσεων, έριξε στο παιχνίδι τα "βαρετά χαρτιά". Φρόντισε να προωθηθούν, δια των γνωστών κομματικών μηχανισμών, στην ηγεσία του Συλλόγου δύο ιδιαιτέρως εύρωστοι οικονομικά συμπολίτες μας. Ο ένας δε, τυγχάνει να είναι ο μόνιμος ανάδοχος όλων των μεγάλων κυβερνητικών έργων, σε βαθμό που η αγορά του έχει προσδώσει το ψευδώνυμο "κρατικός κατασκευαστής"! Απορίας άξιον πως, σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης κατά την οποία ο πολίτης καλείται σε λιτότητα και η κυβέρνηση αναστέλλει μεγάλα έργα, η ομάδα του Προέδρου φέρεται σε δημοσιεύματα να έχει προϋπολογισμό που ξεπερνά τα 16 εκατομμύρια ευρώ, διπλάσια από τις αμέσως επόμενες σε προϋπολογισμό ποδοσφαιρικές ομάδες!

Είναι πραγματικά εκπληκτικό το πως, με μια απλή σκιαγράφηση της πορείας δυο πολιτικών που προέρχονται από δυο εκ διαμέτρου αντίθετους πολιτικά χώρους, βρίσκουμε τόσα πολλά κοινά! Μήπως είναι καιρός να πάψει να μας παραξενεύει και η εντός των συνόρων ταύτιση στις θέσεις των πάλαι ποτέ αντίθετων ιδεολογικά πόλων;


* "Syria had entered Lebanon upon a call from the Lebanese government in 1976, and in Lebanon there is one republic, and the situation is completely different and the comparison is incorrect." Απόσπασμα των δηλώσεων του Προέδρου της Συρίας, Αλ Άσαντ.

ΣΟΛΩΜΕ - ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ

Αυτή την Κυριακή, το Παραλίμνι, η Αμμόχωστος, αλλά και ολάκερος ο Κυπριακός Ελληνισμός θυμούνται και τιμούν. Γυρίζουν τη σκέψη πίσω στο καλοκαίρι του 1996, όταν δυο παλικάρια, με περισσό θάρρος και αυταπάρνηση, μετατράπηκαν σε σύμβολα του αντικατοχικού μας αγώνα.

Ήταν 11 του Αυγούστου, όταν η πορεία των μοτοσικλετιστών που ξεκίνησε από το Βερολίνο, έφτασε πια μια ανάσα από τον τελικό της προορισμό. Λίγο έξω από την κατεχόμενη Αμμόχωστο, μπροστά στα συρματοπλέγματα του «αττίλα». Σταθμεύοντας αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες μακριά από το οδόφραγμα, ώστε να δείξουν την ειρηνικότητα των προθέσεών τους, γυμνοί από όπλα, εξοπλισμένοι μόνο με το δίκιο που τους έπνιγε και την ανδρεία που τους διέκρινε, Κύπριοι και ξένοι διαδηλωτές προχωρούσαν προς τα οδοφράγματα ξεγυμνώνοντας το απάνθρωπο προσωπείο των κατοχικών δυνάμεων.

Οι εγκάθετοι του τότε κατοχικού δικτάτορα Ντεκτάς όμως, όπως και οι κουβαλητοί από την Άγκυρα, φονιάδες «Γκρίζοι Λύκοι», δεν καταλάβαιναν από ειρηνικές προθέσεις. Με τον πλέον βάρβαρο τρόπο, χωρίς καμιά αιδώ ή έστω διάθεση να κρυφτούν από τα εμβρόντητα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία που κατέγραφαν καρέ-καρέ τις σκηνές, άρχισαν να κτυπούν λυσσαλέα όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Χωρίς διάκριση αν το έδαφος ήταν κατεχόμενο ή νεκρά ζώνη, χωρίς να παρεμποδίζονται από τις μαριονέττες ΟΗΕδες, χωρίς να απωθούνται από τους ψευδοαστυνομικούς, οι οποίοι σε αρκετές φωτογραφίες φαίνεται να συνέδραμαν στο έργο των δολοφόνων. Οπλισμένοι με λοστούς, πέτρες, σίδερα αλλά και όπλα που εκσφεντόνιζαν πλαστικές(;) σφαίρες, καταφέρονταν με μίσος και μανία ενάντια στους ειρηνικούς διαδηλωτές.

Τραγική κατάληξη, πέραν από τους πολυάριθμους τραυματίες, ένας νέος νεκρός. Ο Τάσος Ισαάκ από το Παραλίμνι, εγκαταλείποντας σύζυγο και μια – αγέννητη τότε – κορούλα, την Αναστασία…

Τρεις μέρες αργότερα, στις 14 Αυγούστου, η συγκλονισμένη Κύπρος αλλά και η Ελλάδα που εκπροσωπείται σε υψηλότατο επίπεδο, αποχαιρετούν το άξιο τέκνο τους και διαδηλώνουν για μια ακόμα φορά ενάντια στην κατοχή. Οι νέοι του τόπου μας, μπροστά από την πράσινη γραμμή της ντροπής, διατρανώνουν τη θέληση για Απελευθέρωση από τον τουρκικό στρατό κατοχής, Επιστροφή στις πατρογονικές μας εστίες και ταυτόχρονα αξιώνουν αποκάλυψη και δίωξη των φονιάδων του Αναστάση Ισαάκ.

Επέτειος της κατάληψης της Αμμοχώστου, και η καρδιά του Σολωμού Σολωμού, εξαδέρφου και φίλου του Τάσου Ισαάκ, δεν το βαστά. Ενσυνείδητα αποφασίζει να δώσει το πιο ηχηρό χαστούκι στην κατοχή από το 1974 μέχρι σήμερα και την ίδια στιγμή να καταστεί σύμβολο αγώνα του αδούλωτου Ελληνισμού. Ξεφεύγει από τις δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών και κατευθύνεται προς τον ιστό που «φιλοξενεί» το αιμοσταγές κουρελόπανο της ντροπής. Αρχίζει η ανάβαση προς την Ελευθερία…

Ρίχνει μια τελευταία ματιά προς όλους εμάς. Γνωρίζει τι θα επακολουθήσει, ξέρει ποιο θα είναι το τέλος του, μα δεν δειλιάζει, η Ελευθερία απέχει μερικά δευτερόλεπτα. Στο πρόσωπό του δεν αφήνει να φανεί μήτε ίχνος φόβου. «Ο Αυξεντίου, ο Μάτσης, ο Παλληκαρίδης δεν τους φοβήθηκαν», θα σκέφτεται, «γιατί να φοβηθώ εγώ;» Συνεχίζει την ανάβαση, είναι τώρα πιο έτοιμος από ποτέ, έτοιμος να βρει τ’ αδέρφια του…

Η διαπεραστική του ματιά δεν πρόκειται ποτέ να διαγραφεί από τις μνήμες μας. Είναι τώρα στον ιστό και μας δίνει κουράγιο και δύναμη. Θα σκέφτεται τη μάνα του, τον πατέρα… όλους εμάς, τα αδέρφια του… Στα χείλη του έχει ένα γαλήνιο χαμόγελο κι ένα τσιγάρο σύμβολο… Σύμβολο πως αψηφά τα ανθρώπινα και τα μικρά. Φεύγει για τα ωραία και μεγάλα, πάει να κατακτήσει την Ελευθερία του, να φτάσει εκεί που μόνο οι θαρραλέοι, οι γενναίοι και οι Ελεύθεροι φτάνουν. Οι Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι – ακόμα ατιμώρητοι – φονιάδες απλά τον βοηθούν. Απλά τον στέλνουν να συναντήσει στον Πάνθεο των Ηρώων της Κυπριακής τραγωδίας, τον ξάδερφό του Τάσο…

Σήμερα, δεκατρία χρόνια μετά, έχουμε την ελάχιστη υποχρέωση να μην ξεχνούμε και να τιμούμε. Άπαντες, πρέπει την Κυριακή να είναι παρόντες στο Παραλίμνι, όπως ακριβώς επιτάσσει το εσωτερικό χρέος. Παρόντες στο μνημόσυνο των ηρωομαρτύρων μας, για να τους τιμήσουμε όπως τους αξίζει. Να δώσουμε άλλη μια γροθιά στο εξωτερικό αλλά και εσωτερικό κατεστημένο και, όλοι μαζί, ανεξαρτήτως σωματειακής, κομματικής ή άλλης τοποθέτησης, να βροντοφωνάξουμε για τα δίκαια του Κυπριακού Ελληνισμού. Να τονώσουμε σε όλα τα αδέρφια μας τον νόστο της Επιστροφής στις πατρογονικές μας εστίες, να διατρανώσουμε τον πόθο μας για Λευτεριά και δικαίωση. Να δείξουμε πως θα σταθούμε απέναντι στα σχέδια διχοτόμησης και της τουρκοποίησης έστω και μιας σπιθαμής Ελληνικής γης.

Κόντρα στους ανέμους της απαξίωσης και τις σειρήνες του ωχαδελφισμού, στις 08:30 το πρωί της Κυριακής, οφείλουμε να βρεθούμε στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στο Παραλίμνι, για το μνημόσυνο του Αναστάση και του Σολωμού, ως επίσης και στην πορεία που θα ακολουθήσει για κατάθεση στεφάνων στα μνήματα των ηρώων μας.