ΓΡΗΓΟΡΗ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΔΕΝ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ

Γρηγόρης Αυξεντίου. Ο Γρηγόρης της Αντωνούς που τον γέννησε και του Πιερή που τον ανάγιωσε. Ο Ζήδρος της Χρυσταλλούς που τον χάρηκε παιδί. Ο Ρήγας του δημοτικού της Λύσης και του Γυμνασίου της Αμμοχώστου. Ο πεισματάρης ανθυπολοχαγός του Ελληνικού Στρατού. Ο Ανταίος της Ανόρθωσης της Αμμοχώστου. Ο νιος που δεν έφτασε να χαρεί τον έρωτά του με τη Βασιλική. Ο λεβέντης Άρης, που πήρε μαζί του ο στρατηγός Γρίβας εκείνο το βράδυ του Γενάρη και τον όρισε μπροστάρη των Αμμοχωστιανών στη μάχη κατά των Εγγλέζων, στον πόλεμο για τη Λευτεριά και την Ένωση!

Το όνομά του, σύμβολο αγώνα και αντίστασης για τον Κυπριακό Ελληνισμό. Φόβος και τρόμος για τον Άγγλο δυνάστη, τον εχθρό που ξεφτίλισε μαζί με τα παλικάρια του στον σταθμό του Λευκονοίκου, «υποδεχόμενος» τον Χάρτινγκ…

Η ανδρεία αξεπέραστη, το θάρρος απερίγραπτο, ο πολεμικός νους σπινθηροβόλος, μα πάνω απ’ όλα, η ψυχή και το πνεύμα. Το αρχαιοελληνικό πνεύμα του ανυπόταχτου αγριμιού στα βουνά του Πενταδακτύλου και του Τροόδους. Η ψυχή που δεν φυλακίζεται, που δεν κιοτεύει, δεν συμβιβάζεται ούτε καν με τον θάνατο. Λαχταρά να Λευτερωθεί, μα πιο πολύ, να δείξει πως Λευτερώνουν…

Νιόβρης του ’55, κι ο Διγενής εμπιστεύεται στον Γρηγόρη το νευραλγικό Τομέα της Πιτσιλιάς. Ο Αυξεντίου, δεν θ’ αργήσει να δικαιώσει τη σοφία του Αρχηγού. Λίγες μόνο μέρες μετά, στις 11 του Δεκέμβρη, από τα Σπήλια όπου έδρευε, μ’ ένα πολεμικό τέχνασμα που θα ζήλευαν οι σπουδαιότεροι των στρατηγών, αποδεικνύεται άξιος απόγονος του Μιλτιάδη του Μαραθώνα και του Θεμιστοκλή της Σαλαμίνας. Όταν η τύχη του Αγώνα κρινόταν από μια λεπτή κλωστή, όταν οι φάλαγγες των Βρετανών κύκλωναν το Αρχηγείο, ο Γρηγόρης ήταν εκεί!

Πυροβολώντας και προς τις δυο κατευθύνσεις, άφησε τους αποικιοκράτες να αλληλοσκοτώνονται την ώρα που τόσο αυτός, όσο και ο Γρίβας με τους αγωνιστές του, διολίσθαιναν και ξέφευγαν από τον κλοιό. Ήταν το σημείο καμπής του Αγώνα. Ήταν η μέρα που όλοι πίστεψαν πως ο Θεός, ο Έλληνας Θεός, θέλει την Κύπρο ΕΛΕΥΘΕΡΗ!

Μα όπου υπάρχει ο Θεός, υπάρχει και ο Διάβολος. Όπου υπάρχει το καλό, υποβόσκει και το κακό. Εκεί που ο Γρηγόρης φύλαγε τις Θερμοπύλες σαν άλλος Λεωνίδας, εκεί που έδινε τις μάχες και κατατρόπωνε το Χάροντα, ήρθε ο Εφιάλτης. Το άτιμο μάτι της προδοσίας εστίασε τον Υπαρχηγό του Αγώνα στα βουνά του Μαχαιρά, λίγο έξω απ’ το μοναστήρι. Όρισε την πλαγιά του κρησφυγέτου του, σαν το μαρμαρένιο αλώνι, όπου θα αντιπάλευε το Θάνατο…

Ήταν δεν ήταν έξι το πρωί, όταν οι κατοχικές δυνάμεις έστηναν τον κλοιό τους γύρω απ’ αυτό που θα γινόταν σε λίγο η κολυμπήθρα του Ελληνισμού. Δεν υπήρχε πια επιστροφή, το πρωτοπαλίκαρο της Λύσης δεν μπορούσε να ξεφύγει. Μα δεν χρειαζόταν άλλωστε… Για δυο χρόνια, έδειχνε στ’ αδέρφια του πως να μάχονται και πως να πολεμούν… Τώρα, σίμωσε η ώρα να τους δείξει και πως να ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ.

«Γρηγόρη, έβγα έξω» κραύγαζαν οι δειλοί αξιωματικοί. Μα ο Γρηγόρης δεν άκουγε. Δεν βρισκόταν στη σπηλιά. Συναγελαζόταν ήδη με τον Διάκο και τον Κολοκοτρώνη. Χαιρετούσε ένα-ένα τους τριακόσιους του Λεωνίδα. Γνώριζε επιτέλους από κοντά τον αρχιεπίσκοπο Κυπριανό, αυτόν που τον μεταλάμβανε για τελευταία φορά απ’ το ιερό δισκοπότηρο του Ελληνισμού, ώστε εξαγνισμένος να δώσει την βροντερή του απάντηση: «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ»!

Ο Ανδρέας Στυλιανού, ο Αυγουστής Ευσταθίου, ο Αντώνης Παπαδόπουλος και ο Φειδίας Συμεωνίδης διατάζονται να εγκαταλείψουν το κρησφύγετο. Αυτή ήταν μια μάχη που ο Αίας της Μεσαριάς θα έδινε μόνος του. Ήταν άδικο για τον Χάροντα μόνο και μόνο που ’χε να αντιμετωπίσει το Σταυραετό του Μαχαιρά. Έφερε σφαίρες και πολυβόλα, έφερε μπόμπες και χειροβομβίδες, τον φοβέρισε, τον παρακάλεσε, τον δελέασε, μα ο Άρης δεν έπαιρνε απ’ αυτά. Είδε κι απόειδε ο Χάροντας, και επιστράτευσε ελικόπτερο και μπεζίνα. Έβαλε φωτιά, μα μόνο αφού παραδέχτηκε την ήττα του…

Καίγονται οι ψυχές Γρηγόρη; Μπορεί κανείς να κάψει τον αρχάγγελο του Ελληνισμού; Το νυν αντά να τρώει τη γη, τρώει τη γη θαρκέται, μα πάντα τζείνον τρώεται τζιαι τζείνον καταλιέται. Η μεγαλύτερη ήττα του αποικιοκράτη ήταν στις 3 του Μάρτη το 1957. Η θυσία του Γρηγόρη Αυξεντίου, του φτωχόπαιδου 29 χρονών, οδηγού ταξί το επάγγελμα, έγειρε τη πλάστιγγα της νίκης στον Ελληνισμό. Η μορφή του Γρηγόρη έγινε θρύλος, ανέβηκε στο πάνθεο των ηρώων, εκεί που δεν μπορεί ούτε να πληγεί, ούτε να φυλακιστεί. Φωταγώγησε με τη θυσία του ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Έσπειρε τον καρπό της Λευτεριάς στις γόνιμες Κυπριακές ψυχές. Έδωσε τη λάμψη στον χιλιοτραγουδισμένο ήλιο της Δικαιοσύνης. Έκανε παρανάλωμα του πυρός την ηττοπάθεια και το ραγιαδισμό, φέρνοντας στη θέση τους το Θεόσταλτο άστρο της Ρωμιοσύνης. Ενέπνευσε το μαρτυρικό Ελληνισμό της Κύπρου για να πετύχει το ακατόρθωτο.

Άφησε όμως και παρακαταθήκη. Η ασύλληπτη θυσία του, διαχρονική, φωτοβολούσα, θα υπάρχει όσο αναπνέει ο Ελληνισμός. Θα διδάσκεται όσο υφίσταται ανθρωπότητα, θα παραμένει σύμβολο ιερό, όσο υπάρχουν σκλάβοι. Όσο οι σκλάβοι λαχταρούν να γίνουν Λεύτεροι. Όσο οι σκλάβοι διψούν να γίνουν Έλληνες… Οι χοντρές κοκάλες του Γρηγόρη, αυτές που αναγνώρισε με αρχοντιά ο Πιερής, θα είναι παντοτινοί φωτοδότες. Από τα φυλακισμένα μνήματα όπου ευωδιάζουν την Άγια τούτη γη με το άρωμα της Ελευθερίας, θα δείχνουν τη στράτα προς τη Μόρφου, την Κερύνεια, την Αμμόχωστο…

Εγκλωβισμένοι στις Συνομιλίες

Αδιαμφισβήτητο είναι το γεγονός, πως από το 1974 μέχρι σήμερα, όσοι γύροι συνομιλιών κι αν έχουν διεξαχθεί για την επίλυση του Κυπριακού, η τελική κατάληξή τους ήταν πάντοτε η ίδια: το αδιέξοδο. Απευθείας ή εκ του σύνεγγυς, με χρονοδιαγράμματα ή χωρίς, με επιδιαιτησίες ή όχι, στην Κύπρο ή το εξωτερικό, πάντοτε προσέκρουαν στην αδιαλλαξία της Τουρκικής πλευράς.

Βέβαια, η παρουσία του αιμοσταγούς κατοχικού ηγέτη της ακροδεξιάς Ραούφ Ντεκτάς, θα έπρεπε να ήταν ως ένα σημείο βολική για την πλευρά μας. Με επιδέξιους χειρισμούς, θα μπορούσαμε κάθε φορά να του χρεώνουμε το εκάστοτε ναυάγιο των συνομιλιών ώστε να εκμαιεύουμε την πίεση της διεθνούς κοινότητας προς την Τουρκία. Φυσικά, αυτό ουδέποτε έγινε κατορθωτό, μιας και εμείς επιμέναμε να μην αποδίδουμε στην Τουρκία το ρόλο του εισβολέα και του εποικιστή. Αντιθέτως, αναλώναμε άσκοπα τον χρόνο μας, συζητώντας με τον δήθεν εκπρόσωπο της Τουρκοκυπριακής κοινότητας, παρουσιάζοντας το θέμα ως δικοινοτικό κι όχι εισβολής και κατοχής.

Ευρισκόμενη πάντοτε ένα βήμα μπροστά από μας, η Άγκυρα, ψάχνοντας να εξασφαλίσει την περαιτέρω απενοχοποίησή της από το Κυπριακό, αντικατέστησε τον Ντεκτάς με τον φιλειρηνιστή – αλλά πρώην μέλος της ΤΜΤ – προοδευτικό, σύντροφο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Σε συνδυασμό με τις πεμπτοφαλαγγίζουσες εν Ελληνοκυπριακή Κοινότητα φωνές, η Ευρωπαϊκή - και όχι μόνο - κοινή γνώμη, πείστηκε για την καλή θέληση των καημένων και αποκλεισμένων Τουρκοκυπρίων και το ταυτόχρονο βόλεμα των Ελληνοκυπρίων που τάχα δεν επιθυμούν λύση…

Εσχάτως, φτάσαμε στις τρέχουσες «συντροφικές» συνομιλίες Χριστόφια Ταλάτ. Συνομιλίες που ουδείς αντιλαμβάνεται αν διεξάγονται ανάμεσα σε δυο εκπροσώπους κοινοτήτων ή σε ένα Πρόεδρο μιας Δημοκρατίας και ένα παράνομο ούτω καλούμενο πρόεδρο ενός μορφώματος, που όμως χαίρει αναγνώρισης σαν να ήταν πρόεδρος. Τουλάχιστον το πρωτόκολλο που τηρείται, ή πιο χειροπιαστά, η σημαία που αναρτά στο υπερπολυτελές αμάξι του, αυτό δεικνύει…


Η πλευρά μας πλέον δείχνει εγκλωβισμένη στις συνομιλίες. Ασφυκτιά, μα δεν μπορεί να ξεφύγει. Είναι φανερό ότι ουσιαστική πρόοδος δεν υπάρχει. Αυτό άλλωστε μαρτυρεί και ο καταφανής εκνευρισμός του Προέδρου, κάθε φορά που ολοκληρώνεται μια συνάντηση και ερωτάται από τους δημοσιογράφους σχετικά. Τούτο δηλοί και η αποθράσυνση της Τουρκίας που πρόσφατα παρενοχλούσε τα ερευνητικά σκάφη στα νότια(!!!) παράλια της Κύπρου. Γίνεται φανερό από τις δηλώσεις τύπου «Κενάν Ακίν» τις οποίες δεν… άκουσε ο σύντροφος Ταλάτ.

Συνέχιση των συνομιλιών ωστόσο, προσφέρει άλλοθι στην Τουρκία. Δίνει την ευχέρεια στους Τούρκους διπλωμάτες να αλωνίζουν την Ευρώπη και να δηλώνουν πως οι «Κύπριοι» τα βρίσκουν. Πλέον μάλιστα, υπό την δική μας ανοχή, η Τουρκία είναι και μέλος του Συμβουλίου για την Ασφάλεια(!!!) του Ο.Η.Ε.. Η Τουρκία που γράφει τα ψηφίσματα του Οργανισμού στα παλαιότερα των υποδημάτων της… Παγιώνονται τα τετελεσμένα της εισβολής, ενώ αθόρυβα ο εποικισμός εξαπλώνεται. Τα λεφτά του Κύπριου φορολογούμενου καταλήγουν στον Αττίλα, δήθεν για την καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου των Τουρκοκυπρίων. Ουσιαστικά, πληρώνουμε για τον εξοπλισμό των κατακτητών με όπλα, ώστε να ολοκληρώσουν κάποτε τα άνομα σχέδιά τους.

Από την άλλη πλευρά, διακοπή των συνομιλιών εξ υπαιτιότητας δικής μας, θα σημάνει καταδίκη της πλευράς μας. Κάποιοι δε, προ του φάσματος τούτου, σπεύδουν να σπείρουν τον τρόμο αναφερόμενοι σε «τελευταίες ευκαιρίες». Με κάτι τέτοιο ως δεδομένο, σίγουρα ο τερματισμός των συνομιλιών εκ μέρους μας θα ήταν σφάλμα ολέθριο. Πόση βάση έχουν όμως τέτοιες εκτιμήσεις; Όση είχαν και προς μιας πενταετίας, όταν το σχέδιο «ΑΝΑΝ» ήταν η «τελευταία ευκαιρία». Το ίδιο και με τις ιδέες Γκάλι το 92, το σχέδιο «Άτσεσον» το 1964 ή ακόμα και με το Μακμίλαν το μακρινό 1956. Τέτοιοι φοβικοί άνθρωποι πάντα θα υπάρχουν. Απλά δεν έχουν θέση σε μια σοβαρή πολιτική σκηνή…

Ζυγίζοντας ανάμεσα στα δυο – αποχώρηση ή συνέχιση – είναι πασιφανές πως δεν είναι και τόσο τραγικό το σενάριο διαφυγής, αφού μπορούμε με κατάλληλη διαχείριση, να προβάλουμε ξανά το Κυπριακό σαν ζήτημα ΕΙΣΒΟΛΗΣ και ΚΑΤΟΧΗΣ, ώστε να μετατοπιστεί το βάρος στην Τουρκία. Ταυτόχρονα όμως, θα πρέπει να επιδείξουμε το θάρρος να πούμε πάλι ένα βροντερό «ΟΧΙ». Να αρνηθούμε στην Τουρκία ακόμα και να διανοείται Ευρωπαϊκής προοπτικής, ενόσω στρατεύματά της εξακολουθούν να βεβηλώνουν το βόρειο τμήμα της πατρίδας μας, σε επιθετική μάλιστα διάταξη.

Η αδιέξοδη πολιτική τριανταπέντε χρόνων έχει πλέον ξοφλήσει, μαζί με την γενιά των πολιτικών που την εφαρμόζουν. Των ανθρώπων εκείνων που παρέλαβαν την Κύπρο ελεύθερη από τους ήρωες και αγωνιστές της ΕΟΚΑ, με όλες τις προϋποθέσεις να την ενώσουν με την Ελλάδα. Οι ίδιοι άνθρωποι που κατόρθωσαν να βάλουν την Τουρκία ως παίχτη στο Κυπριακό και να παραδώσουν σήμερα ένα ημικατεχόμενο κράτος, με το ελεύθερο του κομμάτι υποθηκευμένο κι αυτό στις ορέξεις της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής…

Ομολογούν οι Φονιάδες

Στις 26 του περασμένου Νοεμβρίου, στο γήπεδο της μοιρασμένης Λευκωσίας, είχαμε ζήσει κάτι πρωτοφανές και ανεπανάληπτο. Τα βλαστάρια της κατεχόμενης ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ, μερικά λεπτά πριν η αγαπημένη μας ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ ριχτεί στη μάχη με τη Βέρντερ Βρέμης, ζωντάνεψαν για λίγο την σκλαβωμένη πόλη του Ευαγόρα…

Μαζί με τις πολυκατοικίες, τα Ιστορικά κτήρια και την κατάξανθη αμμουδιά του Βαρωσιού, ανέστησαν στις ψυχές των Ελλήνων το πνεύμα της Αμμοχώστου. Συγκίνησαν το πανελλήνιο και τράνταξαν το παγκόσμιο. Προσέφεραν την καλύτερη δυνατή διαφώτιση για το κυπριακό πρόβλημα από το 1974 μέχρι σήμερα.

Τότε, στις 12 του Δεκέμβρη, γράφαμε χαρακτηριστικά: «Τα τούβλα, τα τσιμέντα, τα σίδερα, έγιναν μια ζωγραφιά και στοίχειωσαν το στάδιο της πρωτεύουσας και τους δέκτες των τηλεοράσεων. Ούρλιαζαν στ’ αυτιά των Ελλήνων σαν σειρήνες και μάχονταν να τους αφυπνίσουν. Έσκιαζαν τους αφηνιασμένους από λύσσα Τούρκους και τους κυνηγούσαν από την Κερύνεια μέχρι την Άγκυρα για τα εγκλήματά τους…»

Να λοιπόν, που μόλις δυο μήνες μετά το παιχνίδι, οι ερυνίες που στοίχειωσαν τους Τούρκους, αυτές που τους κυνηγούν είτε έχουν εποικήσει στην Κερύνεια, είτε ζουν στα βάθη της Άγκυρας, φαίνεται να τους έχουν καταβάλει.

Έστω και με 35 χρόνια καθυστέρηση, οι φονιάδες Τούρκοι στρατιώτες άρχισαν να ομολογούν. Ο Ατίλα Ολγκάτς, Τούρκος ηθοποιός σε δημοφιλές σίριαλ, παραδέχεται πως, ενώ συμμετείχε στην τουρκική εισβολή το μαύρο καλοκαίρι του 1974, διέπραξε εγκλήματα. Σκότωσε εν ψυχρώ όχι ένα ή δυο ή τρεις, αλλά δέκα Έλληνες της Κύπρου. Και δεν τους χτύπησε σε κάποια μάχη, ή έστω σε μια ενέδρα… τους εκτέλεσε ενώ κρατούνταν ως αιχμάλωτοι πολέμου!

Ο πρώτος δολοφονηθείς, ένα αμούστακο παλικάρι μόλις 19 ετών. «Όταν έτεινα το όπλο προς το μέρος του με έφτυσε. Τον πυροβόλησα στο μέτωπο και πέθανε» ομολογεί κυνικά ο Τούρκος χασάπης. Όση δειλία επέδειξε ο «καλλιτέχνης» άλλη τόση Ελληνική ψυχή και ανδρεία έβγαλε ο ήρωας, φτύνοντάς τον κατάμουτρα. Έκλαψε λέει ο φονιάς, αλλά ακολούθως σκότωσε άλλους εννέα. Μετάνιωνε κάθε φορά, μα συνέχιζε να δολοφονεί αδίσταχτα. Τον διέταζε ο διοικητής του να σκοτώνει, όπως ανέφερε, απλά για να δει πως είναι. Λες και οι ζωές των ανθρώπων είναι παιχνίδι στα χέρια των αττίλων.

Δεν βγαίνουν από τα όνειρα του οι εικόνες αυτές, μυξοκλαίει. Έκανε και ψυχολογική θεραπεία, ο διεστραμμένος. Δεν μπορεί να φάει κόκκινο κρέας ή να δει αίμα από τότε, η άθλια ύπαρξη… Και τους συγγενείς αυτών των 10 ανθρώπων τους σκέφτηκε ποτέ το κάθαρμα; Τη μάνα που δεν μπορεί μήτε να φάει, μήτε να κοιμηθεί; Αυτής που σκότωσες και πέταξες το γιο της, μα δεν τον βρήκε ποτέ. Ακόμα στέκει κάθε πρωί στην πόρτα και τον καρτερά. Τον περιμένει, το λεβέντη της, να φανεί. Αυτά τα παιδιά που ορφάνεψες; Αυτά μπορεί να μην είχαν καν κρέας για να φάνε, σπίτι για να κοιμηθούν… Και συ έπαιζες στις σειρές, παρίστανες τον καλλιτέχνη, έκανες τη ζωή σου και… μετάνιωνες…

Το φάντασμα όμως της Αμμοχώστου θα σας στοιχειώνει. Όσο υπάρχει κατοχή, όσο τα σπίτια μας ρημάζονται από εποίκους, καθώς οι άνθρωποί μας εξακολουθούν να αγνοούνται, θα υπάρχει και το φάντασμα. Και θα σας κυνηγά.

Ο Ολγκάτς το έχει καταλάβει. Δεν θα ζήσει ποτέ του ανακουφισμένος. Ίσως ένιωσε καλύτερα ομολογώντας τα εγκλήματά του, μα πάλι, αν δεν συναντήσει αυτή τη μάνα και να πει «συγγνώμη», δεν θα βρει ανακούφιση. Θα το καταλάβετε όμως κι οι υπόλοιποι Τούρκοι. Το πνεύμα της Αμμοχώστου θα σας σκιάζει σε κάθε σας βήμα, σε κάθε ενέργεια. Θα είμαστε όλοι Αμμοχωστιανοί, θα γίνουμε όλοι Βαρωσιώτες και θα ζητούμε όλοι ΔΙΚΑΙΩΣΗ και ΛΕΥΤΕΡΙΑ.

Καταντούν Επικίνδυνοι

Ο Εθνικός κατήφορος που έχουμε πάρει σαν κοινωνία φαίνεται να μην έχει σταματημό. Η παράφωνη ορχήστρα, με μαέστρο τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και πρώτο βιολί τον Υπουργό του της Παιδείας, εξακολουθούν να παίζουν στους ρυθμούς της τουρκικής προπαγάνδας χωρίς καν να το αντιλαμβάνονται.

Για άλλη μια φορά, εγκύκλιος του κ. Δημητρίου που αποστέλλεται στα σχολεία, γίνεται αιτία κοινωνικής αναταραχής. Αυτό το στοιχείο από μόνο του, καλό θα ήταν να προβληματίσει τον έντιμο Υπουργό. Όταν οι πράξεις και τα λόγια του, είναι σε πλήρη διάσταση με την εκπαιδευτική κοινότητα και την κοινή γνώμη γενικότερα, θα έπρεπε να κτυπά το καμπανάκι. Η αλαζονεία, που μαρτυρούν τόσο οι δημόσιες τοποθετήσεις, όσο και οι κατ’ εξακολούθηση πράξεις, δεν βοηθά ούτε το διάλογο, ούτε και την όποια συναίνεση – λογικά – θα προσπαθήσει να επιδιώξει εν όψει της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης.

Η επιλογή της ονομαστικής εορτής του αειμνήστου Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, για να περάσουν πολιτικά μηνύματα προς τα παιδιά των Δημοτικών και Γυμνασίων, ήταν τουλάχιστον ατυχής. Δεν είναι μόνο η σπίλωση του ονόματος του Μακαρίου που, λίγο ως πολύ, παρουσιάζεται σαν άνθρωπος ο οποίος υπέθαλψε εξτρεμιστικές οργανώσεις, αλλά και η καταφανέστατη προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας του τόπου μας. Το άγχος του υπουργού και της κυβέρνησης του ΑΚΕΛ, να... «μοιράσουν» τα σφάλματα και να εξισώσουν το θύτη με το θύμα. Να παρουσιάσουν όλη την περίοδο από την ανεξαρτησία μέχρι την εισβολή, ως μια διαρκή πάλη ακροδεξιών στοιχείων των δύο κοινοτήτων.

Ερχόμενοι άθελά τους να ταυτιστούν πλήρως με την τουρκική προπαγάνδα, οι κυβερνώντες φαίνεται να ξεχνούν ποιοι στασίασαν το 1963. Αγνοούν ίσως το γεγονός πως μόνοι τους οι Τ/Κ επέλεξαν να αποσύρουν τους υπουργούς τους από την κυβέρνηση. Δεν θυμούνται ότι οι φονιάδες της ΤΜΤ, σε πλήρη συνεργασία με τους Τούρκους και Τουρκοκύπριους πολιτικούς, σκότωναν Έλληνες της Κύπρου και ουσιαστικά κατέλυαν τη Δημοκρατία στον τόπο. Το «ευχαριστώ» σε αυτούς που αντιστάθηκαν, είναι να αποκαλούνται τρομοκράτες και εξτρεμιστές, οι οποίοι μάλιστα οδήγησαν στην τραγωδία του 1974.

Αν κάτι μας οδήγησε στο 1974, δεν είναι άλλο από την τουρκική επεκτατική πολιτική και το αιμοσταγές βαθύ κράτος της γείτονος. Ας πάψουν ο κύριος Χριστόφιας και οι συν αυτώ να βλέπουν φαντάσματα προσπαθώντας μετά μανίας να απενοχοποιήσουν τους «συντρόφους» τους ώστε να αισθανθούν πιο άνετα. Είναι η Τουρκία που βρισκόταν πίσω από την ανταρσία του 1963, τον πρόδρομο της εισβολής. Η Τουρκία προειδοποίησε με τους βομβαρδισμούς του 1967 χωρίς να έχει προηγηθεί κανένα πραξικόπημα. Τούρκοι ήταν οι στρατιώτες που εισέβαλαν στην Κύπρο το 1974 και σκότωσαν, βίασαν, λεηλάτησαν. Τουρκικής προέλευσης ήταν και οι σφαίρες που έπληξαν τον Σολωμό, γιατί τόλμησε να διαμαρτυρηθεί για την κατοχή της μισής του πατρίδας. Στον Αττίλα καταλήγουν τα κέρδη από την πώληση των πολιτιστικών μας θησαυρών, οι οποίοι έχουν κλαπεί από τα κατεχόμενα. Αυτοί είναι που μας στερούν επί 35 χρόνια την ελεύθερη διακίνηση στη γη των προγόνων μας…

Δυστυχώς, αφού έχουμε απενοχοποιήσει την Τουρκία για την εισβολή, λαμβάνοντας μέρος σε δικοινοτικές τάχα συνομιλίες με τα εκάστοτε ανδρείκελα της Άγκυρας, τώρα, προσπαθούμε να ενοχοποιήσουμε την δική μας πλευρά. Μια συνταγή γνωστή στους αγγλοαμερικάνους, αφού, πολλάκις στο παρελθόν την έχουν χρησιμοποιήσει με επιτυχία. Αν περάσει στο λαό η αίσθηση της ενοχής, σε συνδυασμό με την κούραση της πολύχρονης στασιμότητας και αδράνειας στο Κυπριακό, κάνουν πολύ ευκολότερο το σερβίρισμα μιας «λυτρωτικής» λύσης. Διχοτόμησης δηλαδή, με πρόνοιες συνομοσπονδίας, βαπτισμένης ως διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρέπει επιτέλους να αντιληφθεί ότι έχει χρέος απέναντι στην Ιστορία του τόπου μας να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Οφείλει να συνειδητοποιήσει πως είναι Έλληνας της Κύπρου, απόγονος του Ομήρου, του Περικλέους, του Θεμιστοκλή, του Κολοκοτρώνη και του Αυξεντίου. Δεν έχει κανένα δικαίωμα να προβαίνει σε εκπτώσεις, είτε εδαφικές, είτε εξουσίας. Δεν νομιμοποιείται να αγνοεί την Ιστορία μας και να ξεπουλά τον τόπο μας. Διαφορετικά, η ίδια η Ιστορία, θα τον καταδικάσει…

Το Άρωμα της Αμμοχώστου

Το ονειρικό ταξίδι της κόρης της Αμμοχώστου στα Ευρωπαϊκά σαλόνια έλαβε τέλος την Τρίτη που μας πέρασε… Ένα ποδοσφαιρικό έπος που μοιάζει με παραμύθι για παιδιά, όπου ο φτωχός και καταφρονημένος καταφέρνει να κερδίσει τις αντιξοότητες, να αντιπαλέψει τις αδικίες και να αναδειχθεί νικητής σε μια μάχη κόντρα στο σύστημα που επιμένει να ευνοεί το Γολιάθ…

Η ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, η προσφυγική ομάδα από την τουρκοκρατούμενη Αμμόχωστο, κατάφερε έστω για λίγους μήνες να συναρπάσει το παγκύπριο. Κατόρθωσε να συνενώσει όλους τους Έλληνες της Κύπρου – και όχι μόνο – σε μια μάχη που μόνο ποδοσφαιρική δεν ήταν. Μπόρεσε να διώξει από πάνω μας τη μιζέρια και την ηττοπάθεια, κάνοντάς μας να νιώσουμε νικητές, θριαμβευτές σ’ ένα παιχνίδι που μόνο στα «μέτρα» μας δεν ήταν…

Όταν στις 15 του Ιούλη, ανήμερα του τουρκοφόρου πραξικοπήματος ξεκινούσε η προσπάθεια της Μεγάλης Κυρίας του κυπριακού ποδοσφαίρου, ουδείς φανταζόταν που μπορούσε να φτάσει… Στα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου, επέτειο της κατάληψης της Αμμοχώστου από τους αττίλες, οι Αμμοχωστιανοί δεν ήξεραν για τι να πρωτοκλάψουν: Για την πόλη που έβλεπαν βουβή κι ερειπωμένη πίσω απ' το συρματόπλεγμα της ντροπής, ή για την πόλη που έβλεπαν να ανασταίνεται μέσα στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» και να θέτει θεμέλια για την Ιστορικότερη πρόκριση μέχρι σήμερα;

Φίλοι της Ανορθώσεως στο "Καραϊσκάκης"

Και που να ήξεραν ακόμα... Ποιος να τους το λεγε πως η «Φαμαγκούστα» θα γιγαντωνόταν μέσα στη Βρέμη, στην ημικατεχόμενη Λευκασία, στο Μιλάνο, ακόμα και στην Αθήνα έστω κι αν δεν τα κατάφερε. Ούτε που φαντάζονταν οι ΜΑΧΗΤΕC της Αμμοχώστου, πως θα μεταλαμπάδευαν το μήνυμά τους σε εκατομμύρια παγκόσμιους συμπολίτες μας. Το μήνυμα πως ζητούν ΛΕΥΤΕΡΙΑ και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Ότι θέλουν ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στις πατρογονικές τους εστίες και ΔΙΑΚΡΙΒΩΣΗ της τύχης των αγαπημένων τους, που ακόμα αγνοούνται.

Η "FAMAGUSTA" ταξιδεύει στους τηλεοπτικούς δέκτες ανά το παγκόσμιο

Κανείς δεν φανταζόταν, ότι το βράδυ της 26ης του Νιόβρη, οι πολυκατοικίες του Βαρωσιού θα ξαναζωντάνευαν στα χέρια των παιδιών που δεν τις έζησαν ποτέ τους. Πως θα έβρισκαν μια θέση στα απορημένα μάτια εκατοντάδων χιλιάδων τηλεθεατών, οι οποίοι δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους ξανακούσει για την ΕΙΣΒΟΛΗ και την ΚΑΤΟΧΗ στην Κύπρο, πόσο μάλλον για το δράμα της Αμμοχώστου. Τα τούβλα, τα τσιμέντα, τα σίδερα, έγιναν μια ζωγραφιά και στοίχειωσαν το στάδιο της πρωτεύουσας και τους δέκτες των τηλεοράσεων. Ούρλιαζαν στ’ αυτιά των Ελλήνων σαν σειρήνες και μάχονταν να τους αφυπνίσουν. Έσκιαζαν τους αφηνιασμένους από λύσσα Τούρκους και τους κυνηγούσαν από την Κερύνεια μέχρι την Άγκυρα για τα εγκλήματά τους…

Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ δεν έπεσε! Απλά σταμάτησε την πτήση του για φέτος… Θα ανασυνταχθεί όμως, θα ξαναζωντανέψει μέσα από τις στάχτες του και θα απογειωθεί για νέα, πιο μακρινά ταξίδια… Στο μεταξύ, πρόλαβε να αφήσει το άρωμά του, το άρωμα της Αμμοχώστου, εντός κι εκτός συνόρων. Τίποτα δεν είναι ίδιο πια για την Κύπρο, όλα έχουν αλλάξει…

Οι "στοιχειωμένες" πολυκατοικίες της Αμμοχώστου ζωντανεύουν

Η ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ, η ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, είναι σύμβολα πλέον στην Ευρώπη. Σύμβολα πάθους, αγωνιστικότητας, εξυπνάδας, μεθοδικότητας… Είναι ο καταπιεσμένος κι ο κυνηγημένος που επιτυγχάνουν να αντέξουν αλλά και να βγουν θριαμβευτές… Στην ίδια την χώρα μας, δεν χωρά πια ραγιαδισμός, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Τώρα ξέρουμε πως όταν έχουμε στόχους, σαν σχεδιάσουμε στρατηγική, ενόσω είμαστε υπομονετικοί, εφοδιασμένοι με επιμονή και προσήλωση στα ιδανικά και τις αρχές μας, θα πετύχουμε.

Το άρωμα που αφήνει η ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, το Αμμμοχωστιανό αεράκι, είναι η καλύτερη παρακαταθήκη στον αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού για την τελική δικαίωση. Ας μην το μολύνουμε…

"Η Κύπρος είναι Ελληνική"

Βλήματα Ειδών... Διαφόρων!

Όπως ήταν αναμενόμενο, η επέτειος ανακήρυξης του «ψευδοκράτους» εορτάστηκε δεόντως στα κατεχόμενα από τους – κατά τα άλλα – καταπιεσμένους «αδερφούς» μας. Αισθητή η παρουσία του τουρκικού στρατού, ο οποίος ενισχύθηκε με τον κατάπλου ναυτικών δυνάμεων στην Κερύνεια και την έλευση σμήνους αεροσκαφών για επιδείξεις…

Την ίδια στιγμή, ο πολιτικός ηγέτης του κατοχικού στρατού Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, προέβαινε σε μια κυνική αλλά αρκούντως διαφωτιστική δήλωση: Χαρακτήρισε την ανακήρυξη του ψευδοκράτους από τον προκάτοχό του ως αναγκαία, ώστε να προετοιμάσει την κατάσταση για την επίτευξη λύσης ομοσπονδίας στην Κύπρο…

Με λίγα λόγια, ο Ταλάτ, λέει κατάμουτρα στους πολιτικούς μας, ότι αυτό που σήμερα τον παρακαλούμε να αποδεχθεί, αυτό που χαρακτηρίζεται ως «πανεθνική θέση και στρατηγική» είναι στην ουσία η επιδίωξη της Τουρκίας τουλάχιστον από το 1983! Κανένας φυσικά από την πολιτική μας ηγεσία δεν μπήκε στο κόπο να σχολιάσει την προκλητική δήλωση του κατοχικού ηγέτη. Διότι απλούστατα, αυτό θα αποτελούσε παραδοχή της παταγώδους αποτυχίας της πολιτικής που τόσα χρόνια ακολουθούμε. Μιας πολιτικής υποχωρήσεων, ενδοτισμού και ηττοπάθειας, που ουσιαστικά αθωώνει τον θήτη και τον τοποθετεί άνευ όρων και δεσμεύσεων στο τραπέζι συνομιλιών μαζί με το θύμα…

Σαν να μην έφτανε το «βλήμα» που έριξε ο Ταλάτ, ήρθε και νέο βλήμα, αυτή τη φορά… 81 χιλιοστών! Αν αυτό αφορούσε κάποια άσκηση της Εθνικής Φρουράς θεωρείται βέβαιο πως έως τώρα θα υπήρχαν φωνές για μετακίνηση του πεδίου βολής, κατάργηση των ασκήσεων, κλείσιμο της μονάδας, όπως έγινε άλλωστε πολλάκις στο παρεθλόν. Αντ’ αυτού, μιας και ο όλμος προερχόταν από τους αττίλες, οι πολιτικοί μας προτίμησαν τη θεωρία του «λάθους» για το οποίο «ουδεμία ευθύνη αναγνωρίζεται». Λες και δεν γνωρίζουν οι Τούρκοι πως ο Άγιος Δομέτιος είναι κατοικημένη περιοχή. Σάμπως και εμείς όταν διεξάγουμε ασκήσεις της Εθνοφρουράς, θέτουμε ελαφρά τη καρδία σε κίνδυνο είτε κατοίκους των ελεύθερων περιοχών, είτε των κατεχομένων.


Η αντιμετώπιση του περιστατικού είναι χαρακτηριστική του ραγιαδισμού που διέπει την πολιτική μας ηγεσία. Ούτε καν απολογία δεν αξίωσαν από τους εισβολείς. Μήτε φραστικά, έστω, δεν επιτέθηκαν στους παρ’ ολίγον φονιάδες των μικρών παιδιών που εκείνη την ώρα έκαναν μάθημα σε σχολείο, μερικές εκατοντάδες μέτρα μόλις από την κρεβατοκάμαρα που έπληξε ο όλμος…

Απορίας άξιον τι θα γινόταν άραγε αν τα δεδομένα ήταν αντίστροφα. Φανταστήκατε αλήθεια βλήμα βαρέως όπλου από δική μας άσκηση να ξέφευγε της πορείας του και να κατέληγε στην κατεχόμενη Λευκωσία; Στην καλύτερη περίπτωση ο «σύντροφος» Ταλάτ δεν θα το θεωρούσε αιτία πολέμου ή έστω θερμού επεισοδίου. Δεν υπάρχει όμως ούτε μια στο εκατομμύριο πιθανότητα, να παρέμενε το θέμα πολιτικά ανεκμετάλλευτο. Οι «καημένοι και απομονωμένοι» Τουρκοκύπριοι που βάλλονται από τους αιμοσταγείς Έλληνες της Κύπρου θα φιγούραραν στα πρωτοσέλιδα των Ευρωπαϊκών εφημερίδων και ο πολιτικός τους εκπρόσωπος θα μυξοκλαίγε στις οθόνες των Ευρωπαίων εταίρων…

Δυστυχώς εμείς, εν τη απουσία πολιτικής σκέψης και κρίσης, άτολμα και δισταχτικά ενεργούμε, ενώ αρνούμαστε να πάρουμε μαθήματα διπλωματίας από τον κατακτητή, ο οποίος, μετά την στρατιωτική επιβολή του στο νησί, δια των εν εξελίξει συνομιλιών, προωθεί και την πολιτική του επικράτηση με σχήματα «εκ περιτροπής προεδρίας» και ισότητας «κρατιδίων»…

Πέφτουν οι Μάσκες

Εν μέσω των συνομιλιών για τη… λύση του Κυπριακού ανάμεσα στους συντρόφους Δημήτρη Χριστόφια, πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, και Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, πολιτικού ηγέτη του κατοχικού στρατού, πλησιάζει η επέτειος ανακήρυξης του ψευδομορφώματος Ντεκτάς. Μια επέτειος που καταδικάζεται μεν από τους Έλληνες της Κύπρου με ολοένα και εξασθενούσα δριμύτητα, ενώ εορτάζεται με πάσα λαμπρότητα και επισημότητα από τους Τούρκους Αττίλες αλλά και τους διαμένοντες στη Βόρεια Κύπρο «Τ/Κ αδερφούς»…

Μη θέλοντας να διαταράξει το «αδερφικό» κλίμα στη νήσο, η πολιτική μας ηγεσία, στο σύνολό της σχεδόν, αποφάσισε την μη διεξαγωγή του Νικηφόρου εσχάτως. Για τον ίδιο προφανώς λόγο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στην επέτειο ανακήρυξης του Κυπριακού κράτους, αναφέρθηκε στον κοινό αγώνα των δύο κοινοτήτων. Αν και αδυνατούμε να αντιληφθούμε σε ποιο αγώνα αναφέρεται ο Πρόεδρος, είμαστε βέβαιοι ότι θα το εμπεδώσουμε με τα νέα βιβλία Ιστορίας που θα εισάξει οσονούπω στα σχολεία μας…

Να όμως, που αυτή τη φορά οι ρόλοι αντιστρέφονται. Είναι η σειρά της Τουρκίας και του εδώ ανδρεικέλού της, του Ταλάτ, να αποδείξουν ΕΑΝ και ΠΩΣ εννοούν τη συμφιλίωση και τον παραμερισμό των… διαφορών, όπως τουλάχιστον τις χαρακτηρίζουν. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα λοιπόν για το «σύνοικο στοιχείο» να αποδείξει πως εννοεί την «κοινή πατρίδα» που ευαγγελίζονται συχνα-πυκνά σε πλήρη αρμονία με τους δικούς μας πεφωτισμένους ηγέτες…

Θα αφήσουν τη 15η του Νιόβρη να περάσει σαν μια καθημερινή μέρα, ή μας ετοιμάζουν παρελάσεις, παραβάσεις και παραβιάσεις του εναερίου μας χώρου με διελεύσεις τουρκικών αεροσκαφών και των χωρικών μας υδάτων με επίδειξη ναυτικής ισχύος; Θα συμβάλουν στο κλίμα «αδερφοσύνης» ή θα φροντίσουν να προκαλέσουν όπως έκαναν ανενόχλητοι, χωρίς αιδώ και δίχως συστολή τα τελευταία είκοσι τέσσερα χρόνια με πομπώδεις δηλώσεις ψευδοαξιωματούχων; Ύστερα, η κατοχική Τουρκία, πως εννοεί τη μεταστροφή της πορείας της προς την Ευρωπαϊκή δύση; Θα συμπεριφερθεί επιτέλους ώριμα και προς την κατεύθυνση της άμβλυνσης των εντάσεων στη Μεγαλόνησο, ή θα φροντίσει να τονώσει το αίσθημα της απόλυτης στρατιωτικής παρουσίας στο νησί;

Τα ερωτήματα είναι περισσότερο ρητορικά παρά ουσιαστικά, ώστε να χρήζουν απαντήσεων. Άλλωστε, από τον καιρό που οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τα πατρογονικά τους εδάφη στη Μογγολία, στα βάθη της Ανατολίας, και ξεκίνησαν το πολεμοχαρές έργο τους, απέδειξαν ουκ ολίγες φορές τις προθέσεις τους. Αν εμείς αδυνατούμε να το αντιληφθούμε, είναι μια άλλη ιστορία. Ο κατακτητής, όπως και κάθε κατακτητής, θα φροντίσει να δώσει το στίγμα του. Θα παρουσιάσει τη στρατιωτική του μηχανή και μάλιστα θα την διαφημίσει με τρόπο τέτοιο, ώστε να στείλει ξεκάθαρο το μήνυμα προς τον υπόδουλο λαό – δηλαδή εμάς για όσους το αγνοούν – πως είναι ΕΔΩ και δεν έχει ΚΑΜΙΑ απολύτως πρόθεση να απομακρυνθεί.

Την τουρκική συμπεριφορά, θα μπορούσαμε να την τιθασεύσουμε αν είχαμε ικανούς πολιτικούς και διορατικούς διπλωμάτες. Συνεπώς, αδυνατούμε να την ελέγξουμε, έστω και στο ελάχιστο. Εκείνο το οποίο είμαστε σε θέση να επηρεάσουμε, είναι τα δικά μας αντανακλαστικά, του απλού και αδέσμευτου κόσμου. Η 15η του Νοέμβρη, η μαύρη αυτή ημέρα για τον Ελληνισμό, δεν πρέπει να μας βρει κλειστούς στα σπίτια, ή ακόμα χειρότερα στις καφετέριες, αποκομμένους από τις εξελίξεις που τρέχουν ενάντια στην πατρίδα μας. Το ερχόμενο Σάββατο, έχουμε υποχρέωση να βρεθούμε στους δρόμους και τα οδοφράγματα, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε.

Την ώρα που οι αττίλες θα πανηγυρίζουν για τους βιασμούς και τους εξανδραποδισμούς του 1974, την ώρα που θα συγχαίρουν τους φονιάδες του Τάσου και του Σολωμού, εμείς οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε πως η Κύπρος είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Έχουμε χρέος να διατρανώσουμε τον πόθο μας για επιστροφή, την θέληση για απόδοση δικαιοσύνης στο μαρτυρικό τόπο μας. Δεν θα το κάνουμε για να μας ακούσουν οι Τούρκοι ή να μας λάβουν υπόψιν οι Τουρκοκύπριοι. Ούτε καν προς την κατεύθυνση των Ευρωπαίων εταίρων μας. Θα το κάνουμε για να αφυπνίσουμε τους συμπατριώτες μας. Όλους αυτούς που κοιμούνται τον ύπνο της καθημερινότητας, τα αδέρφια που αλλοτριώθηκαν από το κυνήγι του πλούτου και του «ευ ζειν», τους συμπολίτες που ψάχνουν να δουν κάποιο να αγωνίζεται και να παλεύει, ώστε να αναθαρρήσουν και να αντισταθούν κι αυτοί…

Το ερχόμενο Σάββατο, ο ευρωπαϊκός μανδύας που ενδύθηκε η Τουρκία θα διαρρηχθεί, το πέπλο που κρύβει τη γύμνια της αδιέξοδης πολιτικής μας θα χαθεί και οι μάσκες των υποκριτών και στις δυο κοινότητες θα πέσουν, φτάνει να είμαστε εκεί να τις τραβήξουμε…