Από τη Σεμνότητα στις Σαμπάνιες...

Ξημέρωνε η 14η Αυγούστου του 2008, μια μαύρη επέτειος για όλους τους Αμμοχωστιανούς, μα για πρώτη φορά από το 1974 ήταν χαρούμενοι!  Μεθούσαν απ' το νέκταρ της μεγαλειώδους νίκης της Ανόρθωσης επί του Ολυμπιακού Πειραιώς με 3-0. Μια νίκη που έβαζε τη Μεγάλη Κυρία στο πλατύσκαλο των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Υπήρχαν όμως και κάποιοι στην γαλανόλευκη οικογένεια που δεν πετούσαν στα ουράνια... Ήταν οι ποδοσφαιριστές!

Με τη λήξη εκείνου του ιστορικού αγώνα, ο Τιμούρ Κετσπάγια έδινε το σύνθημα για σεμνότητα. Απαγόρευσε, με αυστηρό ύφος, στους παίχτες του να κατευθυνθούν στις κερκίδες για το καθιερωμένο "ΟΛΕ - ΟΛΕ". Περιορίστηκαν στην ανταπόδοση του χειροκροτήματος προς τις χιλιάδες των οπαδών που κατέκλυσαν το "Αντώνης Παπαδόπουλος". Γνώριζε καλά ο Τιμούρ, πως τίποτα δεν είχε τελειώσει. Αντίθετα, η προσπάθεια για την πρόκριση τότε ξεκινούσε...

Στη Γενεύη, με το Λένιν

Λίγες μόλις βδομάδες μας απομένουν μέχρι την κρίσιμη - όπως αναμένεται - συνάντηση της 7ης Ιουλίου, ανάμεσα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον εκπρόσωπο της τουρκοκυπριακής κοινότητας και το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Μια συνάντηση που θα λάβει χώρα στη Γενεύη και για την οποία ο εδώ εκπρόσωπος των Η.Ε. Αλεξάντερ Ντάουνερ, έχει προ πολλού αρχίσει τις προεργασίες.

Φυσικά εμείς, δεν πήραμε χαμπάρι για το τι διαμείβεται ανάμεσα στον Αυστραλό διαμεσολαβητή, τους δύο συνομιλητές και τα υπουργεία εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας. Λογικό βέβαια, μιας και η ενέργεια των κομμάτων μας αναλώθηκε εξ ολοκλήρου στις Βουλευτικές εκλογές, ενώ οι μηχανορραφίες έδιναν και έπαιρναν μόνο σε επίπεδο εκλογής Προέδρου της Βουλής. Για το Κυπριακό, ούτε λόγος...

Από την άλλη πλευρά, εκλογές είχαν και στην Τουρκία, εθνικές μάλιστα, με πολλά περισσότερα να διακυβεύονται, όπως το μείζον για τους Τούρκους, τη συνταγματική αναθεώρηση. Αυτό όμως, δεν εμπόδισε τον Τούρκο υπουργό εξωτερικών, από του να ασχολείται εντατικά με το Κυπριακό. Απόδειξη τούτου, η χθεσινή (17/6) μετάβαση του κ. Ντάουνερ στην Άγκυρα, όπου είχε συνάντηση με το Νταβούτογλου ειδικά για τη Γενεύη!

Όσο για την Ελλάδα; Η εικόνα διάλυσης που παρουσιάζει η Εθνική Οικονομία, ο χθεσινός (17/6) ανασχηματισμός και οι προτεραιότητες που θέτει ο Γ. Παπανδρέου, μόνο ως ανέκδοτο αφήνουν να ακουστεί η εισήγηση για όποια συνδρομή. Άλλωστε, ο Πρωθυπουργός έδειξε τις προθέσεις του, αφήνοντας για πρώτη φορά στην Ιστορία εκτός κυβερνητικής επιτροπής, τόσο τον Υπουργό Εξωτερικών, όσο και αυτόν της Εθνικής Άμυνας! Ο νέος ΥΠΕΞ, Σταύρος Λαμπρινίδης, επισκέφθηκε σήμερα την Κύπρο, σε μια εθιμοτυπική συνάντηση γνωριμίας με τους Χριστόφια-Κυπριανού. Φανταζόμαστε μόνο την αμηχανία που θα ένιωσε, όταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας τον υποχρέωσε να φωτογραφηθεί στο Κελλάκι όπου συναντήθηκαν, κάτω από την εικόνα όχι κάποιου ήρωα του 1821, ούτε ενός εκ των αγωνιστών του 1955-59, αλλά του Βλαντιμίρ Λένιν, πρώην ηγέτη μιας ξένης χώρας!

Ο Πρόεδρος λοιπόν, θα πάει μόνος στη Γενεύη όπου κρίνεται το μέλλον των συνομιλιών. Δίχως ουσιαστική συμπαράσταση από την αντιπολίτευση που τον περιμένει στη γωνία. Περιοριζόμενος στη λεκτική υποστήριξη της Ελληνικής κυβέρνησης. Απουσία συμβούλων που θα μπορούσαν να το βοηθήσουν, μιας και αποφάσισε να βάλει δίπλα του συγγενείς και συντρόφους. Ίσως πάρει μαζί του τη φωτογραφία του Λένιν!

Η πιο σημαντική απουσία ωστόσο, είναι των ιδεών. Οι άδειες από "σχέδιο Β", αποσκευές. Η έλλειψη επιλογών για ελιγμούς. Ό,τι είχε να δώσει ο Δημήτρης Χριστόφιας, το έδωσε. Και μάλιστα με το παραπάνω, πλουσιοπάροχα! Πρόσφερε εξ ημισείας προεδρία με το 15% των τ/κ. Κουτσούρεψε την ψήφο μας, σταθμίζοντάς την ρατσιστικά, ενώ ταυτόχρονα ενίσχυσε αυτή των τ/κ. Δέχτηκε εποίκους, 50 χιλιάδες στον αριθμό. Χάρισε στην Τουρκία συνιστών κράτος και νέο συνεταιρισμό!

Στις 7 του Ιούλη, ο ΓΓ των ΗΕ, θα μηδενίσει το κοντέρ και θα τραβήξει τη γραμμή επί ίσων αποστάσεων. Ακολούθως, θα απαιτήσει από τους δύο άντρες υποχωρήσεις, προκειμένου να υπάρξουν συγκλίσεις. Η απάντηση του Έρογλου, γνωστή εκ των προτέρων. Όχι σε όλα, με τις πλάτες της Τουρκίας. Η πιθανότητα γενναιόδωρων προσφορών εκ μέρους του Προέδρου, προκαλεί φόβο! Όπως τρόμο προκαλεί, το ενδεχόμενο ο ΓΓ του ΟΗΕ να κηρύξει μεν αδιέξοδο, αλλά να κατοχυρώσει τα "δώρα" του Δ. Χριστόφια προς την εισβολέα Τουρκία.

Ένας είναι ο δρόμος για την Κυπριακή Δημοκρατία. Να πάει στη Γενεύη με αρραγές το εσωτερικό μέτωπο, προβάλλοντας αυτά στα οποία όλοι συμφωνούν. Με θέσεις, εκείνες στις οποίες ο ΓΓ δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί: τα ψηφίσματα των ΗΕ! Να απαιτήσουμε εδώ και τώρα, απομάκρυνση του κατοχικού στρατού και άρση των αξιώσεων για αναγνώριση του μορφώματος Ντεκτάς. Άμεση επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους, με πρώτο δείγμα καλής θέλησης την επιστροφή της πόλης της Αμμοχώστου. Έτσι όπως προνοούν οι συμφωνίες '77 και '79, τις οποίες κατά τα άλλα τόσο συχνά επικαλούνται οι ηγεσίες των κομμάτων μας.

Εάν καταφέρουμε, με μια ημικατεχόμενη πατρίδα, με 200 χιλιάδες πρόσφυγες, με αγνοούμενους, με εγκλωβισμένους στην Καρπασία, με πεσόντες που κηδεύονται μέχρι και σήμερα, να μετατραπούμε σε αποδιοπομπαίους τράγους για το - πιθανολογούμενο - ναυάγιο των συνομιλιών, είμαστε κατάπτυστοι. Όπως επίσης απαράδεκτοι είμαστε, που εξακολουθούμε να συνομιλούμε με το ανδρείκελο που ονομάζεται πότε Ντεκτάς, πότε Ταλάτ και πότε Έρογλου, αντί να θέτουμε τον ΟΗΕ προ των ευθυνών του και να βάζουμε στο σκαμνί την κατοχική Τουρκία.

Οι "εκτός έδρας" αποστολές του Προέδρου ως τώρα, απετέλεσαν ναυάγια για τον Ελληνισμό. Ας ελπίσουμε ο Άγιος Νικόλαος να βάλει το χέρι του αυτή τη φορά να επιζήσει ο Δημήτρης Χριστόφιας και μαζί του ο Κυπριακός Ελληνισμός.

30/01/1911 «Και Εγένετο Φως»

«Αναγνωστήριον Ανόρθωσις», «Μουσικός, Φιλολογικός, και Φιλανθρωπικός Σύλλογος Ανόρθωσις», «Ανόρθωσις Αμμοχώστου». Μια εκατοντάχρονη διαδρομή στην Ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού, με αφετηρία το 1911.

Σύμβολο ο μυθικός Φοίνικας και χαρακτηριστικό γνώρισμα η συνεχής αναγέννηση μέσα από τις στάχτες. Η Ανόρθωσις, εκατό χρόνια μετά, εξακολουθεί να γράφει σελίδες χρυσές, Ιστορίας ένδοξης. Ένας αιώνας προσφοράς στον τόπο και τον άνθρωπο. Δημιουργίας και αλληλεγγύης, με όπλα την πίστη στο Θεό και την αφοσίωση στην πατρίδα…

Ο Σύλλογος αντιστέκεται στον Άγγλο κατακτητή, η Ανόρθωσις δεν κάμπτει το φρόνημα και αποζητά Λευτεριά και Ένωση. Το «Αναγνωστήριον» της Αμμοχώστου, αλληλέγγυο στο δοκιμαζόμενο, αδελφό, μητροπολιτικό Ελληνισμό, κοντά στον προσφυγοποιημένο Πόντο, απαλύνει όπως μπορεί τις πληγές της Μικρασίας. Ο μυθικός Φοίνικας, παρών στον αντιφασιστικό αγώνα, προσφέρει τα τέκνα του στον πόλεμο κόντρα στις δυνάμεις του άξονα. Η νεολαία της Αμμοχώστου, πρωτεργάτης και σημαιοφόρος του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, εξαργυρώνει με αίμα και θυσίες την ανιδιοτελή προσφορά της.

Καίγεται η Ανόρθωσις; Ανατινάζεται το οίκημά της; Μένει «νεκρή», όσο και ο Φοίνικας. Μεταμορφώνεται στη «Μεγάλη Κυρία», που θα παλέψει ως νέος Διγενής στα «Μαρμαρένια Αλώνια». Μόνο που αυτή θα κερδίσει τον Χάροντα και θα αναγεννηθεί!

Προσφυγοπούλα η «Κόρη της Αμμοχώστου»; Ζει τον πόλεμο, τον κατατρεγμό, την φτώχεια, μαζί με τα άξια τέκνα της; Να τη, σαν τη Ρωμιοσύνη, «πετιέται από ’ξαρχής, αντρειεύει και θεριεύει», «μια Κυρία έρχεται απ’ το χθες», ανεβαίνει πάλι στο θρόνο της. Ένας θρόνος, ο οποίος δεν βρίσκεται πουθενά αλλού, απ’ τις καρδιές, απ’ τις λαχταρούσες για Λευτεριά ψυχές, των απανταχού Αμμοχωστιανών…

Η Ανόρθωσις γράφει Ιστορία και η Ιστορία υποκλίνεται στην Ανόρθωση! Αυτό το Σωματείο, η πάλλουσα ετούτη καρδιά της Αμμοχώστου, δεν ανήκει σε κανένα. Μα ταυτόχρονα, τη δικαιούνται όλοι. Είναι το κληροδότημα της Ιστορίας, στο σύγχρονο Κυπριακό Ελληνισμό. Αποτελεί το μυστικό υπερόπλο των Ρωμιών, που έμειναν όρθιοι να φυλάν τις Θερμοπύλες, στο Νοτιοανατολικότερο ελεύθερο άκρο του Ελληνισμού. Τι κι αν η μάνα Αμμόχωστος είναι σκλαβωμένη; Ο κατακτητής δεν τολμά να μπει στην πόλη. Σκιάζεται απ’ τα φαντάσματα. Τον κυνηγούν οι Ερινύες, γιατί τόλμησε ν’ αποκόψει τη μάνα απ’ το παιδί. Που στέρησε απ’ την Αμμόχωστο, την Ανόρθωσή της…

Η Ιστορία μας σεβάστηκε και μας σέβεται. Σήμερα, ο σύγχρονος Ανορθωσιάτης, ο αγνός, αγωνιστής «Μαχητής», οφείλει με τη σειρά του να αναγνωρίσει το βάρος της παρακαταθήκης που φέρει. Ο Κυπριακός Ελληνισμός δεν απειλείται απλά, αλλά διώκεται από τον Τούρκο εισβολέα, όπως οι πρόγονοί μας απ’ τον Άγγλο δυνάστη. Κάθε διαθέσιμο μέσο και οποιαδήποτε τακτική είναι εφικτή, θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να απαξιωθεί ο λαός, να αμβλυνθεί η αγωνιστικότητά του, να καμφθεί το φρόνημα και εν τέλει να αφελληνισθεί ολοκληρωτικά η νήσος…

Χρέος μας, η μνήμη και απόδοση τιμής. Σε κάθε ευκαιρία, αναπολούμε και νοσταλγούμε τις πατρογονικές μας εστίες, έστω κι αν οι συγκυρίες μας έταξαν να γεννηθούμε στην προσφυγιά. Τι κι αν δεν περπατήσαμε ποτέ τα χώματα της Αμμοχώστου; Τι κι αν δεν νιώσαμε την καυτή ανάσα της καλοκαιριάτικης θαλάσσιας αύρας; Μπορεί να μην αναρριχηθήκαμε στον Πενταδάκτυλο, ούτε να μετρήσαμε σπιθαμή προς σπιθαμή τους δρόμους του Βαρωσιού, σαν έκαναν - παιδιά τότε - οι γονείς και οι παππούδες μας. Περνούν όμως όλα αυτά από μπροστά μας, κάθε που βλέπουμε την ομάδα μας αγωνιζόμενη στους στίβους και τα γήπεδα της ελεύθερης Κύπρου. Γινόμαστε κοινωνοί του Βαρωσιώτικου πνεύματος, όταν με συγκίνηση αντικρίζουμε το «Famagusta», στους δέκτες των Ευρωπαϊκών τηλεοράσεων.

Η ψυχή είναι ελεύθερη – και όντας Ελληνική – τα βράδια, δεν ησυχάζει. Τριγυρνά στα σοκάκια της περίκλειστης πόλης και ψάχνει τα φαντάσματα των προγόνων να τους αποδώσει τιμές. Και κάθε ξημέρωμα, φέρνει σε μας δύναμη. Δύναμη που πήρε απ’ τα πνεύματα που συνάντησε. Απ’ τους γνωστούς και φίλους που βρήκε να σεργιανίζουν στη Σαλαμίνα, στην Έγκωμη...

Πίστη, υπομονή, επιμονή και αγώνας! Αγώνας καθημερινός και αδιάλειπτος, όπου κι αν βρεθούμε, με όποιους κι αν είμαστε. Και στην άκρη του μυαλού μας, στο βάθος της καρδιάς μας, ριζωμένη στη ψυχή μας, η βεβαιότητα! Η σιγουριά, πως θα δούμε και πάλι τη Μεγάλη Κυρία να καλπάζει στο ΓΣΕ, μες το όμορφο Βαρώσι μας. Με τις ευχές των παπάδων που θα λειτουργούν ελεύθερα τις εκκλησίες και τα μοναστήρια μας. Υπό το άγρυπνο βλέμμα των ρεσπέρηδων, που θα καλλιεργούν τη δική μας γη, την ποτισμένη με το αίμα ηρώων.

Είμαστε απόλυτοι γι’ αυτό τώρα πια. Έχοντας διδαχτεί για τόσα εθνικά έπη αυτής της ομάδας, έχοντας βιώσει παλιά και σύγχρονα αγωνιστικά θαύματα, διερωτόμαστε φυσιολογικά: Γιατί όχι ακόμα ένα; Την «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»!

Δημοσιεύεται στη «Γαλανόλευκη Θύρα»

Από το Βυζάντιο στη Γαλανόλευκη

Ευχάριστα ξάφνιασε η απόφαση των διοικούντων τη Μεγάλη Κυρία, να επαναφέρουν στα εκατοντάχρονά της, τα χρώματα που πρωτοφόρεσε ο ιστορικός Σύλλογος: το κίτρινο και το μαύρο! Χρώματα, τα οποία παραπέμπουν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ως τέτοια είχαν υιοθετηθεί από τους Αμμοχωστιανούς, όταν συνέστησαν το Σωματείο.

Η Ανόρθωσις, πριν καν ιδρυθεί, ηχούσε ως σύνθημα στα χείλη όλων των Ελλήνων. «Ανόρθωσις του Ελληνισμού» ήταν το πρόσταγμα του Ελευθέριου Βενιζέλου. Ελληνισμού, αναπόσπαστο μέρος του οποίου αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί η Κύπρος.

Το Σωματείο, υπό τον χαρακτήρα Αναγνωστηρίου, αναλαμβάνει την ηθική ανάπλαση και ελληνική μόρφωση των μελών του, ως μαρτυρεί και η ιδρυτική διακήρυξή του. Η εθνικοχριστιανική αυτή διαπαιδαγώγηση των νέων, έμελλε να αποτελέσει τροχοπέδη στον αφελληνισμό της Κύπρου, όπως εντέχνως μεθοδευόταν από τον Άγγλο αποικιοκράτη.

Το Σεπτέμβριο του 1934, η Ανόρθωσις συμμετέχει στο πρώτο Παγκύπριο Πρωτάθλημα. Θέλοντας να προβάλει την ελληνικότητα του τόπου, αποφασίζει να αντικαταστήσει τα χρώματά της, με την ένδοξη Γαλανόλευκη. Την από τον Ιανουάριο του 1822, σημαία του Ελληνισμού…

Ο συμβολισμός της συγκεκριμένης ενέργειας, τεράστιος! Αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο, την εξέλιξη από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο σύγχρονο Ελληνικό κόσμο, η οποία ανώμαλα διεκόπη λόγω της Τουρκοκρατίας. Η Ανόρθωσις, δίχως υπερβολή, αποτελεί ζωντανή απόδειξη της Ελληνικότητας του Βυζαντίου!

Δυστυχώς, όσο αυτονόητο κι αν θεωρείται από την πλειοψηφία, διάφοροι ξένοι αλλά – δυστυχώς – και Έλληνες, υποστηρίζουν ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν ελληνική. Πως έτυχε να ακμάσει σε ένα χώρο κατ’ εξοχήν ελληνικό. Ότι συνέπεσε να ομιλείται επίσημα και ανεπίσημα η ελληνική γλώσσα, αντικαθιστώντας «δια το πρόχειρον της ερμηνείας» τη λατινική. Αγνοούν την ελληνική παιδεία, τον πολιτισμό, τις κλασσικές σπουδές, τα ήθη και έθιμα που «φωνάζουν» Ελλάδα, ακόμα και τα στοιχεία δημοκρατίας στην εκλογή του Αυτοκράτορα…

Το Βυζάντιο, ήταν ο χώρος όπου έγινε το πάντρεμα του ελληνικού πολιτισμού με το χριστιανικό ήθος. Αυτά τάχθηκε και η Ανόρθωσις να υπηρετεί από την ίδρυσή της. Το ’φερε η μοίρα, να ταξιδεύσει τα ιδανικά της, μέχρι τις αλύτρωτες πατρίδες, σε χώματα Βυζαντινά, για να γράψει το έπος της Τραπεζούντας. Του Αναγεννησιακού κέντρου – όπως το χαρακτηρίζει ο Καργάκος – που προαναγγέλλει μεν την Αναγέννηση, μα ελέω τουρκικής λαίλαπας, δεν προλαβαίνει να την προσφέρει στο παγκόσμιο. Τη μεταλαμπαδεύουν όμως στην Ευρώπη ο Χρυσολωράς, ο Τραπεζούντιος, ο Πλήθων-Γεμιστός, ο Γαζής, ο Αργυρόπουλος, ο Χαλκοκονδύλης και τόσοι άλλοι Βυζαντινοί…

Μοιάζουν πολύ η Τραπεζούντα με την Αμμόχωστο. Σε Ιστορία και σε πολιτισμό. Συνδέονται άρρηκτα πλέον, με το Ανορθωσιάτικο πέρασμα. Όταν η ποντιακή πόλη είδε το Φοίνικα να θριαμβεύει στα δοξασμένα εδάφη της, έστειλε μήνυμα υπομονής στην Αμμόχωστο. Σύντομα, θα χαράξει η μέρα που η Ανόρθωσις περήφανα θα εισέλθει στην πόλη της. Ως Ελευθερωτής, ως Κυρία. Η Μεγάλη Κυρία, στο θρόνο της, ξανά!

Μέχρι τότε, η πόλη του Ευαγόρα θα στέκει βουβή, αρνούμενη ν’ ανταλλάξει λέξη με τον κατακτητή. Η Βασιλεύουσα, σαν το Μαρμαρωμένο Βασιλιά, θα αναμένει την Αναστάσιμη μέρα. Εν τω μεταξύ, καμαρώνει με συγκίνηση το άξιο τέκνο της, που αισίως κλείνει εκατό χρόνια ζωής. Αντλεί δύναμη από το φτερούγισμα του Φοίνικα και σφίγγει τα δόντια. Θυμάται τις κακουχίες που πέρασε το παιδί της κι όμως άντεξε. Όχι απλά επιβίωσε, μα θριάμβευσε κιόλας!

Τώρα, ετοιμάζεται να τη δει ξανά στα κιτρινόμαυρα. Τα φαντάσματα της Βυζαντινής εποχής θα ξυπνήσουν και πάλι, όπως τον Αύγουστο του 2005. Τα ελληνικά πνεύματα θα περάσουν απ’ το «Αντώνης Παπαδόπουλος» να χαιρετίσουν το Γρηγόρη Αυξεντίου και τον Κυριάκο Μάτση, που είναι επίτιμοι καλεσμένοι στη σεμνή τελετή. Εμείς όλοι, θα υποκλιθούμε στο μεγαλείο τους.

Η Ανόρθωσις, ένα αιώνα μετά, επιστρέφει στις πνευματικές ρίζες της. Ο Ανορθωσιάτης, μαθαίνει και τιμά την Ιστορία του. Και η υπόσχεση, ανανεώνεται: συνάντηση, στη Βασιλεύουσα…

Δημοσιεύεται στη "Γαλανόλευκη Θύρα" του Σαββάτου, 22-01-2011

8η Ιουλίου 1958 - Ανατίναξη Οικήματος "Ανόρθωσις Αμμοχώστου"

Η 8η Ιουλίου 1958, αποτελεί σταθμό στην Ιστορία της Ανορθώσεως. Είναι η ημέρα, κατά την οποία ο Άγγλος δυνάστης αποφάσιζε να απαλλαγεί από την εθνικοαπελευθερωτική δράση του σωματείου της Αμμοχώστου, ανατινάζοντας το οίκημα της οδού Ερμού.

Η δήθεν ανεύρεση όπλων και πυρομαχικών, κατά την διενέργεια έρευνας στο οίκημα, είναι το πρόσχημα για την ανατίναξή του. Πίστευαν οι Εγγλέζοι, ότι ανατινάσσονται οι Ιδέες και καίγονται τα Ιδανικά. Γελάστηκαν όμως, όπως γελάστηκαν καίγοντας τον Γρηγόρη, ανατινάζοντας τον Κυριάκο, στέλλοντας στην αθανασία τόσους γενναίους Αγωνιστές.

«Πλανάσθε, το πνεύμα της Ανορθώσεως δεν πτοάται, δεν καταστρέφεται και η ωραία μας Ανόρθωσις, ως ο Φοίνιξ, αενάως αναγεννάται, δια να συνεχίσει την ιστορικήν και μεγάλην πορεία της», διεκήρυξε ο Πρόεδρος Αναστάσιος Οικονομίδης μετά την ανατίναξη. Όπερ και εγένετο. Ο Φοίνικας δεν κάμφθηκε, αναγεννήθηκε μέσα απ’ τις στάχτες του, για να μεγαλουργήσει και πάλι!

Η ανατίναξη του οικήματος, είναι ίσως η μέγιστη στιγμή στην Ιστορία του Βαρωσιώτικου συλλόγου, ενδεχομένως και του Κυπριακού αθλητισμού. Μια χρυσή σελίδα, καθοδηγητής για νέες γενιές Ανορθωσιατών και όχι μόνο. Μαζί με τους πρώτους «Μαχητές», τους «Μαχητές της Ελευθερίας», η Ανόρθωσις δίδαξε έμπρακτα πως θέλει αρετήν και τόλμην η Λευτεριά!

Το Άρωμα της Αμμοχώστου

Το ονειρικό ταξίδι της κόρης της Αμμοχώστου στα Ευρωπαϊκά σαλόνια έλαβε τέλος την Τρίτη που μας πέρασε… Ένα ποδοσφαιρικό έπος που μοιάζει με παραμύθι για παιδιά, όπου ο φτωχός και καταφρονημένος καταφέρνει να κερδίσει τις αντιξοότητες, να αντιπαλέψει τις αδικίες και να αναδειχθεί νικητής σε μια μάχη κόντρα στο σύστημα που επιμένει να ευνοεί το Γολιάθ…

Η ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, η προσφυγική ομάδα από την τουρκοκρατούμενη Αμμόχωστο, κατάφερε έστω για λίγους μήνες να συναρπάσει το παγκύπριο. Κατόρθωσε να συνενώσει όλους τους Έλληνες της Κύπρου – και όχι μόνο – σε μια μάχη που μόνο ποδοσφαιρική δεν ήταν. Μπόρεσε να διώξει από πάνω μας τη μιζέρια και την ηττοπάθεια, κάνοντάς μας να νιώσουμε νικητές, θριαμβευτές σ’ ένα παιχνίδι που μόνο στα «μέτρα» μας δεν ήταν…

Όταν στις 15 του Ιούλη, ανήμερα του τουρκοφόρου πραξικοπήματος ξεκινούσε η προσπάθεια της Μεγάλης Κυρίας του κυπριακού ποδοσφαίρου, ουδείς φανταζόταν που μπορούσε να φτάσει… Στα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου, επέτειο της κατάληψης της Αμμοχώστου από τους αττίλες, οι Αμμοχωστιανοί δεν ήξεραν για τι να πρωτοκλάψουν: Για την πόλη που έβλεπαν βουβή κι ερειπωμένη πίσω απ' το συρματόπλεγμα της ντροπής, ή για την πόλη που έβλεπαν να ανασταίνεται μέσα στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» και να θέτει θεμέλια για την Ιστορικότερη πρόκριση μέχρι σήμερα;

Φίλοι της Ανορθώσεως στο "Καραϊσκάκης"

Και που να ήξεραν ακόμα... Ποιος να τους το λεγε πως η «Φαμαγκούστα» θα γιγαντωνόταν μέσα στη Βρέμη, στην ημικατεχόμενη Λευκασία, στο Μιλάνο, ακόμα και στην Αθήνα έστω κι αν δεν τα κατάφερε. Ούτε που φαντάζονταν οι ΜΑΧΗΤΕC της Αμμοχώστου, πως θα μεταλαμπάδευαν το μήνυμά τους σε εκατομμύρια παγκόσμιους συμπολίτες μας. Το μήνυμα πως ζητούν ΛΕΥΤΕΡΙΑ και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Ότι θέλουν ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στις πατρογονικές τους εστίες και ΔΙΑΚΡΙΒΩΣΗ της τύχης των αγαπημένων τους, που ακόμα αγνοούνται.

Η "FAMAGUSTA" ταξιδεύει στους τηλεοπτικούς δέκτες ανά το παγκόσμιο

Κανείς δεν φανταζόταν, ότι το βράδυ της 26ης του Νιόβρη, οι πολυκατοικίες του Βαρωσιού θα ξαναζωντάνευαν στα χέρια των παιδιών που δεν τις έζησαν ποτέ τους. Πως θα έβρισκαν μια θέση στα απορημένα μάτια εκατοντάδων χιλιάδων τηλεθεατών, οι οποίοι δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους ξανακούσει για την ΕΙΣΒΟΛΗ και την ΚΑΤΟΧΗ στην Κύπρο, πόσο μάλλον για το δράμα της Αμμοχώστου. Τα τούβλα, τα τσιμέντα, τα σίδερα, έγιναν μια ζωγραφιά και στοίχειωσαν το στάδιο της πρωτεύουσας και τους δέκτες των τηλεοράσεων. Ούρλιαζαν στ’ αυτιά των Ελλήνων σαν σειρήνες και μάχονταν να τους αφυπνίσουν. Έσκιαζαν τους αφηνιασμένους από λύσσα Τούρκους και τους κυνηγούσαν από την Κερύνεια μέχρι την Άγκυρα για τα εγκλήματά τους…

Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ δεν έπεσε! Απλά σταμάτησε την πτήση του για φέτος… Θα ανασυνταχθεί όμως, θα ξαναζωντανέψει μέσα από τις στάχτες του και θα απογειωθεί για νέα, πιο μακρινά ταξίδια… Στο μεταξύ, πρόλαβε να αφήσει το άρωμά του, το άρωμα της Αμμοχώστου, εντός κι εκτός συνόρων. Τίποτα δεν είναι ίδιο πια για την Κύπρο, όλα έχουν αλλάξει…

Οι "στοιχειωμένες" πολυκατοικίες της Αμμοχώστου ζωντανεύουν

Η ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ, η ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, είναι σύμβολα πλέον στην Ευρώπη. Σύμβολα πάθους, αγωνιστικότητας, εξυπνάδας, μεθοδικότητας… Είναι ο καταπιεσμένος κι ο κυνηγημένος που επιτυγχάνουν να αντέξουν αλλά και να βγουν θριαμβευτές… Στην ίδια την χώρα μας, δεν χωρά πια ραγιαδισμός, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Τώρα ξέρουμε πως όταν έχουμε στόχους, σαν σχεδιάσουμε στρατηγική, ενόσω είμαστε υπομονετικοί, εφοδιασμένοι με επιμονή και προσήλωση στα ιδανικά και τις αρχές μας, θα πετύχουμε.

Το άρωμα που αφήνει η ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, το Αμμμοχωστιανό αεράκι, είναι η καλύτερη παρακαταθήκη στον αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού για την τελική δικαίωση. Ας μην το μολύνουμε…

"Η Κύπρος είναι Ελληνική"

Αθωώνοντας τον Αττίλα…

Η 17^η του Οκτώβρη, είναι πλέον μια ιδιαιτέρως σημαντική ημέρα για την Τουρκία, την Κύπρο, αλλά και γενικότερα την Ανατολική Μεσόγειο. Είναι η μέρα κατά την οποία ανακαλύψαμε το νέο κηδεμόνα της περιοχής, το σύμμαχο, το θεμελιωτή της σταθερότητας, τον εγγυητή του δικαίου και της ασφάλειας. Αυτός, δεν είναι άλλος βέβαια, από τον τουρκικό στρατό!

Τα τελευταία χρόνια, η Τουρκία έχει για τα καλά στρέψει το βλέμμα της προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και αγωνίζεται να γίνει αρεστή στη διεθνή κοινότητα. Προσπαθεί να επιδείξει καλή διαγωγή με τις μειονότητες όπως είναι η Κουρδική, άριστη γειτονία με τις πλησίον αυτής χώρες, διαλλακτικότητα στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής όπου τηρούσε κατά βάση άκαμπτη στάση. Ως επιβράβευση των προαναφερθέντων, ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, απεφάσισε να της αποδώσει την ύψιστη τιμή χρήζοντας την μέλος του για τα επόμενα δυο χρόνια…

Ο μεγαλύτερος ευεργέτης ωστόσο του τουρκικού κράτους, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία. Το κράτος το οποίο οι Τούρκοι επιβουλεύονται από το 1960 οπόταν και ιδρύθηκε, ενώ το 1974 πέτυχαν τελικά να καταλάβουν κατά το ήμισυ. Είναι το ίδιο κράτος, το οποίο από την εισβολή έως σήμερα έχει κατορθώσει – διότι περί κατορθώματος πρόκειται – όχι απλά να απενοχοποιήσει την Τουρκία από την ΕΙΣΒΟΛΗ και την ΚΑΤΟΧΗ, όχι μόνο να κολλήσει στον εαυτό του τη ρετσινιά του μη επιθυμούντα τη λύση, αλλά να επιβραβεύσει κιόλας τις κτηνωδίες, τα εγκλήματα και τις βαρβαρότητες των Τούρκων κατακτητών.

Το άνωθεν συμπέρασμα δεν είναι αυθαίρετο. Πηγάζει από τις παρατηρήσεις στις οποίες προβαίνει ακόμα και ο πιο ανυποψίαστος παρατηρητής της πολιτικής της πλευράς μας τα τελευταία κάμποσα χρόνια. Αναγάγαμε το Κυπριακό σε δικοινοτική διαμάχη, συζητώντας με ΠΑΡΑΝΟΜΑ εκλελεγμένους ηγέτες των εποίκων και των Τουρκοκυπρίων, αντί να θέτουμε την Άγκυρα προ των ευθυνών της. Την στιγμή που θα έπρεπε να ζητούμε απομάκρυνση των Τουρκικών στρατευμάτων, συζητούμε χρονοδιαγράμματα για την σταδιακή ελάττωση της αριθμητικής τους δύναμης. Βεβαίως μόνοι μας τα ζητούμε, μόνοι μας τα δεχόμαστε και μόνοι τα εφαρμόζουμε! Αντί να καταγγέλλουμε τον εποικισμό ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και να στηλιτεύουμε την εθνοκάθαρση, ουσιαστικά παζαρεύουμε τον αριθμό των εποίκων. Ταυτόχρονα, έχουμε ξεγράψει την Κερύνεια από Ελληνική γη καθ’ ομολογία του Προέδρου της Δημοκρατίας, μετατρέποντας την ίδια στιγμή τους πρόσφυγες σε άψυχα ποσοστά τα οποία επιστρέφουν ή όχι στις πατρογονικές τους εστίες ανάλογα με το «σχέδιο» που μας πλασάρουν κάθε φορά.

Εν τω μεταξύ, η άλλη πλευρά, μεθοδικά και διακριτικά, εδραιώνει τη θέση της στη βάση μιας αμερικανόπνευστης στρατηγικής. Μόνο τα τελευταία χρόνια, πενήντα και πλέον εκατομμύρια δολάρια έχουν φύγει από την Τουρκία με προορισμό τις λεγόμενες χώρες του Τρίτου Κόσμου. Όσοι εκ των σοφών ηγετών μας δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν το λόγο αυτής της… αγαθοεργίας, ας ψάξουν τώρα να δουν τι ψήφισαν οι χώρες αυτές στα Η.Ε.. Τούτες είναι οι ψήφοι, οι εξαγορασμένες με τα πετροδόλαρα των Αμερικανών, που έδωσαν το εισιτήριο στην Τουρκία, για να κορδώνει πια ως μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας…

Αλήθεια, είναι αυτό το Σ.Α. που αναμένουμε ότι θα εκδώσει νέα ψηφίσματα υπέρ της απομάκρυνσης της κατοχικής δύναμης από την Μεγαλόνησο; Εκεί θα καταφύγουμε μετά το τέλος των συνομιλιών με τον ΚΑΤΟΧΙΚΟ ηγέτη Ταλάτ αν παρουσιαστεί εν τέλει αδιάλλακτος; Έτσι δεν μας λέγατε κύριε Πρόεδρε; Πως πάμε στις συνομιλίες είτε για να λύσουμε το Κυπριακό, είτε για να… ξεσκεπάσουμε την τουρκική αδιαλλαξία. Και τώρα που… βάρεσε το πάπλωμα κύριοι «Εθνικοί» Σύμβουλοι τι γίνεται; Ποιος θα το σηκώσει και τι θα ξεσκεπάσει άραγε; Μήπως θα πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε ότι κάποιοι στην Ουάσιγκτον σκαλίζουν την ταφόπλακα του Κυπριακού και θα μας την φέρουν με το πέρας των συνομιλιών; Παρακολουθείτε τις διεθνείς εξελίξεις ή αναλώνεστε μόνο στις εσωκομματικές σας διελκυστίνδες ψάχνοντας τις μαριονέτες των Ευρωεκλογών;

Ρητορικά όμως τα ερωτήματα. Εδώ ούτε καν αντανακλαστικά κατόπιν εορτής δεν διαθέτουμε, πόσο μάλλον πρόληψη. Ο ίδιος ο Πρόεδρος, στις πρώτες δηλώσεις τελούσε σε σύγχυση, μπερδεύοντας τα μόνιμα και μη μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, μη αντιλαμβανόμενος ουσιαστικά τι είχε συμβεί. Ασυναρτητολογούσε ως ασυνάρτητα ομιλεί όλη η πολιτική μας ηγεσία επί δεκαετίες, μονολογώντας ότι θα πρέπει να δούμε πως θα αντιδράσουμε. Η αποθέωση της πολιτικής του «βλέποντας και κάνοντας», η παντελής έλλειψη πλάνου, η απουσία εναλλακτικών σχεδίων, η ανυπαρξία πρόνοιας και διορατικότητας για τις κινήσεις του αντιπάλου.

Ο ακυβέρνητος λαός, ο Ελληνισμός της Κύπρου, αιχμάλωτος της επιεικώς μετρίου αναστήματος ηγεσίας του. Απαθής παρατηρητής του ξεπουλήματος της Ελληνικής γης, αλλά και της κυριαρχίας επί του εναπομείναντος εδάφους. Η γη, η ποτισμένη με αίμα Ελληνική γη που άντεξε τόσα χρόνια και δεν τούρκεψε, σήμερα βρίσκεται εν κινδύνω εξ αιτίας ανεύθυνων χειρισμών μιας συνομοταξίας ανθρώπων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο διαφεντεύουν την Κύπρο από το ’60 ως σήμερα.

Ελλείψει αντίδρασης, απουσία εθνικής αντίστασης στα πλαίσια βέβαια της Δημοκρατίας, είναι μοιραίο αυτή ή ίσως η επόμενη, να είναι η τελευταία χρονιά που νόμιμα θα αναφερόμαστε στην Κερύνεια και την Αμμόχωστο με τα Ελληνικά τους ονόματα. Είτε δια της ξενόφερτης λύσης μιας ανήμπορης να προσφέρει δίκαιο ή έστω βιωσιμότητα ομοσπονδίας, είτε δια της επίρριψης ευθυνών στην δική μας πλευρά και της ουσιαστικής ισοπέδωσης του Κυπριακού με την διχοτόμηση, θα ζήσουμε τον χειρότερο εφιάλτη στον οποίο μπορεί να βρεθεί Έλληνας της Κύπρου.

Το αγωνιώδες καμπανάκι το έχουμε αγνοήσει πολλάκις, ας ελπίσουμε ότι θα αντιληφθούμε την καταιγίδα που κουβαλούν τα μαύρα σύγνεφα που σκεπάζουν την Ανατολική Μεσόγειο από την περασμένη Παρασκευή…