Από τη Σεμνότητα στις Σαμπάνιες...

Ξημέρωνε η 14η Αυγούστου του 2008, μια μαύρη επέτειος για όλους τους Αμμοχωστιανούς, μα για πρώτη φορά από το 1974 ήταν χαρούμενοι!  Μεθούσαν απ' το νέκταρ της μεγαλειώδους νίκης της Ανόρθωσης επί του Ολυμπιακού Πειραιώς με 3-0. Μια νίκη που έβαζε τη Μεγάλη Κυρία στο πλατύσκαλο των ομίλων του Τσάμπιονς Λιγκ. Υπήρχαν όμως και κάποιοι στην γαλανόλευκη οικογένεια που δεν πετούσαν στα ουράνια... Ήταν οι ποδοσφαιριστές!

Με τη λήξη εκείνου του ιστορικού αγώνα, ο Τιμούρ Κετσπάγια έδινε το σύνθημα για σεμνότητα. Απαγόρευσε, με αυστηρό ύφος, στους παίχτες του να κατευθυνθούν στις κερκίδες για το καθιερωμένο "ΟΛΕ - ΟΛΕ". Περιορίστηκαν στην ανταπόδοση του χειροκροτήματος προς τις χιλιάδες των οπαδών που κατέκλυσαν το "Αντώνης Παπαδόπουλος". Γνώριζε καλά ο Τιμούρ, πως τίποτα δεν είχε τελειώσει. Αντίθετα, η προσπάθεια για την πρόκριση τότε ξεκινούσε...

30/01/1911 «Και Εγένετο Φως»

«Αναγνωστήριον Ανόρθωσις», «Μουσικός, Φιλολογικός, και Φιλανθρωπικός Σύλλογος Ανόρθωσις», «Ανόρθωσις Αμμοχώστου». Μια εκατοντάχρονη διαδρομή στην Ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού, με αφετηρία το 1911.

Σύμβολο ο μυθικός Φοίνικας και χαρακτηριστικό γνώρισμα η συνεχής αναγέννηση μέσα από τις στάχτες. Η Ανόρθωσις, εκατό χρόνια μετά, εξακολουθεί να γράφει σελίδες χρυσές, Ιστορίας ένδοξης. Ένας αιώνας προσφοράς στον τόπο και τον άνθρωπο. Δημιουργίας και αλληλεγγύης, με όπλα την πίστη στο Θεό και την αφοσίωση στην πατρίδα…

Ο Σύλλογος αντιστέκεται στον Άγγλο κατακτητή, η Ανόρθωσις δεν κάμπτει το φρόνημα και αποζητά Λευτεριά και Ένωση. Το «Αναγνωστήριον» της Αμμοχώστου, αλληλέγγυο στο δοκιμαζόμενο, αδελφό, μητροπολιτικό Ελληνισμό, κοντά στον προσφυγοποιημένο Πόντο, απαλύνει όπως μπορεί τις πληγές της Μικρασίας. Ο μυθικός Φοίνικας, παρών στον αντιφασιστικό αγώνα, προσφέρει τα τέκνα του στον πόλεμο κόντρα στις δυνάμεις του άξονα. Η νεολαία της Αμμοχώστου, πρωτεργάτης και σημαιοφόρος του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, εξαργυρώνει με αίμα και θυσίες την ανιδιοτελή προσφορά της.

Καίγεται η Ανόρθωσις; Ανατινάζεται το οίκημά της; Μένει «νεκρή», όσο και ο Φοίνικας. Μεταμορφώνεται στη «Μεγάλη Κυρία», που θα παλέψει ως νέος Διγενής στα «Μαρμαρένια Αλώνια». Μόνο που αυτή θα κερδίσει τον Χάροντα και θα αναγεννηθεί!

Προσφυγοπούλα η «Κόρη της Αμμοχώστου»; Ζει τον πόλεμο, τον κατατρεγμό, την φτώχεια, μαζί με τα άξια τέκνα της; Να τη, σαν τη Ρωμιοσύνη, «πετιέται από ’ξαρχής, αντρειεύει και θεριεύει», «μια Κυρία έρχεται απ’ το χθες», ανεβαίνει πάλι στο θρόνο της. Ένας θρόνος, ο οποίος δεν βρίσκεται πουθενά αλλού, απ’ τις καρδιές, απ’ τις λαχταρούσες για Λευτεριά ψυχές, των απανταχού Αμμοχωστιανών…

Η Ανόρθωσις γράφει Ιστορία και η Ιστορία υποκλίνεται στην Ανόρθωση! Αυτό το Σωματείο, η πάλλουσα ετούτη καρδιά της Αμμοχώστου, δεν ανήκει σε κανένα. Μα ταυτόχρονα, τη δικαιούνται όλοι. Είναι το κληροδότημα της Ιστορίας, στο σύγχρονο Κυπριακό Ελληνισμό. Αποτελεί το μυστικό υπερόπλο των Ρωμιών, που έμειναν όρθιοι να φυλάν τις Θερμοπύλες, στο Νοτιοανατολικότερο ελεύθερο άκρο του Ελληνισμού. Τι κι αν η μάνα Αμμόχωστος είναι σκλαβωμένη; Ο κατακτητής δεν τολμά να μπει στην πόλη. Σκιάζεται απ’ τα φαντάσματα. Τον κυνηγούν οι Ερινύες, γιατί τόλμησε ν’ αποκόψει τη μάνα απ’ το παιδί. Που στέρησε απ’ την Αμμόχωστο, την Ανόρθωσή της…

Η Ιστορία μας σεβάστηκε και μας σέβεται. Σήμερα, ο σύγχρονος Ανορθωσιάτης, ο αγνός, αγωνιστής «Μαχητής», οφείλει με τη σειρά του να αναγνωρίσει το βάρος της παρακαταθήκης που φέρει. Ο Κυπριακός Ελληνισμός δεν απειλείται απλά, αλλά διώκεται από τον Τούρκο εισβολέα, όπως οι πρόγονοί μας απ’ τον Άγγλο δυνάστη. Κάθε διαθέσιμο μέσο και οποιαδήποτε τακτική είναι εφικτή, θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να απαξιωθεί ο λαός, να αμβλυνθεί η αγωνιστικότητά του, να καμφθεί το φρόνημα και εν τέλει να αφελληνισθεί ολοκληρωτικά η νήσος…

Χρέος μας, η μνήμη και απόδοση τιμής. Σε κάθε ευκαιρία, αναπολούμε και νοσταλγούμε τις πατρογονικές μας εστίες, έστω κι αν οι συγκυρίες μας έταξαν να γεννηθούμε στην προσφυγιά. Τι κι αν δεν περπατήσαμε ποτέ τα χώματα της Αμμοχώστου; Τι κι αν δεν νιώσαμε την καυτή ανάσα της καλοκαιριάτικης θαλάσσιας αύρας; Μπορεί να μην αναρριχηθήκαμε στον Πενταδάκτυλο, ούτε να μετρήσαμε σπιθαμή προς σπιθαμή τους δρόμους του Βαρωσιού, σαν έκαναν - παιδιά τότε - οι γονείς και οι παππούδες μας. Περνούν όμως όλα αυτά από μπροστά μας, κάθε που βλέπουμε την ομάδα μας αγωνιζόμενη στους στίβους και τα γήπεδα της ελεύθερης Κύπρου. Γινόμαστε κοινωνοί του Βαρωσιώτικου πνεύματος, όταν με συγκίνηση αντικρίζουμε το «Famagusta», στους δέκτες των Ευρωπαϊκών τηλεοράσεων.

Η ψυχή είναι ελεύθερη – και όντας Ελληνική – τα βράδια, δεν ησυχάζει. Τριγυρνά στα σοκάκια της περίκλειστης πόλης και ψάχνει τα φαντάσματα των προγόνων να τους αποδώσει τιμές. Και κάθε ξημέρωμα, φέρνει σε μας δύναμη. Δύναμη που πήρε απ’ τα πνεύματα που συνάντησε. Απ’ τους γνωστούς και φίλους που βρήκε να σεργιανίζουν στη Σαλαμίνα, στην Έγκωμη...

Πίστη, υπομονή, επιμονή και αγώνας! Αγώνας καθημερινός και αδιάλειπτος, όπου κι αν βρεθούμε, με όποιους κι αν είμαστε. Και στην άκρη του μυαλού μας, στο βάθος της καρδιάς μας, ριζωμένη στη ψυχή μας, η βεβαιότητα! Η σιγουριά, πως θα δούμε και πάλι τη Μεγάλη Κυρία να καλπάζει στο ΓΣΕ, μες το όμορφο Βαρώσι μας. Με τις ευχές των παπάδων που θα λειτουργούν ελεύθερα τις εκκλησίες και τα μοναστήρια μας. Υπό το άγρυπνο βλέμμα των ρεσπέρηδων, που θα καλλιεργούν τη δική μας γη, την ποτισμένη με το αίμα ηρώων.

Είμαστε απόλυτοι γι’ αυτό τώρα πια. Έχοντας διδαχτεί για τόσα εθνικά έπη αυτής της ομάδας, έχοντας βιώσει παλιά και σύγχρονα αγωνιστικά θαύματα, διερωτόμαστε φυσιολογικά: Γιατί όχι ακόμα ένα; Την «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»!

Δημοσιεύεται στη «Γαλανόλευκη Θύρα»

Από το Βυζάντιο στη Γαλανόλευκη

Ευχάριστα ξάφνιασε η απόφαση των διοικούντων τη Μεγάλη Κυρία, να επαναφέρουν στα εκατοντάχρονά της, τα χρώματα που πρωτοφόρεσε ο ιστορικός Σύλλογος: το κίτρινο και το μαύρο! Χρώματα, τα οποία παραπέμπουν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ως τέτοια είχαν υιοθετηθεί από τους Αμμοχωστιανούς, όταν συνέστησαν το Σωματείο.

Η Ανόρθωσις, πριν καν ιδρυθεί, ηχούσε ως σύνθημα στα χείλη όλων των Ελλήνων. «Ανόρθωσις του Ελληνισμού» ήταν το πρόσταγμα του Ελευθέριου Βενιζέλου. Ελληνισμού, αναπόσπαστο μέρος του οποίου αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί η Κύπρος.

Το Σωματείο, υπό τον χαρακτήρα Αναγνωστηρίου, αναλαμβάνει την ηθική ανάπλαση και ελληνική μόρφωση των μελών του, ως μαρτυρεί και η ιδρυτική διακήρυξή του. Η εθνικοχριστιανική αυτή διαπαιδαγώγηση των νέων, έμελλε να αποτελέσει τροχοπέδη στον αφελληνισμό της Κύπρου, όπως εντέχνως μεθοδευόταν από τον Άγγλο αποικιοκράτη.

Το Σεπτέμβριο του 1934, η Ανόρθωσις συμμετέχει στο πρώτο Παγκύπριο Πρωτάθλημα. Θέλοντας να προβάλει την ελληνικότητα του τόπου, αποφασίζει να αντικαταστήσει τα χρώματά της, με την ένδοξη Γαλανόλευκη. Την από τον Ιανουάριο του 1822, σημαία του Ελληνισμού…

Ο συμβολισμός της συγκεκριμένης ενέργειας, τεράστιος! Αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο, την εξέλιξη από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο σύγχρονο Ελληνικό κόσμο, η οποία ανώμαλα διεκόπη λόγω της Τουρκοκρατίας. Η Ανόρθωσις, δίχως υπερβολή, αποτελεί ζωντανή απόδειξη της Ελληνικότητας του Βυζαντίου!

Δυστυχώς, όσο αυτονόητο κι αν θεωρείται από την πλειοψηφία, διάφοροι ξένοι αλλά – δυστυχώς – και Έλληνες, υποστηρίζουν ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν ελληνική. Πως έτυχε να ακμάσει σε ένα χώρο κατ’ εξοχήν ελληνικό. Ότι συνέπεσε να ομιλείται επίσημα και ανεπίσημα η ελληνική γλώσσα, αντικαθιστώντας «δια το πρόχειρον της ερμηνείας» τη λατινική. Αγνοούν την ελληνική παιδεία, τον πολιτισμό, τις κλασσικές σπουδές, τα ήθη και έθιμα που «φωνάζουν» Ελλάδα, ακόμα και τα στοιχεία δημοκρατίας στην εκλογή του Αυτοκράτορα…

Το Βυζάντιο, ήταν ο χώρος όπου έγινε το πάντρεμα του ελληνικού πολιτισμού με το χριστιανικό ήθος. Αυτά τάχθηκε και η Ανόρθωσις να υπηρετεί από την ίδρυσή της. Το ’φερε η μοίρα, να ταξιδεύσει τα ιδανικά της, μέχρι τις αλύτρωτες πατρίδες, σε χώματα Βυζαντινά, για να γράψει το έπος της Τραπεζούντας. Του Αναγεννησιακού κέντρου – όπως το χαρακτηρίζει ο Καργάκος – που προαναγγέλλει μεν την Αναγέννηση, μα ελέω τουρκικής λαίλαπας, δεν προλαβαίνει να την προσφέρει στο παγκόσμιο. Τη μεταλαμπαδεύουν όμως στην Ευρώπη ο Χρυσολωράς, ο Τραπεζούντιος, ο Πλήθων-Γεμιστός, ο Γαζής, ο Αργυρόπουλος, ο Χαλκοκονδύλης και τόσοι άλλοι Βυζαντινοί…

Μοιάζουν πολύ η Τραπεζούντα με την Αμμόχωστο. Σε Ιστορία και σε πολιτισμό. Συνδέονται άρρηκτα πλέον, με το Ανορθωσιάτικο πέρασμα. Όταν η ποντιακή πόλη είδε το Φοίνικα να θριαμβεύει στα δοξασμένα εδάφη της, έστειλε μήνυμα υπομονής στην Αμμόχωστο. Σύντομα, θα χαράξει η μέρα που η Ανόρθωσις περήφανα θα εισέλθει στην πόλη της. Ως Ελευθερωτής, ως Κυρία. Η Μεγάλη Κυρία, στο θρόνο της, ξανά!

Μέχρι τότε, η πόλη του Ευαγόρα θα στέκει βουβή, αρνούμενη ν’ ανταλλάξει λέξη με τον κατακτητή. Η Βασιλεύουσα, σαν το Μαρμαρωμένο Βασιλιά, θα αναμένει την Αναστάσιμη μέρα. Εν τω μεταξύ, καμαρώνει με συγκίνηση το άξιο τέκνο της, που αισίως κλείνει εκατό χρόνια ζωής. Αντλεί δύναμη από το φτερούγισμα του Φοίνικα και σφίγγει τα δόντια. Θυμάται τις κακουχίες που πέρασε το παιδί της κι όμως άντεξε. Όχι απλά επιβίωσε, μα θριάμβευσε κιόλας!

Τώρα, ετοιμάζεται να τη δει ξανά στα κιτρινόμαυρα. Τα φαντάσματα της Βυζαντινής εποχής θα ξυπνήσουν και πάλι, όπως τον Αύγουστο του 2005. Τα ελληνικά πνεύματα θα περάσουν απ’ το «Αντώνης Παπαδόπουλος» να χαιρετίσουν το Γρηγόρη Αυξεντίου και τον Κυριάκο Μάτση, που είναι επίτιμοι καλεσμένοι στη σεμνή τελετή. Εμείς όλοι, θα υποκλιθούμε στο μεγαλείο τους.

Η Ανόρθωσις, ένα αιώνα μετά, επιστρέφει στις πνευματικές ρίζες της. Ο Ανορθωσιάτης, μαθαίνει και τιμά την Ιστορία του. Και η υπόσχεση, ανανεώνεται: συνάντηση, στη Βασιλεύουσα…

Δημοσιεύεται στη "Γαλανόλευκη Θύρα" του Σαββάτου, 22-01-2011

8η Ιουλίου 1958 - Ανατίναξη Οικήματος "Ανόρθωσις Αμμοχώστου"

Η 8η Ιουλίου 1958, αποτελεί σταθμό στην Ιστορία της Ανορθώσεως. Είναι η ημέρα, κατά την οποία ο Άγγλος δυνάστης αποφάσιζε να απαλλαγεί από την εθνικοαπελευθερωτική δράση του σωματείου της Αμμοχώστου, ανατινάζοντας το οίκημα της οδού Ερμού.

Η δήθεν ανεύρεση όπλων και πυρομαχικών, κατά την διενέργεια έρευνας στο οίκημα, είναι το πρόσχημα για την ανατίναξή του. Πίστευαν οι Εγγλέζοι, ότι ανατινάσσονται οι Ιδέες και καίγονται τα Ιδανικά. Γελάστηκαν όμως, όπως γελάστηκαν καίγοντας τον Γρηγόρη, ανατινάζοντας τον Κυριάκο, στέλλοντας στην αθανασία τόσους γενναίους Αγωνιστές.

«Πλανάσθε, το πνεύμα της Ανορθώσεως δεν πτοάται, δεν καταστρέφεται και η ωραία μας Ανόρθωσις, ως ο Φοίνιξ, αενάως αναγεννάται, δια να συνεχίσει την ιστορικήν και μεγάλην πορεία της», διεκήρυξε ο Πρόεδρος Αναστάσιος Οικονομίδης μετά την ανατίναξη. Όπερ και εγένετο. Ο Φοίνικας δεν κάμφθηκε, αναγεννήθηκε μέσα απ’ τις στάχτες του, για να μεγαλουργήσει και πάλι!

Η ανατίναξη του οικήματος, είναι ίσως η μέγιστη στιγμή στην Ιστορία του Βαρωσιώτικου συλλόγου, ενδεχομένως και του Κυπριακού αθλητισμού. Μια χρυσή σελίδα, καθοδηγητής για νέες γενιές Ανορθωσιατών και όχι μόνο. Μαζί με τους πρώτους «Μαχητές», τους «Μαχητές της Ελευθερίας», η Ανόρθωσις δίδαξε έμπρακτα πως θέλει αρετήν και τόλμην η Λευτεριά!

Μη Μιλάς – Μη Γελάς, Κινδυνεύει η ΕΛΛΑΣ!

Ποδοσφαιρική η σημερινή μας ανάρτηση, έτσι για να αλλάξουμε και λίγο κλίμα...


Δύσκολη ήταν η βδομάδα που πέρασε για ένα δικό μας άνθρωπο, τον Στρατηγό της Ανόρθωσης και του Κυπριακού Ποδοσφαίρου, τον Τιμούρ Κετσπάγια.

Ο απολογισμός των πέντε νικηφόρων και ενός ισόπαλου αγώνα, σε σύνολο έξι επίσημων παιχνιδιών, φάνηκε ασπίδα μικρή, για να προστατεύσει τον Τιμούρ από την τρικυμία που έπιασε στο λιμάνι. Τι κι αν πέρσι, πριν κάνει την Ευρώπη να παραμιλά, έριξε μια περιποιημένη τριάρα στον Ολυμπιακό, φέτος δεν φάνηκε να το θυμάται κανείς. Ακόμα κι όταν, μη έχοντας στη φαρέτρα του τον αίλουρο Λέτο, τον αειθαλή Τζόρτζεβιτζ, το μάγο Μπελούτσι, το γκολτζή Κοβάσεβιτς, με τον Γκαλέτι τραυματία και τον περίφημο Ντιόγκο – που ήταν τάχα η αιτία της περσινής συντριβής – εκτός φόρμας, κατάφερε να μπει… περπατητός στους ομίλους με τέσσερα στα τέσσερα! Ούτε καν η νίκη μετά από 22 χρόνια στον Κάμπο δεν έκανε αίσθηση τους οπαδούς του «θρύλου».

Το σχέδιο ήταν προμελετημένο: Κετσπάγια μέχρι η ομάδα να μπει ομίλους και μετά… αλλαγή προπονητή. Βέβαια, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη κάτι τέτοιο. Εδώ έδιωξαν το Μπάγιεβιτς γιατί λέει δεν μπορούσε να «παίξει» έξω απ’ τη «γειτονιά» του. Το ότι ήταν ΑΕΚτζης δεν έπαιξε ρόλο… μπα… Έφυγε ο Λεμονής, το «δικό τους παιδί» που έφτασε μεν μέχρι τους κορυφαίους «16» γείτονες, αλλά ήταν… «τσούκου – τσούκου – γκολ». Ακόμα κι αυτός ο – αν είναι ποτέ δυνατόν – τρισμέγιστος(!!!) Βαλβέρδε, έφυγε μετά από «νταμπλ» γιατί… ζητούσε πολλά! Όχι πως διακρίναμε την αδυναμία του σε «νοκ-άουτ» αγώνες... Βλέπε ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, Σεντ Ετιέν, ακόμα και απ’ τον Αστέρα στο παρά κάτι γλύτωσε ο… Ισπανός!

Ο Τιμούρ, δεν πληρούσε από την αρχή τις… προδιαγραφές. Πρώτ’ απ’ όλα, καθόταν σε μερικά στομάχια άσχημα το γεγονός πως όντας ΑΕΚτζής, ουδέποτε έχασε από τον Ολυμπιακό. Έπειτα, σαν ΑΝΟΡΘΩΣΙΑΤΗΣ, δεν έσκυψε το κεφάλι στις πιέσεις του περσινού καλοκαιριού, δεν μάσησε στις απειλές, κι έριξε τον ακριβοπληρωμένο θίασο του Κόκκαλη στο καναβάτσο. Συν αυτώ, δεν είχε και κανένα πλούσιο παλμαρές που να συνοδεύεται από κάποιο τεράστιο Ισπανικό όνομα, το οποίο να προκαλεί δέος στις αθλη(τικ)ές εφημερίδες και τις κατινίστικες ραδιοφωνικές εκπομπές… Οι αποκλεισμοί της Τραπεζούντας, της Κλουζ, της Ραπίντ, του ίδιου του Ολυμπιακού, τα τεράστια αποτελέσματα με Παναθηναϊκό, Βέρντερ, Ίντερ, δεν προκαλούν αίσθηση. Άλλωστε, οι Ελλαδικές ομάδες αυτούς τους αντιπάλους τους… έχουν για πλάκα!

Το βράδυ της Τετάρτης, όσο κι αν κάποιοι επιχείρησαν να παρουσιάσουν κοσμογονικές αλλαγές στου Ρέντη, είδαμε την ομάδα του Τιμούρ! Μια ομάδα πειθαρχημένη, με εξαιρετική φυσική κατάσταση που έτρεχε για 90΄, με τις γραμμές κοντά, διαρκή κίνηση χωρίς την μπάλα και αλληλοκάλυψη για σεμινάριο. Μια ομάδα που έπαιξε χωρίς Ντάρμπισιρ, δίχως Γκαλέτι και τον Ντομί να φεύγει από το ζέσταμα! Ένα σύνολο στον αυτόματο πιλότο που πήγε περίφημα και κτύπησε την κατάλληλη στιγμή κλέβοντας το τρίποντο από την διόλου ευκαταφρόνητη πρωταθλήτρια Ολλανδίας… Βέβαια, δεν είχε θέαμα… «Εις αύριον όμως τα σπουδαία», έλεγαν κάποιοι το βράδυ της Τετάρτης...

Να όμως που ήρθε και το βράδυ της Πέμπτης... Ο εφιάλτης ξεκίνησε με τον «ευρωπαίο» Παναθηναϊκό. Μια ομάδα που έχει ξοδέψει του κόσμου τα εκατομμύρια – ναι ξεπέρασε και την Ομόνοια! – έχοντας ως στόχο, το πρωτάθλημα όποτε χάνει στην Ευρώπη και την Ευρώπη όποτε χάνει στο πρωτάθλημα! Με μια άμυνα παιδική χαρά και ένα τερματοφύλακα που στην εν Ελλάδι καριέρα του δεν μετρά ούτε μια εντυπωσιακή απόκρουση, ίσως πρέπει να αισθάνεται και τυχερός που το σκορ έμεινε στο «3». Θα μπορούσε άλλωστε να έβαζε κι άλλο αυτογκόλ και να ανέβαζε το δείχτη! Κρίμα που ο… «σπεσιαλίστας» του είδους ήταν εκτός 11άδας!

Αυτό που ενοχλεί τον φίλαθλο, δεν είναι τόσο η ανεπάρκεια του ανεκδιήγητου Τεν Κάτε – που παίζει μόνο με δημιουργικά χαφ στο κέντρο μπας και χάσουμε το θέαμα, του αντιπάλου – αλλά η αδυναμία να καλυφθούν δυο – τρεις εξόφθαλμες τρύπες εδώ και δυο χρόνια. Την στιγμή μάλιστα που έχουν διατεθεί εκατομμύρια επί εκατομμυρίων… Φανταστείτε δηλαδή να είχε τέτοιο χρήμα η περσινή ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ. Ναι, ναι, ξέρω, θα το… εξαφανίζαμε σε χρόνο ρεκόρ!

Πάμε και στο άλλο ανέκδοτο. Στα δικά μας χάλια, της ΑΕΚ. Την εκτός έδρας εμφάνιση με τη Βασλούι και την αεράμυνα στα στημένα την κατάπιαμε. Τις μεταγραφές της τελευταίας στιγμής, τις συνηθίσαμε. Το ότι δεν πρόκειται να παίρναμε κάτι καλό κόντρα στην Έβερτον εκτός, το ξέραμε. Το να παίζω όμως γνωρίζοντας ότι κάθε φορά που παραχωρώ κόρνερ, βρίσκομαι αυτόματα στη σέντρα, δεν το χωνεύω! Ούτε σχολική ομάδα δεν αμύνεται έτσι στα στημένα. Για να μην αναφερθώ στα δείγματα απειθαρχίας που για πολλοστή φορά έκαναν την εμφάνισή τους μέσα στο γήπεδο. Χάσαμε και το μέτρημα πια, μια με τους καυγάδες και μια με τις αδικαιολόγητες και κουτές κάρτες. Φαντάζομαι να μην ήταν «τσάρος» ο Ντούσκο δηλαδή… μποξ θα παίζανε;

Αν κάποιος που ασχολείται με το Ελλαδικό ποδόσφαιρο αναλογιστεί την επιτυχία των δυο Κυπριακών ομάδων πέρσι και φέτος, δεν είναι τόσο τραγικό. Ούτε αν συγκρίνει τους προϋπολογισμούς θα βάλει τα κλάματα. Αν κάτσει όμως να διαβάσει λίγο τα ρόστερ των Κυπριακών συλλόγων… Τον Κατσαβάκη το γιο του Μάκη, τον «κουτσό» Σκοπελίτη, τον «Αλβανό» Αριάν Μπεκιάι, το γερο-Φρούσο, τον «μεθύστακα» Δέλλα, το «παλιόπαιδο» Πάολο-Κόστα, τον «άμπαλο» Πουρσαϊτίδη, τον «άχρηστο» Κόντη, το «παλτό» Χιώτη, τον Χαραλαμπίδη που «δεν κάνει», τον «μικρομεσαίο» Αλεξάνδρου, το «λίγο» Χατζί, τον «αποτυχημένο» Γιοβάνοβιτς… Τώρα προσθέστε και τον… «μη θεαματικό» Κετσπάγια!!!

Μια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της, γιατί προτιμά να σπαταλά εκατομμύρια για να φέρει παιχταράδες που θέλουν να διασκεδάσουν στην παραλιακή και προπονηταράδες που ενδιαφέρονται να κολλήσουν ένσημα πριν βγουν στη σύνταξη…

Η Ελλάς που αρέσκεται να έχει ένα πρωτάθλημα που οι τρεις πρώτοι κερδίζουν όλους τους υπόλοιπους για να είναι ευτυχείς, και ο Ολυμπιακός παίρνει τον τίτλο για να είναι ευτυχέστερος.

Όχι πως η Κύπρος πάει πίσω δηλαδή. Η Κύπρος που προτιμά να δώσει 4 εκατομμύρια σε 4 χρόνια για να φέρει το Μακρίδη, παρά να δώσει 2 εκατομμύρια, να πάρει 20 επίλεκτους ποδοσφαιριστές ηλικίας 12-16 και σε 5 χρόνια να βγάλει 5 «Μακρίδηδες»…

Καθόλου απίθανο όμως, να φτάσει η Κύπρος στο σημείο να βγάζει περισσότερες ομάδες απ’ την Ελλάδα στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Μην αναρωτηθείτε αδέρφια «γιατί». Εμείς κάνουμε «παιχνίδι»… με τα δικά σας «σκάρτα»!


ΥΓ: Η στήλη, εύχεται στον μεγάλο Τιμούρ Κετσπάγια κάθε επιτυχία στη συνέχεια της καριέρας του. Θα συνεχίσουμε να είμαστε ευγνώμονες που μας άνοιξε τα μάτια στο ποδόσφαιρο, που μας χάρισε τόσες πρωτόγνωρες και ανεπανάληπτες στιγμές χαράς και εθνικής υπερηφάνειας.

Για το μέλλον του δεν ανησυχούμε:
«Όσο έχει ψυχή… δεν θα τον κερδίσουν»


Δημοσιεύεται στην «Γαλανόλευκη Θύρα» του Σαββάτου 19-09-2009

Το Άρωμα της Αμμοχώστου

Το ονειρικό ταξίδι της κόρης της Αμμοχώστου στα Ευρωπαϊκά σαλόνια έλαβε τέλος την Τρίτη που μας πέρασε… Ένα ποδοσφαιρικό έπος που μοιάζει με παραμύθι για παιδιά, όπου ο φτωχός και καταφρονημένος καταφέρνει να κερδίσει τις αντιξοότητες, να αντιπαλέψει τις αδικίες και να αναδειχθεί νικητής σε μια μάχη κόντρα στο σύστημα που επιμένει να ευνοεί το Γολιάθ…

Η ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, η προσφυγική ομάδα από την τουρκοκρατούμενη Αμμόχωστο, κατάφερε έστω για λίγους μήνες να συναρπάσει το παγκύπριο. Κατόρθωσε να συνενώσει όλους τους Έλληνες της Κύπρου – και όχι μόνο – σε μια μάχη που μόνο ποδοσφαιρική δεν ήταν. Μπόρεσε να διώξει από πάνω μας τη μιζέρια και την ηττοπάθεια, κάνοντάς μας να νιώσουμε νικητές, θριαμβευτές σ’ ένα παιχνίδι που μόνο στα «μέτρα» μας δεν ήταν…

Όταν στις 15 του Ιούλη, ανήμερα του τουρκοφόρου πραξικοπήματος ξεκινούσε η προσπάθεια της Μεγάλης Κυρίας του κυπριακού ποδοσφαίρου, ουδείς φανταζόταν που μπορούσε να φτάσει… Στα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου, επέτειο της κατάληψης της Αμμοχώστου από τους αττίλες, οι Αμμοχωστιανοί δεν ήξεραν για τι να πρωτοκλάψουν: Για την πόλη που έβλεπαν βουβή κι ερειπωμένη πίσω απ' το συρματόπλεγμα της ντροπής, ή για την πόλη που έβλεπαν να ανασταίνεται μέσα στο «Αντώνης Παπαδόπουλος» και να θέτει θεμέλια για την Ιστορικότερη πρόκριση μέχρι σήμερα;

Φίλοι της Ανορθώσεως στο "Καραϊσκάκης"

Και που να ήξεραν ακόμα... Ποιος να τους το λεγε πως η «Φαμαγκούστα» θα γιγαντωνόταν μέσα στη Βρέμη, στην ημικατεχόμενη Λευκασία, στο Μιλάνο, ακόμα και στην Αθήνα έστω κι αν δεν τα κατάφερε. Ούτε που φαντάζονταν οι ΜΑΧΗΤΕC της Αμμοχώστου, πως θα μεταλαμπάδευαν το μήνυμά τους σε εκατομμύρια παγκόσμιους συμπολίτες μας. Το μήνυμα πως ζητούν ΛΕΥΤΕΡΙΑ και ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. Ότι θέλουν ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στις πατρογονικές τους εστίες και ΔΙΑΚΡΙΒΩΣΗ της τύχης των αγαπημένων τους, που ακόμα αγνοούνται.

Η "FAMAGUSTA" ταξιδεύει στους τηλεοπτικούς δέκτες ανά το παγκόσμιο

Κανείς δεν φανταζόταν, ότι το βράδυ της 26ης του Νιόβρη, οι πολυκατοικίες του Βαρωσιού θα ξαναζωντάνευαν στα χέρια των παιδιών που δεν τις έζησαν ποτέ τους. Πως θα έβρισκαν μια θέση στα απορημένα μάτια εκατοντάδων χιλιάδων τηλεθεατών, οι οποίοι δεν είχαν ποτέ στη ζωή τους ξανακούσει για την ΕΙΣΒΟΛΗ και την ΚΑΤΟΧΗ στην Κύπρο, πόσο μάλλον για το δράμα της Αμμοχώστου. Τα τούβλα, τα τσιμέντα, τα σίδερα, έγιναν μια ζωγραφιά και στοίχειωσαν το στάδιο της πρωτεύουσας και τους δέκτες των τηλεοράσεων. Ούρλιαζαν στ’ αυτιά των Ελλήνων σαν σειρήνες και μάχονταν να τους αφυπνίσουν. Έσκιαζαν τους αφηνιασμένους από λύσσα Τούρκους και τους κυνηγούσαν από την Κερύνεια μέχρι την Άγκυρα για τα εγκλήματά τους…

Ο ΦΟΙΝΙΚΑΣ δεν έπεσε! Απλά σταμάτησε την πτήση του για φέτος… Θα ανασυνταχθεί όμως, θα ξαναζωντανέψει μέσα από τις στάχτες του και θα απογειωθεί για νέα, πιο μακρινά ταξίδια… Στο μεταξύ, πρόλαβε να αφήσει το άρωμά του, το άρωμα της Αμμοχώστου, εντός κι εκτός συνόρων. Τίποτα δεν είναι ίδιο πια για την Κύπρο, όλα έχουν αλλάξει…

Οι "στοιχειωμένες" πολυκατοικίες της Αμμοχώστου ζωντανεύουν

Η ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ, η ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, είναι σύμβολα πλέον στην Ευρώπη. Σύμβολα πάθους, αγωνιστικότητας, εξυπνάδας, μεθοδικότητας… Είναι ο καταπιεσμένος κι ο κυνηγημένος που επιτυγχάνουν να αντέξουν αλλά και να βγουν θριαμβευτές… Στην ίδια την χώρα μας, δεν χωρά πια ραγιαδισμός, δεν υπάρχουν δικαιολογίες. Τώρα ξέρουμε πως όταν έχουμε στόχους, σαν σχεδιάσουμε στρατηγική, ενόσω είμαστε υπομονετικοί, εφοδιασμένοι με επιμονή και προσήλωση στα ιδανικά και τις αρχές μας, θα πετύχουμε.

Το άρωμα που αφήνει η ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, το Αμμμοχωστιανό αεράκι, είναι η καλύτερη παρακαταθήκη στον αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού για την τελική δικαίωση. Ας μην το μολύνουμε…

"Η Κύπρος είναι Ελληνική"