Τα Εγκλήματα Εξακολουθούν: Το Σκότος και ο Σκοταδισμός

Με αισθήματα βαθύτατης θλίψης, διαπιστώνουμε καθημερινά την ασυνειδησία και υποκρισία των κυβερνώντων. Παρατηρούμε με οργή, τα εγκλήματα που οδήγησαν στην τραγωδία στο Μαρί, αφενός να αποκαλύπτονται, αφετέρου να συνεχίζονται δίχως αιδώ.

Η Κυβέρνηση του "δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα", όχι μόνο αρνείται πεισματικά να φύγει όπως είναι η παλλαϊκή απαίτηση, αλλά βρίζει και χλευάζει όσους αγανακτισμένοι την καλούν να αναλάβει τις ευθύνες της. Δεν είναι ύβρις το να συγκρίνονται δεκάδες χιλιάδες δημοκρατικοί άνθρωποι με τη Χούντα; Δεν είναι χλευασμός ο ισχυρισμός περί άγνοιας της επικινδυνότητας του φορτίου, τη στιγμή που Αμερικάνοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί και Συμβούλιο Ασφαλείας από τη μια, Σύροι και Ιρανοί από την άλλη, το ήθελαν απεγνωσμένα; Προς τι η όλη σπουδή, αφού ήταν τόσο ακίνδυνο;

Δυστυχώς όμως, τα εγκλήματα δεν μένουν ως εδώ. Εξακολουθούν οι ολετήρες της Κύπρου να προελαύνουν δίχως συστολή. Το κακόγουστο αστείο που είχε αρχίσει από τις αρχές της βδομάδας για αγορά ηλεκτρικής ενέργειας από τα κατεχόμενα, φαίνεται να μην είναι τόσο αστείο τελικά, αν και παραμένει το ίδιο κακόγουστο, το ίδιο αισχρό. Αυτοί οι οποίοι έντυσαν το λαό στα μαύρα και βύθισαν τον τόπο στο σκοτάδι, οι ευέλικτοι που ασκώντας για τρία χρόνια εξωτερική πολιτική επί πτωμάτων ηρώων, οι ανεύθυνοι οι οποίοι ανατίναξαν την εθνική μας υπερηφάνεια και κατέκαψαν το φρόνημα του Κυπριακού Ελληνισμού, ξαναχτυπούν! Αποφασίζουν τώρα - δίχως να αισχύνονται - να ξεπουλήσουν και την τιμή του. Μας θέλουν να συρθούμε μπρος στον αττίλα και να ζητιανέψουμε ρεύμα.

Μα δεν έχουν οι θρασείς, ούτε καν το θάρρος και την παρρησία να βγουν να το πουν ξεκάθαρα. Κρύβονται πίσω από δήθεν πρωτοβουλίες επιχειρηματιών. Δεν κοκκινίζουν από ντροπή να ακυρώνουν και να αμαυρώνουν τη θυσία των ηρώων της 11ης του Ιούλη; Συνειδητοποιούν την ασέβεια που διαπράττουν έναντι των ανθρώπων που αυτοπροαιρέτως θυσίασαν τις ζωές τους, για να διασώσουν τους συνανθρώπους τους και την αξιοπρέπεια της πατρίδας μας; Μια αξιοπρέπεια, την οποία ποδοπατά το ίδιο το κράτος, ο θεματοφύλακάς της!

Την ερχόμενη Τετάρτη, στις 20 του Ιούλη, επέτειο της τουρκικής εισβολής, οι σειρήνες θα ηχούν με ρεύμα που θα έχει αγοραστεί από τον κατοχικό στρατό! Οι αττίλες, θα κάνουν παρελάσεις με χρήματα του Έλληνα Κύπριου φορολογούμενου. Λεφτά τα οποία πιθανότατα είχαν δεσμευτεί για την Άμυνα του τόπου και δεν κατέληξαν ποτέ εκεί! Υπάρχει μεγαλύτερη ένδειξη αχαριστίας προς τους Ήρωες της Ναυτικής Βάσης και όχι μόνο; Μπορούμε να εξευτελιστούμε περισσότερο σαν λαός;

Χίλιες φορές το σκότος των διακοπών ρεύματος της ΑΗΚ, παρά ο σκοταδισμός που καλλιεργεί και ετοιμάζεται να φέρει ο Πρόεδρος και η Κυβέρνησή του, σε ολόκληρο τον Κυπριακό Ελληνισμό.

Πέφτουν οι Μάσκες

Εν μέσω των συνομιλιών για τη… λύση του Κυπριακού ανάμεσα στους συντρόφους Δημήτρη Χριστόφια, πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, και Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, πολιτικού ηγέτη του κατοχικού στρατού, πλησιάζει η επέτειος ανακήρυξης του ψευδομορφώματος Ντεκτάς. Μια επέτειος που καταδικάζεται μεν από τους Έλληνες της Κύπρου με ολοένα και εξασθενούσα δριμύτητα, ενώ εορτάζεται με πάσα λαμπρότητα και επισημότητα από τους Τούρκους Αττίλες αλλά και τους διαμένοντες στη Βόρεια Κύπρο «Τ/Κ αδερφούς»…

Μη θέλοντας να διαταράξει το «αδερφικό» κλίμα στη νήσο, η πολιτική μας ηγεσία, στο σύνολό της σχεδόν, αποφάσισε την μη διεξαγωγή του Νικηφόρου εσχάτως. Για τον ίδιο προφανώς λόγο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στην επέτειο ανακήρυξης του Κυπριακού κράτους, αναφέρθηκε στον κοινό αγώνα των δύο κοινοτήτων. Αν και αδυνατούμε να αντιληφθούμε σε ποιο αγώνα αναφέρεται ο Πρόεδρος, είμαστε βέβαιοι ότι θα το εμπεδώσουμε με τα νέα βιβλία Ιστορίας που θα εισάξει οσονούπω στα σχολεία μας…

Να όμως, που αυτή τη φορά οι ρόλοι αντιστρέφονται. Είναι η σειρά της Τουρκίας και του εδώ ανδρεικέλού της, του Ταλάτ, να αποδείξουν ΕΑΝ και ΠΩΣ εννοούν τη συμφιλίωση και τον παραμερισμό των… διαφορών, όπως τουλάχιστον τις χαρακτηρίζουν. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα λοιπόν για το «σύνοικο στοιχείο» να αποδείξει πως εννοεί την «κοινή πατρίδα» που ευαγγελίζονται συχνα-πυκνά σε πλήρη αρμονία με τους δικούς μας πεφωτισμένους ηγέτες…

Θα αφήσουν τη 15η του Νιόβρη να περάσει σαν μια καθημερινή μέρα, ή μας ετοιμάζουν παρελάσεις, παραβάσεις και παραβιάσεις του εναερίου μας χώρου με διελεύσεις τουρκικών αεροσκαφών και των χωρικών μας υδάτων με επίδειξη ναυτικής ισχύος; Θα συμβάλουν στο κλίμα «αδερφοσύνης» ή θα φροντίσουν να προκαλέσουν όπως έκαναν ανενόχλητοι, χωρίς αιδώ και δίχως συστολή τα τελευταία είκοσι τέσσερα χρόνια με πομπώδεις δηλώσεις ψευδοαξιωματούχων; Ύστερα, η κατοχική Τουρκία, πως εννοεί τη μεταστροφή της πορείας της προς την Ευρωπαϊκή δύση; Θα συμπεριφερθεί επιτέλους ώριμα και προς την κατεύθυνση της άμβλυνσης των εντάσεων στη Μεγαλόνησο, ή θα φροντίσει να τονώσει το αίσθημα της απόλυτης στρατιωτικής παρουσίας στο νησί;

Τα ερωτήματα είναι περισσότερο ρητορικά παρά ουσιαστικά, ώστε να χρήζουν απαντήσεων. Άλλωστε, από τον καιρό που οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τα πατρογονικά τους εδάφη στη Μογγολία, στα βάθη της Ανατολίας, και ξεκίνησαν το πολεμοχαρές έργο τους, απέδειξαν ουκ ολίγες φορές τις προθέσεις τους. Αν εμείς αδυνατούμε να το αντιληφθούμε, είναι μια άλλη ιστορία. Ο κατακτητής, όπως και κάθε κατακτητής, θα φροντίσει να δώσει το στίγμα του. Θα παρουσιάσει τη στρατιωτική του μηχανή και μάλιστα θα την διαφημίσει με τρόπο τέτοιο, ώστε να στείλει ξεκάθαρο το μήνυμα προς τον υπόδουλο λαό – δηλαδή εμάς για όσους το αγνοούν – πως είναι ΕΔΩ και δεν έχει ΚΑΜΙΑ απολύτως πρόθεση να απομακρυνθεί.

Την τουρκική συμπεριφορά, θα μπορούσαμε να την τιθασεύσουμε αν είχαμε ικανούς πολιτικούς και διορατικούς διπλωμάτες. Συνεπώς, αδυνατούμε να την ελέγξουμε, έστω και στο ελάχιστο. Εκείνο το οποίο είμαστε σε θέση να επηρεάσουμε, είναι τα δικά μας αντανακλαστικά, του απλού και αδέσμευτου κόσμου. Η 15η του Νοέμβρη, η μαύρη αυτή ημέρα για τον Ελληνισμό, δεν πρέπει να μας βρει κλειστούς στα σπίτια, ή ακόμα χειρότερα στις καφετέριες, αποκομμένους από τις εξελίξεις που τρέχουν ενάντια στην πατρίδα μας. Το ερχόμενο Σάββατο, έχουμε υποχρέωση να βρεθούμε στους δρόμους και τα οδοφράγματα, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε.

Την ώρα που οι αττίλες θα πανηγυρίζουν για τους βιασμούς και τους εξανδραποδισμούς του 1974, την ώρα που θα συγχαίρουν τους φονιάδες του Τάσου και του Σολωμού, εμείς οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε πως η Κύπρος είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Έχουμε χρέος να διατρανώσουμε τον πόθο μας για επιστροφή, την θέληση για απόδοση δικαιοσύνης στο μαρτυρικό τόπο μας. Δεν θα το κάνουμε για να μας ακούσουν οι Τούρκοι ή να μας λάβουν υπόψιν οι Τουρκοκύπριοι. Ούτε καν προς την κατεύθυνση των Ευρωπαίων εταίρων μας. Θα το κάνουμε για να αφυπνίσουμε τους συμπατριώτες μας. Όλους αυτούς που κοιμούνται τον ύπνο της καθημερινότητας, τα αδέρφια που αλλοτριώθηκαν από το κυνήγι του πλούτου και του «ευ ζειν», τους συμπολίτες που ψάχνουν να δουν κάποιο να αγωνίζεται και να παλεύει, ώστε να αναθαρρήσουν και να αντισταθούν κι αυτοί…

Το ερχόμενο Σάββατο, ο ευρωπαϊκός μανδύας που ενδύθηκε η Τουρκία θα διαρρηχθεί, το πέπλο που κρύβει τη γύμνια της αδιέξοδης πολιτικής μας θα χαθεί και οι μάσκες των υποκριτών και στις δυο κοινότητες θα πέσουν, φτάνει να είμαστε εκεί να τις τραβήξουμε…