Η αναγκαιότητα δημοψηφίσματος

Η Κύπρος βρίσκεται προ μιας ιστορικής απόφασης, η οποία θα καθορίσει το μέλλον των επόμενων γενεών. Είτε αποφασίζει να πει "ναι" στο μνημόνιο και τη δανειακή σύμβαση με την Τρόικα, είτε "όχι", αναζητώντας άλλες λύσεις.

Ανεξαρτήτως του πιστεύει ο καθένας μας - για όσους τουλάχιστον έχουν ξεκάθαρη άποψη - το θέμα είναι ότι στην πραγματικότητα δεν θα αποφασίσουμε εμείς. Εξ ονόματός μας, θα αποφασίσουν 56 βουλευτές, οι οποίοι ουδέποτε έλαβαν λαϊκή έγκριση για τέτοια απόφαση. Ούτε κατά την προεκλογική περίοδο των Βουλευτικών, ούτε βέβαια των Προεδρικών, τέθηκαν θέματα κουρέματος καταθέσεων, πώλησης χρυσού, ευέλικτων ρυθμίσεων απασχόλησης, ιδιωτικοποίησης οργανισμών. Αρκετά δε από αυτά, απορρίπτονταν μετά βδελυγμίας όποτε αναφέρονταν!

Το μεγαλύτερο πρόβλημα δε, δεν είναι τούτο. Το ζήτημα είναι ότι ο κόσμος δεν τους έχει πλέον εμπιστοσύνη. Ο πολιτικός θίασος που βρίσκεται στα πράγματα σήμερα, είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνυπεύθυνος για τα δεινά μας. Αρκετοί εξ αυτών, ενδεχομένως να έχουν πλουτίσει κι απ' αυτά. Ο λόγος που ο κόσμος δεν τους εμπιστεύεται, είναι γιατί γνωρίζει πως ουκ ολίγοι, εκλέγονται με τη βοήθεια των ΜΜΕ, επιχειρηματικών ή άλλων κύκλων και είναι πλήρως εξαρτώμενοι από ντόπιους ή αλλοδαπούς παράγοντες. Δεν είναι τα δικά μας συμφέροντα που εξυπηρετούν. Πολλές φορές μάλιστα, παρατηρούμε ότι δεν έχουν ιδέα από το τι συμβαίνει στην Οικονομία - ή και την ίδια την κοινωνία - και απλά ακολουθούν πιστά την εντολή του κομματικού ταγού. "Ναι" θα πει ο αρχηγός; "Ναι" και το μαντρί. "Όχι" ο ηγέτης; "Όχι" και ο θίασος.

Η απόφαση για το μέλλον της πατρίδας θα πρέπει να προέλθει άμεσα από το λαό, με δημοψήφισμα. Ξέρουμε πολύ καλά, πως εύκολος δρόμος δεν υπάρχει. Είτε παραδοθούμε στην Τρόικα, είτε αναζητήσουμε μια άλλη - ακόμα άγνωστη - λύση, θα υποφέρουμε. Τότε, θα στρεφόμαστε εναντίον εκείνων που πλειοψήφησαν και θα τους καταριόμαστε. Ας αντιληφθούν και οι ίδιοι οι κυβερνώντες και οι βουλευτές λοιπόν, ότι είναι και για δικό τους καλό το δημοψήφισμα. Κάτι τέτοιο είχε καταλάβει και ο Γιώργος Παπαντρέου πριν το δεύτερο μνημόνιο, αλλά οι Τράπεζες και τα ΜΜΕ τον αποκαθήλωσαν σε μερικά εικοσιτετράωρα, μόλις έπαψε να εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους: όπως τον ανέβασαν, έτσι τον κατέβασαν.

Τόσο εμείς, όσο και οι πολιτικοί μας, γνωρίζουμε πολύ καλά, πως δεν έχουν το ανάστημα να "πάρουν πάνω τους" τις όποιες οδυνηρές και δύσκολες αποφάσεις. Αντ' αυτού, θα οδηγηθούμε σε νέους κύκλους αντιπαραθέσεων, σε τηλε-κοκορομαχίες, στο διχασμό και την πόλωση. Οι μνημονιακοί από τη μια, οι αντιμνημονιακοί από την άλλη.

Μια απόφαση που θα ληφθεί με μια-δυο ψήφους διαφορά, δεν έχει κανένα μέλλον να τύχει υγιούς εφαρμογής. Είναι καταδικασμένη, όπως καταδικασμένος θα είναι και ο τόπος μας. Αφήστε το λαό να πάρει τις τύχες του στα δικά του χέρια...

Ευρωζώνη: μια νέα Σοβιετική Ένωση;

Η Ευρωζώνη, καθοδηγούμενη από τη Γερμανία, εφαρμόζει χωρίς δισταγμό την πολιτική της σκληρής και άτεγκτης λιτότητας.

Το χρηματοοικονομικό τσουνάμι που με αφετηρία το 2006 τσακίζει μικρά και μεγαλύτερα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, επενδυτικά ταμεία, ακόμα και κράτη ολόκληρα, απειλεί ακόμα και τις πιο ισχυρές οικονομίες. Πολύ πιθανόν, η Γερμανία, η Ολλανδία και οι άλλες χώρες του λεγόμενου "σκληρού πυρήνα" του Ευρώ, να προσπαθούν απλά να προστατευτούν οι ίδιες από τη μανία των αγορών, πνίγοντας όμως του εταίρους τους.

Στην προσπάθειά της αυτή να αμυνθεί, η Ευρωζώνη μετατρέπεται σε μια δικτατορία. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), η οποία έχει εκπροσώπους σε κάθε χώρα-μέλος της Ευρωζώνης τις τοπικές Κεντρικές Τράπεζες, ανοιγοκλείνει τη στρόφιγγα της ρευστότητας κατά το δοκούν, ή αλλιώς, τη θηλιά στο λαιμό της πολιτικής ηγεσίας. Έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο, η ΕΚΤ να υποβάλλει ποιες θα είναι οι ανάγκες μιας χώρας σε χρήματα και μαζί με την Τρόικα να επιβάλλουν πόσα χρήματα θα εισπράξει το κράτος, από ποιους θα τα λάβει και πως θα τα χρησιμοποιήσει!

Η Ευρωζώνη, έχει με λίγα λόγια μετατραπεί σε μια σύγχρονη Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ). Όπως η ΕΣΣΔ αρχικά επί Λένιν ήταν μια καταναλωτική κοινωνία και επί Στάλιν μετατράπηκε σε μια συγκεντρωτική, απολυταρχική, κρατικοποιημένη οικονομία, κάτι αντίστοιχο πάει να γίνει και στην Ευρώπη που μέχρι χθες ήξερε να δανείζεται και να καταναλώνει απερίσκεπτα. Οι ιδιώτες, οι μικρομεσαίες, ακόμα και οι μεγάλες επιχειρήσεις πτωχεύουν, οι πολίτες εξαθλιώνονται, η δημοκρατία πλήττεται βάναυσα, η δικαιοσύνη εξαφανίστηκε, ενώ αντίθετα γιγαντώνονται οι πολυεθνικές, οι οποίες πολλές φορές λειτουργούν ως επέκταση των ισχυρών οικονομικά κρατών, αν δεν τα υποκαθιστούν κιόλας!

Άλλη μια τρομακτική ομοιότητα της τότε Σοβιετικής Ένωσης με την σύγχρονη Ευρώπη, το σύμφωνο μη επιθέσεως που είχε υπογράψει η πρώτη το 1939, με τη ναζιστική Γερμανία. Σήμερα, κάτι αντίστοιχο γίνεται αντίστροφα, με την καγκελάριο της Γερμανίας Μέρκελ να μη χάνει ευκαιρία να επαναβεβαιώνει τις στενές, οικονομικές και άλλες σχέσεις της χώρας της με τη Ρωσία του - θεωρούμενου ως δικτάτορα - Πούτιν! Σημειωτέον, ότι ο όγκος συναλλαγών ανάμεσα στις δυο χώρες το 2012 ξεπέρασε τα €70δις! [1]

Αργά ή γρήγορα, το οικοδόμημα θα καταρρεύσει. Όλοι γνωρίζουμε τις τύχες των χωρών μετά την έξοδό τους από την ΕΣΣΔ και πολύ περισσότερο την κατάληξη των λαών. Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει ρότα χθες. Δεν είναι αυτή την Ένωση λαών που ονειρευτήκαμε, δεν είναι σ' αυτή τη μέγγενη λαών που κάναμε θυσίες για να ενταχθούμε. Οι πολιτικοί, είναι είτε ελεγχόμενοι είτε ανίκανοι να προβάλουν αντιστάσεις. Οι πολίτες, οφείλουμε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε κανένα από τα δύο!

1. http://www.tanea.gr/news/world/article/5010558/geyma-ergasias-merkel-poytin-sto-annobero-me-menoy-thn-kypro/

Προς τι η έκπληξη για τα €10δις; Ήταν συμφωνημένα!

Δυστυχώς, η πολιτική μας ηγεσία, είτε μας φλομώνει στο ψέμα, είτε είναι άσχετη και υπογράφει ότι της φέρνουν μπροστά της. Βέβαια, μπορεί να ισχύουν και τα δυο!

Τόσο η παρούσα κυβέρνηση, όσο και η προηγούμενη γνώριζαν ότι στην περίπτωση κατάρρευσης της Λαϊκής, η τράπεζα υποχρεωνόταν να δώσει πίσω όση ρευστότητα πήρε από το Μηχανισμό Έκτακτης Ρευστότητας (ELA). Κι επειδή η ρευστότητα ερχόταν μέσω της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου, είναι η Κύπρος που χρωστά τα λεφτά. Χρήματα, τα οποία τώρα φόρτωσαν τώρα στην Τράπεζα Κύπρου, καθιστώντας αμφίβολη τη δυνατότητά της να επιβιώσει στο καινούριο οικονομικό σκηνικό.

Αυτά τα δεδομένα, όφειλε να γνωρίζει και η Βουλή, η οποία εγγυήθηκε τη Λαϊκή και την κρατικοποίησε αφότου είχε ενταχθεί στον ELA. Αν υπάρχει μια δικαιολογία ότι η Βουλή εκβιάστηκε να ψηφίσει ένα νόμο που δεν πολυκατάλαβε, τότε όφειλε να το κάνει έστω εκ των υστέρων. Ώστε να ελέγξει τα δεδομένα της Τράπεζας που ξέφευγε.

Η απόδειξη για τα πιο πάνω, προκύπτει από την επιστολή Αναστασιάδη προς Χριστόφια στις 16 Νοεμβρίου το 2012 [1]. Στο σημείο γ της επιστολής αναφέρει:

γ. Ιδιαίτερα αξιόπιστες και ασφαλείς πληροφορίες, που έχουν περιέλθει σε γνώση μου, αναφέρουν πως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, από τις αρχές Νοεμβρίου, έχει καθορίσει την 20 Ιανουαρίου 2013 ως την καταληκτική ημερομηνία για την πραγματική ανακεφαλαιοποίηση της πιο πάνω τράπεζας.  Σε διαφορετική περίπτωση, σύμφωνα πάντα με την απόφαση της ΕΚΤ, η πρόσβαση στον Μηχανισμό Έκτακτης Ρευστότητας ακυρώνεται και θα απαιτηθεί η επιστροφή όσης ρευστότητας έχει αντληθεί μέχρι σήμερα. 

Γνώριζε λοιπόν ο κ. Αναστασιάδης ότι θα απαιτηθεί η ρευστότητα. Το έμαθε κι ο κ. Χριστόφιας αν δεν το γνώριζε ήδη. Το ήξεραν Σιαρλή, Δημητριάδης, υπουργικό συμβούλιο. Γιατί όλοι σήμερα παρουσιάζονται έκπληκτοι για τα €10 δισεκατομμύρια που δήθεν αιφνίδια απαίτησε η ΕΚΤ; Μας το είχαν πει ένα χρόνο πριν!

Το σύνολο της πολιτικής ηγεσίας του τόπου, φέρει βαρύτατες ευθύνες για τη νέα τραγωδία του τόπου μας. Είτε λόγω ανευθυνότητας, είτε σκόπιμης εγκληματικής δραστηριότητας ή αδιαφορίας. Έχουμε χρέος να αξιώσουμε παραδειγματική τιμωρία αυτών που εγκλημάτησαν και ν' απαιτήσουμε τις παραιτήσεις αυτών που φάνηκαν κατώτεροι των περιστάσεων.

1. http://aligatorismoi.blogspot.com/2013/03/blog-post_24.html

Έτσι ξεπούλησαν την Κύπρο - Ο Χριστόφιας γνώριζε τα πάντα

Ο Θουκυδίδης (460-398 π.Χ.) έλεγε πως προδότης δεν είναι μόνο αυτός που φανερώνει τα μυστικά της πατρίδας στον εχθρό, αλλά και αυτός που ενώ κατέχει δημόσιο αξίωμα, δεν προβαίνει στις απαραίτητες ενέργειες προκειμένου να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο των πολιτών. Κλασσική περίπτωση αυτού που έγινε στην Κύπρο τον τελευταίο καιρό.

Στις 16 Νοεμβρίου 2012, ο τότε υποψήφιος Πρόεδρος Νίκος Αναστασιάδης αποστέλλει επιστολή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Δημήτρη Χριστόφια, στην οποία αναφέρει μεταξύ άλλων [1]:

"η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, από τις αρχές Νοεμβρίου, έχει καθορίσει την 20 Ιανουαρίου 2013 ως την καταληκτική ημερομηνία για την πραγματική ανακεφαλαιοποίηση της πιο πάνω τράπεζας (αναφέρεται στη Λαϊκή Τράπεζα). Σε διαφορετική περίπτωση, σύμφωνα πάντα με την απόφαση της ΕΚΤ, η πρόσβαση στον Μηχανισμό Έκτακτης Ρευστότητας ακυρώνεται και θα απαιτηθεί η επιστροφή όσης ρευστότητας έχει αντληθεί μέχρι σήμερα"

Λίγο πιο κάτω, ο νυν Πρόεδρος συνεχίζει "Λυπούμαι που θα είμαι δυσάρεστος αλλά θέλω να υποδείξω πως κανένας δεν έχει το δικαίωμα ενσυνείδητα να επιμένει σε μια οδό που οδηγεί στην οικονομική καταστροφή. Σε μια τέτοια περίπτωση οι ευθύνες θα είναι βαρύτατες. Ευθύνες πολιτικές, αστικές και ποινικές".

Εσχάτη προδοσία!

Εδώ και πέντε περίπου χρόνια, στην Ευρώπη αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο διεξάγεται ένα ανηλεής οικονομικός πόλεμος. Στόχος, από τη μια η οικονομική αφαίμαξη των πολιτών και από την άλλη η υποδούλωση των χωρών στους ισχυρούς οικονομικά πόλους. Για να "πέσει" μια χώρα, δεν αρκεί όμως να πληγεί απλά από τα πυρά των λεγόμενων αγορών, αλλά χρειάζεται και κάποιοι εντός του κράτους να ανοίξουν τις Κερκόπορτες. Απαιτούνται σύγχρονοι Εφιάλτες, οι οποίοι απαντώνται τόσο στην οικονομική όσο και στην πολιτική ζωή των κρατών.

Τον τελευταίο χρόνο, η Λαϊκή Τράπεζα και η Τράπεζα Κύπρου, μέσω της Κεντρικής Τράπεζας (ΚΤ) λαμβάνουν ρευστότητα από τον ELA, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ). Η ΕΚΤ προειδοποιεί εγγράφως, ότι η παροχή ρευστότητας φτάνει στο τέλος της και μάλιστα θα τερματιστεί στις 21 Ιανουαρίου που μας πέρασε! Ο Υπουργός Οικονομικών Βάσος Σιαρλή και ο Διοικητής της ΚΤ κάνουν συστάσεις προς τον Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια. Ο τελευταίος κωφεύει. Το έγγραφο διαρρέει και ο Νίκος Αναστασιάδης αποστέλλει επιστολή προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, απειλώντας και με ποινικές ευθύνες αν δεν υπογράψει το μνημόνιο. Όχι μόνο ο Πρόεδρος τον αγνοεί, αλλά διατάζει και αστυνομική έρευνα για να διαφανεί από που διέρρευσε το έγγραφο! [1]

Τεντώνουν το σκοινί οι Τούρκοι

Οι Τούρκοι φαίνεται να υλοποιούν τις απειλές τους.  Στις 01:00 τα ξημερώματα της Δευτέρας 19 Σεπτεμβρίου, το νορβηγικό "Bergen Surveyor" εντοπίστηκε να πλέει Βορειοδυτικά της Κύπρου.

Παραίτηση η Μόνη Λύση

Το αίσθημα της ασφάλειας, είναι ίσως το πιο σημαντικό ζητούμενο από οποιαδήποτε κυβέρνηση σε ένα τόπο που, μόλις 37 χρόνια πριν, έζησε την εισβολή και παραμένει από τότε κατεχόμενος. Ασφάλεια που εμπνέει η Εθνική Φρουρά, σταθερότητα στην οικονομία, προστασία στον πολίτη για τον ίδιο και την οικογένειά του στην καθημερινότητα. Οι πυλώνες ενός κράτους.

Μπορεί όλα αυτά να δονούνταν από καιρού εις καιρόν, μα ποτέ από το 1974 και μετά, δεν σείστηκαν όλα ταυτόχρονα. Και να, που σ' ένα πρωινό, το μαύρο ξημέρωμα της 11ης του Ιούλη, τα θεμέλια της Κυπριακής Δημοκρατίας έγιναν θρύψαλα...

Έντρομοι, διαπιστώσαμε ξαφνικά την απίστευτη ανευθυνότητα κάποιων, να αφήσουν 98 πυριτιδαποθήκες εκτεθειμένες δίπλα στο μεγαλύτερο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό της χώρας! Το αν είχαν πλήρη επίγνωση των κινδύνων δεν το γνωρίζουμε. Και δεν ξέρουμε κατά πόσο είναι πιο καθησυχαστικό να γνώριζαν και να αμελούσαν, ή να ύπνωτταν απλά όπως... δικαιολογούνται. Το βέβαιο είναι πως, επανειλημμένα, έγιναν δέκτες των κραυγών αγωνίας του ήρωα Διοικητή του Ναυτικού, πλοιάρχου Αντρέα Ιωαννίδη.

Ανακαλύψαμε πανικόβλητοι, ότι ο εχθρός, είχε την ευχέρεια να ανάψει μια σπίθα δίπλα από ένα εμπορευματοκιβώτιο και να μας αφήσει δίχως Πολεμικό Ναυτικό, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, με ανεπαρκείς ποσότητες νερού, άνευ επικοινωνιών. Να διαλύσει τις υποδομές μιας Ευρωπαϊκής χώρας σε δευτερόλεπτα! Όχι γιατί θα ήταν τόσο ικανός, ούτε γιατί βρέθηκαν πεμπτοφαλαγγίτες στις τάξεις μας. Μήτε γιατί βοηθήθηκε από κάποια θεομηνία, μια φυσική καταστροφή. Μα γιατί είμαστε εμείς ανάλγητοι και ασυνείδητοι.

Την ίδια στιγμή, το αίσθημα ανασφάλειας του πολίτη εντείνεται. Λίγες ώρες μετά την τραγωδία, η πολιτεία μας εγγυάται την ασφάλεια του αέρα από χημικές ή ραδιενεργές ουσίες. Πληροφόρηση που όπως προκύπτει την επομένη, βασιζόταν σε πηγές του Υπουργείου Άμυνας. Των "ειδημόνων" που βύθισαν στο πένθος ολόκληρο τον Ελληνισμό. Οι πραγματικές μετρήσεις, δεν θα γίνουν παρά μια μέρα μετά. Ο Θεός έβαλε το χέρι Του και δεν είχαμε μια νέα Φουκοσίμα στο Βασιλικό.

Φρίξαμε ακούγοντας την καταμέτρηση των χαμένων δισεκατομμυρίων τη στιγμή που ακόμα δεν ξέραμε ποιοι και πόσοι συνάνθρωποί μας αγνοούνται στα ερείπια. Ακόμα και τώρα, καμιά μα καμιά αξία δεν έχουν μπροστά στις μαυροφορεμένες οικογένειες. Ο Κύπριος όμως ξέρει πως, αν δύσκολα μπορούσε να γλυτώσει την επιτήρηση προ της 11ης του Ιούλη, τώρα είναι καταδικασμένος. Και φοβάται καθώς, αν αυτά τα "ατυχήματα" συμβαίνουν σε καιρό απλής περισυλλογής, η κατάσταση θα είναι απείρως χειρότερη στις μέρες που θα έρθουν. Οι δε πιέσεις που θα ασκηθούν για "κλείσιμο" του Κυπριακού σε μια χρεοκοπημένη χώρα, θα είναι άνευ προηγουμένου!

Αυτή η πολιτεία, πώς εγγυάται την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας; Την ασφάλεια των υπηκόων; Πώς θα αξιώσει εισφορές και θυσίες από τους μικρούς και μεσαίους; Με ποιά λογική θα επιβάλει επιπλέον φορολογίες σε επιχειρήσεις και βιοτεχνίες, από τις οποίες σήμερα στερεί ηλεκτρικό ρεύμα και κλιματισμό; Αυτός ο Πρόεδρος, πώς θα μας κοιτάξει στα μάτια και θα ζητήσει να τον πιστώσουμε πάλι για τους χειρισμούς στο Κυπριακό, την οικονομία, την Παιδεία, το μεταναστευτικό και όπου αλλού τα έχει θαλασσώσει; Αφού ξέρουμε πως αυτός τα ανατίναξε όλα στον αέρα. Εξ αιτίας του θρηνούμε ικανούς αξιωματικούς, γενναίους οπλίτες, θαρραλέους πυροσβέστες. Η πλημέλειά του καταβαράθρωσε την οικονομία, αφού προηγουμένως την είχε γονατίσει. Γιατί να επωμιστεί ο λαός το βάρος της ανικανότητάς του;

Μα πάνω απ' όλα, πως θα δει στα μάτια αυτές τις οικογένειες; Τις χαροκαμένες μάνες, τις συζύγους, τα παιδιά... Πως θα τους κοιτάξετε όλοι οι ανευθυνοϋπεύθυνοι οι οποίοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συντηρείτε αυτό το σάπιο σύστημα του βολέματος και της ατιμωρησίας;

Εκείνοι οι οποίοι αύριο θα καλέσουν το λαό σε θυσίες, θα πρέπει να έχουν χέρια καθαρά. Δεν μπορείς να είσαι φονιάς και να ζητάς απ' την οικογένεια του θύματος να συνδράμει. Κι έχετε δολοφονήσει - πέραν απ' τους ήρωες αυτής της τραγωδίας - τα εναπομείναντα αισθήματα ασφάλειας, εθνικής αξιοπρέπειας και περηφάνιας του Κυπριακού Ελληνισμού.

Σήμερα, τα χέρια του κόσμου είναι "οπλισμένα" με λουλούδια και αναμμένα κεράκια, στη μνήμη αυτών που έφυγαν τόσο νωρίς. Δείξτε ευθιξία και πατριωτισμό. Φύγετε τώρα, πριν οπλιστούν με πέτρες!

"Καρφώνουν" Χριστόφια οι Διαρροές

Ενδιαφέρουν παρουσιάζουν τα νέα έγγραφα της αμερικανικής διπλωματίας, που διέρρευσαν μέσω της ιστοσελίδας - πονοκεφάλου των δυτικών, "WikiLeaks".

Συνταχθέντα από την επιτετραμένο των Αμερικανών στη Λευκωσία, Τζέιν Ζίμερμαν, τα τηλεγραφήματα είχαν αποδέκτες τις πρεσβείες της "υπερδύναμης" σε Αθήνα, Άγκυρα και Λονδίνο, τις διπλωματικές αποστολές σε Βρυξέλλες και Νέα Υόρκη και φυσικά, το Υπουργείο Τύπου, το γνωστό "Στέιτ Ντιπάρτμεντ".

Στα αποκαλυφθέντα, αποτυπώνονται ξεκάθαρα οι στόχοι της αμερικάνικης διπλωματίας, μετά την αποτυχία να επιβληθεί η λύση "Ανάν". Απεμπλοκή της Ε.Ε. από τις διαδικασίες εξεύρεσης λύσης και δημιουργία ψευδαίσθησης "κυπριακής ιδιοκτησίας" για το περιτύλιγμα του νέου σχεδίου. Με αμερικάνικο περιεχόμενο φυσικά!

Περιγράφονται ακόμα, οι τρόποι με τους οποίους θα πιεζόταν η Κυπριακή Κυβέρνηση (ή Ελληνοκυπριακή κοινότητα όπως αρέσκονται να μας αποκαλούν) προκειμένου να ενδώσει. Με εμπλοκή τόσο της - απρόθυμης κατά τα φαινόμενα να διαδραματίσει τέτοιο ρόλο - Ελληνικής κυβέρνησης, όσο και ευρωπαϊκών κρατών, πρόθυμων να παίξουν το αγγλοαμερικάνικο παιχνίδι. Ταυτόχρονα, περιορισμό της επιρροής Ρωσίας και Κίνας, μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Λίγο πολύ βέβαια, όλα αυτά είναι γνωστά και εν πολλοίς επαναλαμβανόμενα. Δεν χρειάζονται και πειστήρια για να αποκρυπτογραφήσουμε το ρόλο των Η.Π.Α. στις μηχανορραφίες για "κλείσιμο" του Κυπριακού. Αυτό που επιβεβαιώνεται με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, είναι η υποταγή του Προέδρου Χριστόφια, στα βορειοατλαντικά κελεύσματα.

Ο κομμουνιστής ηγέτης, εξελέγη με σύνθημα τη "Λύση Κυπριακής Ιδιοκτησίας". Με την ψευδαίσθηση πως θα προσεγγίσει ιδεολογικά τον τότε εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, τον οποίο ας μη λησμονούμε προσπάθησε με νύχια και δόντια να επανεκλέξει στις παράνομες εκλογές των κατεχομένων, εξευτελίζοντας τη Κυπριακή Δημοκρατία. Η λύση από τους "Κύπριους για τους Κύπριους" γίνεται σαφές πως δεν ήταν εφεύρεση του ΑΚΕΛ. Ήταν τα σχέδια που εκπόνησε η Ουάσιγκτον και βρήκε τον καλύτερο Δούρειο Ίππο για να τα περάσει στον Κυπριακό Ελληνισμό: το αντι-ιμπεριαλιστικό, κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου!

Η μόνη σκοπιμότητα που εξυπηρετείται, είναι η απενοχοποίηση της Τουρκίας. Οι "Κύπριοι" κάθονται γύρω από το τραπέζι και επιζητούν λύση στο πρόβλημά τους. Ούτε λόγος πια για εισβολή, καμιά αναφορά σε κατοχή, εγκλωβισμένους, πρόσφυγες, αγνοούμενους, καταστροφή πολιτιστικής κληρονομιάς. Υπάρχουν μόνο "Κύπριοι". Ο στρατός κατοχής της Τουρκίας, οι Τούρκοι έποικοι, οι καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχουν εξαφανιστεί από το λεξιλόγιό μας. Όπως έχουν εξαφανιστεί ως δια μαγείας τα αγκάθια από τον δρόμο της Τουρκίας προς την Ενωμένη Ευρώπη!

Επιπλέον, η επίμονη άρνηση του Προέδρου της Δημοκρατίας να εμπλέξει την Ευρωπαϊκή Ένωση στις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού, βρίσκει πλέον εξήγηση. Δεν είναι εξ αιτίας της δικής του ιδεοληψίας όπως λανθασμένα πιστεύαμε. Το Κυπριακό, δεν τίθεται επί τάπητος ως Ευρωπαϊκό ζήτημα, επειδή οι Αμερικανοί το απαίτησαν! Γι' αυτό άλλωστε και έπρεπε να ανατραπεί ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Επειδή δεν ήταν... δεκτικός στις απαιτήσεις τους. Τα δυο μεγάλα κόμματα, φρόντισαν γι' αυτό...

Αναμένουμε με τρόμο τις επόμενες αποκαλύψεις του "WikiLeaks" για το Κυπριακό. Ευχόμαστε και ελπίζουμε να μην δούμε τον αριθμό "50 000", και την λέξη "έποικοι", γραμμένες κολλητά, σε κάποιο χαρτί με σφραγίδα της αμερικάνικης πρεσβείας. Να μην διαβάσουμε κάποιο επιστολόχαρτο που μιλά για την "χαλαρή ομοσπονδία" που εσχάτως ανακάλυψε ο Νίκος Αναστασιάδης. Να μη μάθουμε για σχέδια με εκ περιτροπής προεδρίες. Να μην αναγνώσουμε σενάρια που θέλουν το ΑΚΕΛ εις αεί πρώτο κόμμα σε περίπτωση χωριστών πλειοψηφιών με σταθμισμένη ψήφο... Α, συγγνώμη, αυτό το τελευταίο το διαβάσαμε ήδη!

Σήμερα, έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε ανήσυχοι. Φοβόμαστε για την επόμενη εντολή του Λευκού Οίκου και της "Ντάουνινγκ Στριτ", που θα τρέξει να εκτελέσει ο Δημήτρης Χριστόφιας. Την Τουρκία την έβαλε με το ένα πόδι στην Ευρώπη. Τα θέματα που αφορούν στις βάσεις, τα έχει παραπέμψει στις Ελληνικές καλένδες (και στα εγγόνια των εγγονιών μας). Κάνει το δύσκολο στο "Συνεταιρισμό για την Ειρήνη", για προφανείς λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και περιμένουμε το επόμενο κτύπημα. Το επόμενο τσιμέντωμα. Το πραγματικό τσιμέντωμα. Ο λαός όμως, θα έχει κι αυτή τη φορά απάντηση!

Η Πόλη στο ΕΔΑΔ

Η 29η Σεπτεμβρίου 2009, αποτελεί ημέρα σταθμό για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινουπόλεως και όχι μόνο. Το γνωστό στον Κυπριακό προσφυγικό κόσμο, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), με μια απόφαση καταπέλτη για την Τουρκία, κατοχυρώνει το κληρονομικό δικαίωμα των Ελλήνων πολιτών που κατέχουν περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη.

Αφορμή για την απόφαση αυτή, ήταν η προσφυγή των αδελφών Γιάννη και Βαγγέλη Φωκά, καταγγέλλοντας το τουρκικό κράτος για καταπάτηση του δικαιώματός τους, να κληρονομήσουν την αδερφή τους Πολυξένη Πιστικά, η οποία είχε αποβιώσει το 2000. Η δικαιολογία που προέβαλλε η τουρκική πλευρά, ήταν ένα προεδρικό διάταγμα του 1964, βάσει του οποίου δεσμεύονταν όλες οι περιουσίες Ελλήνων υπηκόων στην Τουρκία.

Σημειώνεται ότι η απόφαση του ΕΔΑΔ, είναι ομόφωνη, με την ψήφο ακόμα και αυτής, της Τουρκάλλας δικαστού, να είναι υπέρ των παραπονουμένων! Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο περιορίζει το δικαίωμα έφεσης, ενώ οι αδελφοί Φωκά θα αιτηθούν αποζημιώσεις που ανέρχονται στα 19 εκατομμύρια ευρώ, για απώλεια χρήσης της περιουσίας τους, πέραν από την περιουσία αυτή καθαυτή που θα ζητήσουν όπως τους επιστραφεί.

Πλέον, η απόφαση έχει δημιουργήσει δεδικασμένο για τις χιλιάδες των Ελλήνων υποηκόων που έχουν στερηθεί των περιουσιών τους εξαιτίας της τουρκικής βαρβαρότητας. Συν αυτώ, η υποταγή του κατακτητή στα κελεύσματα του Δικαστηρίου, αποτελεί ένα ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των υποχρεώσεων που η Τουρκία οφείλει να εκπληρώσει μέχρι τον Δεκέμβριο, οπόταν και θα εξεταστεί η πρόοδος που έχει επιτελέσει προς τον εξευρωπαϊσμό της. Υπενθυμίζουμε ότι οι δεσμεύσεις αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανοίγματος των λιμένων και αεροδρομίων στα υπό Κυπριακή σημαία πλοία και αεροσκάφη, παραμένουν ακόμα στα λόγια.

Η απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ, μπορεί και πρέπει να έχει αντίκτυπο και στον Κυπριακό Ελληνισμό. Αποδεικνύεται περίτρανα, πως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν έχει καμιά πρόθεση να κωφεύσει μπροστά στις εκκλήσεις των αδικημένων για απονομή δικαιοσύνης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν προχωρεί σε εκπτώσεις όταν υπάρχουν ανοιχτά θέματα καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών της. Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν ο καταπατητής είναι μια υπό ένταξη χώρα!

Μην ξεχνούμε άλλωστε πως, τα πιο πάνω, προστίθενται στις ήδη πρόσφατες καταδικαστικές για την Τουρκία αποφάσεις του ΕΔΑΔ, σε 18 προσφυγές Ελληνοκυπρίων, κλείνοντας έτσι τον κύκλο των 32 υποθέσεων που είχαν κριθεί ως παραδεκτές, αφήνοντας μόλις μία να εκκρεμεί!

Κοντά σε τούτα, να βάλουμε και την ιστορική απόφαση της 28ης Απριλίου του τρέχοντος, όπου το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ), δικαίωσε πλήρως το Μελέτιο Αποστολίδη και την Ελληνική πλευρά, στη λεγόμενη «υπόθεση Όραμς». Μια απόφαση, που όχι μόνο κάνει κρυστάλλινη αναφορά στην κατοχή και διαίρεση του νησιού μας εξαιτίας του τουρκικού στρατού, αλλά προχωρά ένα βήμα παραπέρα, απορρίπτοντας οποιαδήποτε ούτω καλούμενη «δικαστική αρχή» στην Κύπρο, πέραν των Δικαστηρίων της Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, ξεκαθαρίζει πως η κυριότητα των περιουσιών στις κατεχόμενες περιοχές, παραμένει στους νόμιμους, προ του 1974, ιδιοκτήτες τους.

Το Κυπριακό, δεν ήταν, ούτε και θα πρέπει να μετατραπεί σε νομικό ζήτημα. Ωστόσο, οι τόσο σημαντικές αποφάσεις των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, δεν είναι δυνατόν να αγνοούνται. Αποτελούν βέλη στη φαρέτρα μας, τόσο κατά τις διαδικασίες αξιολόγησης της τουρκικής προόδου στα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο και κατά τις συζητήσεις για την επίλυση του Κυπριακού.

Όταν υφίστανται αποφάσεις τέτοιας βαρύτητας, είναι ανεπίτρεπτο να γίνονται από δικής μας πλευράς διολισθήσεις στο εδαφικό. Όταν δικαιώνονται Ελλαδίτες πολίτες για τις περιουσίες που κατέχουν στην Κωνσταντινούπολη, είναι απαράδεκτο να παύουν οι Κύπριοι πολίτες να διεκδικούν τις πατρογονικές τους εστίες στην Αμμόχωστο, τη Μόρφου και την Κερύνεια!

Η απώλεια των περιουσιών μας συνεπεία της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, δεν πρόκειται ποτέ να νομιμοποιηθεί εκτός κι αν εμείς οι ίδιοι βάλουμε την υπογραφή μας γι’ αυτό. Ο Ελληνισμός της Κύπρου, έχει υποχρέωση να αντισταθεί στο ξεπούλημα της Πατρίδας του. Ναι, είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε ειρηνικά όχι απλά με τους τουρκοκύπριους, αλλά με οποιοδήποτε νόμιμα βρίσκεται στο έδαφος του πολύπαθου νησιού μας. Δεν έχουμε όμως κανένα δικαίωμα να ξεγράψουμε τρεις και πλέον χιλιετίες Ελληνικότητας της Κύπρου!


Πηγές:
Εφημερίδα «Τα Νέα», 30/09/2009
Ηλ. Εφημερίδα «Offsite», 22/09/2009

Ο Μύθος της "Οδυνηρής Λύσης"

Ένας από τους κυριότερους παράγοντες για τους οποίους ολοένα και διολισθαίνουμε στο Κυπριακό Πρόβλημα από το 1959 μέχρι σήμερα, είναι η απουσία οξυδερκούς πολιτικής σκέψης εκ μέρους μας. Η μη δημιουργία μιας "σχολής", η οποία να αναλύει τα διεθνή δεδομένα, να επεξεργάζεται πιθανά σενάρια που θα μπορούσαν να προκύψουν στο εγγύς ή απώτερο μέλλον, να προλαβαίνει καταστάσεις πριν αυτές γίνουν τετελεσμένα.

Για την απόδειξη του πιο πάνω, δεν απαιτείται τίποτα περισσότερο από μια απλή ανασκόπηση της σύγχρονης Ιστορίας μας. Οι συνθήκες εγγυήσεων του 1960, ήταν φανερό πως θα οδηγούσαν μελλοντικά στην "επέμβαση", την εισβολή δηλαδή, της Τουρκίας. Η αποδοχή εκ μέρους μας της λεγόμενης Τουρκο-Κυπριακής κοινότητας, αντί μιας μουσουλμανικής ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ μειονότητας ή έστω κοινότητας - όπως για παράδειγμα στη Θράκη - έδινε στην Τουρκία λόγο στα εσωτερικά της Κύπρου. Η απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας, άφηνε γυμνή την αμυντική μας θωράκιση. Το ίδιο το πραξικόπημα του 1974 που ΟΛΟΙ ανέμεναν αλλά βολεύονταν - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - να το αφήσουν να εκδηλωθεί, δεν υπήρχε περίπτωση να μην οδηγήσει σε εισβολή.

Έτσι και σήμερα, έχουμε διολισθήσει στη "οδυνηρή λύση" της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Με τη θεωρία του "ευκταίου και εφικτού" να μας καθοδηγεί, ή καλύτερα να μας στοιχειώνει, από το 1977 μέχρι σήμερα. Λησμονώντας πως το 1977(όταν αποδεχτήκαμε και συμφωνήσαμε Δικοινοτική αλλά ΟΧΙ Διζωνική Ομοσπονδία) η Κύπρος ήταν μια χώρα με ορθάνοιχτες και αιμορραγούσες τις πληγές της εισβολής. Ένα κράτος με 200'000 πρόσφυγες που ζητούσαν στέγη, 1619 αγνοούμενους, συγγενείς πεσόντων, εγκλωβισμένους... Μια οικονομία κατεστραμμένη από την αρπαγή της Κερύνειας και κυρίως της Αμμοχώστου. Ένα νησί με μοναδικό σύμμαχο την Ελλάδα της μεταπολίτευσης η οποία καλά-καλά δεν είχε βάλει τάξη στα του οίκου της και συνεπώς αδυνατούσε να παράσχει βοήθεια. Μια χώρα που θα δεχόταν οτιδήποτε προκειμένου να απαλλαγεί από την πραγματική απειλή του τουρκικού στρατού, μια απειλή που είδε να πραγματώνεται μόλις 3 χρόνια πριν.

Τώρα, τα δεδομένα έχουν διαφοροποιηθεί. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες και ισότιμο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχει ενταχθεί στην Ο.Ν.Ε. και η Οικονομία της είναι εξασφαλισμένη, ενώ αμυντικά θωρακίζεται πέραν από το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα - ασχέτως αν κάποιοι το αφήνουν να ατονεί - και από το Ευρωπαϊκό Αμυντικό Δυναμικό. Οι προσπάθειες της Τουρκίας για ανακήρυξη ψευδοκράτους έχουν πέσει στο κενό(Ψήφισμα ΟΗΕ 541 του 1983). Η ένταξη και μόνο ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας μας. Σημαντικότερο δε απ' όλα, είναι πως με την ένταξή της, η Κύπρος πλέον καθίσταται ΚΡΙΤΗΣ της Ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας. Έστω και αν γεωστρατηγικά υστερεί, έχει την υπεροπλία στον πολιτικό και διπλωματικό τομέα. Ή τουλάχιστον, θα μπορούσε να την είχε, αν το επεδίωκε.

Προς τι λοιπόν το άγχος και ο φόβος για τον μπαμπούλα της "τελευταίας ευκαιρίας"; Ανησυχούμε για την παγίωση των τετελεσμένων της εισβολής δια του εποικισμού; Πολύ ορθά κάνουμε! Τι πράττουμε όμως προς την κατεύθυνση της ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΗΣ αυτού του εγκλήματος; Ποιες πρωτοβουλίες αναλαμβάνουμε, σε συνδυασμό με την Ελλαδική διπλωματία, για την ανάδειξη αυτού του εγκλήματος; Πως εκμεταλλευόμαστε την παρουσία μας στην Ευρώπη ώστε να κάμουμε τη συμμετοχή μας ουσιαστική και με αξία;



Από το 1992 (2&27 Απριλίου) το Συμβούλιο της Ευρώπης καταδικάζει την Τουρκία για μαζικές παραβιάζεις των Ανθρωπίνων μας Δικαιωμάτων και επιβεβαιώνει τον παράνομο, εκτεταμένο εποικισμό των κατεχομένων. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τόσο στην υπόθεση-σταθμός της Τιτίνας Λοϊζίδου το Δεκέμβριο του 1996, όσο και στη Διακρατική του 2001, δικαιώνει απόλυτα την πλευρά μας. Μόλις προ τριμηνίας, το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφαίνεται υπέρ του Μελέτιου Αποστολίδη και ενάντια στους "Όραμς", ουσιαστικά καταδικάζοντας τον σφετερισμό των Ελληνοκυπριακών κατεχόμενων περιουσιών από τον οποιοδήποτε, είτε Τούρκο, είτε Ευρωπαίο πολίτη...

Ως πότε οι ξένοι θα παρουσιάζονται βασιλικότεροι του βασιλέως; Για πόσο καιρό θα απαιτούν οι άλλοι να απομακρυνθούν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα κι εμείς θα συζητούμε τα ποσοστά που θα παραμείνουν και για ποιο διάστημα; Τι αξία έχει όταν τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια καταδικάζουν με βδελυγμία τον εποικισμό κι εμείς συζητούμε ήδη για πενήντα χιλιάδες εποίκους;

Κανένας δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να αποδεχτούμε την κατοχή και τα τετελεσμένα της. Η μόνιμη ανταλλαγή πληθυσμών, ο εποικισμός, η παραμονή κατοχικού στρατού, η αναγνώριση συνιστώντων "στέιτς" (που κατά τον σύμβουλο του Προέδρου, Τουμάζο Τσιελεπή μπορεί να είναι από Πολιτείες και Κρατίδια μέχρι... Δημοκρατίες!!! - ΡΙΚ, "Το Συζητάμε") αποτελούν συγχωροχάρτι της εισβολής και νομιμοποίηση της κατοχής!

Δεν είναι μόνο οι ηρωικοί πεσόντες του 1974 που θα μας καταδικάσουν αν κάνουμε κάτι τέτοιο, αλλά όλες οι επερχόμενες γενιές του Ελληνισμού. Αν προσυπογράψουμε την τουρκοποίηση μέρους του νησιού μας, είναι ταυτόσημο με το να προδιαγράφουμε πλήρη κατάληψη της Κύπρου από την Τουρκία τα επόμενα χρόνια.

Δεν αμφιβάλουμε για τις προθέσεις, τα κίνητρα και τον πατριωτισμό κανενός. Αμφισβητούμε όμως τη σχολή σκέψης πάνω στην οποία βαδίζουν οι αιρετοί άρχοντες του τόπου. Μια φιλοσοφία που θέλει να ικανοποιεί εις το διηνεκές την τουρκική αδηφάγο εξωτερική πολιτική, μη αντιλαμβανόμενη πως δεν πρόκειται ποτέ να κορεστεί. Δεν καταλαβαίνουν με άλλα λόγια οι ηγέτες μας, πως η Τουρκία δεν θα χορτάσει και δεν θα ικανοποιηθεί μέσα από μια "οδυνηρή λύση".

Αντιθέτως, αν μετά από μια φρικαλέα και βάρβαρη εισβολή, κατόπιν μιας τριανταπεντάχρονης και πλέον κατοχής Ευρωπαϊκού μάλιστα εδάφους, η Τουρκία απενοχοποιηθεί, ενταχθεί μετά τιμών στην Ευρώπη και αποκομίσει και εδαφικά οφέλη, θα είναι μια άνευ προηγουμένου πανηγυρική νίκη της, όμοια της οποίας στην Ιστορία δεν υπήρξε ποτέ! Θα αποτελεί δικαίωση της πορείας που με απίστευτη συνέπεια τόσα χρόνια ακολουθεί η Άγκυρα. Συνεπώς, δεν θα έχει κανένα, μα κανένα απολύτως λόγο να μεταβάλει πλέον μια τόσο επιτυχημένη, κερδοφόρο για την ίδια, πολιτική...

Πέφτουν οι Μάσκες

Εν μέσω των συνομιλιών για τη… λύση του Κυπριακού ανάμεσα στους συντρόφους Δημήτρη Χριστόφια, πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, και Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, πολιτικού ηγέτη του κατοχικού στρατού, πλησιάζει η επέτειος ανακήρυξης του ψευδομορφώματος Ντεκτάς. Μια επέτειος που καταδικάζεται μεν από τους Έλληνες της Κύπρου με ολοένα και εξασθενούσα δριμύτητα, ενώ εορτάζεται με πάσα λαμπρότητα και επισημότητα από τους Τούρκους Αττίλες αλλά και τους διαμένοντες στη Βόρεια Κύπρο «Τ/Κ αδερφούς»…

Μη θέλοντας να διαταράξει το «αδερφικό» κλίμα στη νήσο, η πολιτική μας ηγεσία, στο σύνολό της σχεδόν, αποφάσισε την μη διεξαγωγή του Νικηφόρου εσχάτως. Για τον ίδιο προφανώς λόγο, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στην επέτειο ανακήρυξης του Κυπριακού κράτους, αναφέρθηκε στον κοινό αγώνα των δύο κοινοτήτων. Αν και αδυνατούμε να αντιληφθούμε σε ποιο αγώνα αναφέρεται ο Πρόεδρος, είμαστε βέβαιοι ότι θα το εμπεδώσουμε με τα νέα βιβλία Ιστορίας που θα εισάξει οσονούπω στα σχολεία μας…

Να όμως, που αυτή τη φορά οι ρόλοι αντιστρέφονται. Είναι η σειρά της Τουρκίας και του εδώ ανδρεικέλού της, του Ταλάτ, να αποδείξουν ΕΑΝ και ΠΩΣ εννοούν τη συμφιλίωση και τον παραμερισμό των… διαφορών, όπως τουλάχιστον τις χαρακτηρίζουν. Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα λοιπόν για το «σύνοικο στοιχείο» να αποδείξει πως εννοεί την «κοινή πατρίδα» που ευαγγελίζονται συχνα-πυκνά σε πλήρη αρμονία με τους δικούς μας πεφωτισμένους ηγέτες…

Θα αφήσουν τη 15η του Νιόβρη να περάσει σαν μια καθημερινή μέρα, ή μας ετοιμάζουν παρελάσεις, παραβάσεις και παραβιάσεις του εναερίου μας χώρου με διελεύσεις τουρκικών αεροσκαφών και των χωρικών μας υδάτων με επίδειξη ναυτικής ισχύος; Θα συμβάλουν στο κλίμα «αδερφοσύνης» ή θα φροντίσουν να προκαλέσουν όπως έκαναν ανενόχλητοι, χωρίς αιδώ και δίχως συστολή τα τελευταία είκοσι τέσσερα χρόνια με πομπώδεις δηλώσεις ψευδοαξιωματούχων; Ύστερα, η κατοχική Τουρκία, πως εννοεί τη μεταστροφή της πορείας της προς την Ευρωπαϊκή δύση; Θα συμπεριφερθεί επιτέλους ώριμα και προς την κατεύθυνση της άμβλυνσης των εντάσεων στη Μεγαλόνησο, ή θα φροντίσει να τονώσει το αίσθημα της απόλυτης στρατιωτικής παρουσίας στο νησί;

Τα ερωτήματα είναι περισσότερο ρητορικά παρά ουσιαστικά, ώστε να χρήζουν απαντήσεων. Άλλωστε, από τον καιρό που οι Τούρκοι εγκατέλειψαν τα πατρογονικά τους εδάφη στη Μογγολία, στα βάθη της Ανατολίας, και ξεκίνησαν το πολεμοχαρές έργο τους, απέδειξαν ουκ ολίγες φορές τις προθέσεις τους. Αν εμείς αδυνατούμε να το αντιληφθούμε, είναι μια άλλη ιστορία. Ο κατακτητής, όπως και κάθε κατακτητής, θα φροντίσει να δώσει το στίγμα του. Θα παρουσιάσει τη στρατιωτική του μηχανή και μάλιστα θα την διαφημίσει με τρόπο τέτοιο, ώστε να στείλει ξεκάθαρο το μήνυμα προς τον υπόδουλο λαό – δηλαδή εμάς για όσους το αγνοούν – πως είναι ΕΔΩ και δεν έχει ΚΑΜΙΑ απολύτως πρόθεση να απομακρυνθεί.

Την τουρκική συμπεριφορά, θα μπορούσαμε να την τιθασεύσουμε αν είχαμε ικανούς πολιτικούς και διορατικούς διπλωμάτες. Συνεπώς, αδυνατούμε να την ελέγξουμε, έστω και στο ελάχιστο. Εκείνο το οποίο είμαστε σε θέση να επηρεάσουμε, είναι τα δικά μας αντανακλαστικά, του απλού και αδέσμευτου κόσμου. Η 15η του Νοέμβρη, η μαύρη αυτή ημέρα για τον Ελληνισμό, δεν πρέπει να μας βρει κλειστούς στα σπίτια, ή ακόμα χειρότερα στις καφετέριες, αποκομμένους από τις εξελίξεις που τρέχουν ενάντια στην πατρίδα μας. Το ερχόμενο Σάββατο, έχουμε υποχρέωση να βρεθούμε στους δρόμους και τα οδοφράγματα, να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε.

Την ώρα που οι αττίλες θα πανηγυρίζουν για τους βιασμούς και τους εξανδραποδισμούς του 1974, την ώρα που θα συγχαίρουν τους φονιάδες του Τάσου και του Σολωμού, εμείς οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε πως η Κύπρος είναι ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Έχουμε χρέος να διατρανώσουμε τον πόθο μας για επιστροφή, την θέληση για απόδοση δικαιοσύνης στο μαρτυρικό τόπο μας. Δεν θα το κάνουμε για να μας ακούσουν οι Τούρκοι ή να μας λάβουν υπόψιν οι Τουρκοκύπριοι. Ούτε καν προς την κατεύθυνση των Ευρωπαίων εταίρων μας. Θα το κάνουμε για να αφυπνίσουμε τους συμπατριώτες μας. Όλους αυτούς που κοιμούνται τον ύπνο της καθημερινότητας, τα αδέρφια που αλλοτριώθηκαν από το κυνήγι του πλούτου και του «ευ ζειν», τους συμπολίτες που ψάχνουν να δουν κάποιο να αγωνίζεται και να παλεύει, ώστε να αναθαρρήσουν και να αντισταθούν κι αυτοί…

Το ερχόμενο Σάββατο, ο ευρωπαϊκός μανδύας που ενδύθηκε η Τουρκία θα διαρρηχθεί, το πέπλο που κρύβει τη γύμνια της αδιέξοδης πολιτικής μας θα χαθεί και οι μάσκες των υποκριτών και στις δυο κοινότητες θα πέσουν, φτάνει να είμαστε εκεί να τις τραβήξουμε…