ΕΔΑΔ: ΕΔώ, ΑΔικία

Νέο χαστούκι για τον κυπριακό Ελληνισμό προέκυψε από την απαράδεκτη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το ΕΔΑΔ, απορρίπτει το δικαίωμα στα παιδιά των προσφύγων, να διεκδικήσουν ενώπιόν του, τα σπίτια και τις περιουσίες των γονιών τους, που επί τριανταπέντε τώρα χρόνια καταπατούνται από τον Τούρκο εισβολέα, τους Τουρκοκύπριους και τους κουβαλητούς εποίκους.

Οι προθέσεις του Στρασβούργου είχαν γίνει προφανείς εδώ και καιρό, με αποκορύφωμα την απόφαση της 5ης Μαρτίου του τρέχοντος. Τότε, το ΕΔΑΔ, εκμεταλλευόμενο τα αλεπάλληλα λάθη και την παντελή έλλειψη πολιτικής εκ μέρους της ηγεσίας μας, παρέπεμπε τον προσφυγικό κόσμο στο βιαστή του - την Τουρκία και τη λεγόμενη "επιτροπή αποζημιώσεων" που έχει συστήσει στα κατεχόμενα - προκειμένου να προσφέρει θεραπεία στο πρόβλημα του εκτοπισμού και της προσφυγοποίησης πέραν των 200'000 Κυπρίων.

Η πολιτικοποίηση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και ο επηρεασμός του από τα διάφορα κέντρα λήψης αποφάσεων, τα οποία θωπεύουν την Άγκυρα, ουδέποτε μας απασχόλησαν. Καμιά προσπάθεια εκ μέρους της δικής μας διπλωματίας, προκειμένου να αποτρέψει τις δυσμενείς εξελίξεις που ζούμε σήμερα. Ποιά προσπάθεια θα μπορούσε να γίνει βέβαια, όταν θέματα όπως η συζήτηση για τον κανονισμό απ' ευθείας εμπορίου, περνούν μέρα μεσημέρι μπροστά στα μάτια διπλωματών, Υπουργείου Εξωτερικών, Ευρωπαίων Επιτρόπων, κι αυτοί υπνώττουν...

Ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επιχειρεί να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα της εισβολής - αυτό για το οποίο κατηγορούμε δηλαδή το ΕΔΑΔ - αποδεχόμενος 50 χιλιάδες εποίκους. Συζητά το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα της επιστροφής στις πατρογονικές μας εστίες, εγείροντας θέματα αποζημιώσεων και ανταλλαγών! Θέτει δε, ζήτημα "εκ περιτροπής προεδρίας" και στάθμισης ψήφου, για τη νέα ομόσπονδη Κυπριακή Δημοκρατία που οραματίζεται. Ενδιαφέρον αυτό το τελευταίο, γιατί το ΕΔΑΔ, έχει και επ' αυτού γνώμη...

Συγκεκριμένα, εκδικάζοντας την προσφυγή των Dervo Sejdić και Jakob Finci, κατοίκων Σαράγεβο, εναντίον της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, απορρίπτει ουσιαστικά ως ρατσιστικές, λογικές όμοιες με την εκ περιτροπής εκλογή και τη σταθμισμένη συμμετοχή στα κοινά.

Ο Σέτζιτς, είναι Ρομά (Τσιγγάνος), ενώ ο Φίντσι εβραϊκής καταγωγής. Και στους δυο, το Σύνταγμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (απότοκο των Ειρηνευτικών Συνομιλιών του "Ντέιτον"), απαγορεύει να διεκδικήσουν εκλογή στην Προεδρία ή τη Βουλή, καθώς δεν ανήκουν σε μια από τις συνιστώσες εθνοτικές ομάδες (Βόσνιοι, Κροάτες και Σέρβοι) αλλά στους... "άλλους", όπως τους ορίζει το προοίμιο του Βοσνιακού Συντάγματος.

Οι εν λόγω συνταγματικές πρόνοιες, όχι μόνο καταργούν - σύμφωνα πάντα με το Δικαστήριο - το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, αλλά αποτελούν και φυλετικές διακρίσεις! Το ΕΔΑΔ, προχωρά ακόμα ένα βήμα, καλώντας το Κοινοβούλιο να τροποποιήσει τα συγκεκριμένα άρθρα, προκειμένου να συμβαδίζουν με την Ευρωπαϊκή Συνθήκη Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Κατόπιν τούτου, αντιλαμβανόμαστε πόσο αίολα είναι τα επιχειρήματα περί βιωσιμότητας της λύσης, εκείνων που προσπαθούν να διαιρέσουν την Κύπρο σε δυο συνιστώντα κράτη, να τα εξισώσουν στρεβλώνοντας κάθε μαθηματική αρχή και να τα συνενώσουν σ' ένα εκτρωματικό Σύνταγμα που θα προβλέπει χωριστές πλειοψηφίες, εκ περιτροπής εξουσίες και ποσοστώσεις. Τι θα γίνει αν άραγε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απορρίψει ένα τέτοιο Σύνταγμα; Πώς θα αντιδράσει η Τουρκία; Πόσο άραγε θα λειτουργήσει μια "άπαρχαϊντ" λύση, αναλογιζόμενοι την πικρή πείρα του προηγούμενου δοτού Συντάγματος, ως επίσης και την τουρκική επιβουλή και επεκτατικότητα;

Επιστρέφοντας στην αρχική απόφαση του ΕΔΑΔ, αυτό που ενδεχομένως να έχει χαθεί - αν δεν υπάρξει δραματική μεταστροφή κατά την εκδίκαση των εφέσεων - είναι η ευχέρεια των προσφύγων, να διεκδικούν και να λαμβάνουν μέσω του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αποζημιώσεις για την καταπάτηση των περιουσιών τους. Αυτό σε καμιά όμως περίπτωση, δεν σημαίνει ότι χάθηκαν οι ίδιες οι περιουσίες.

Τα κροκοδείλια δάκρυα των πολιτικών, που δήθεν οδύρονται για τις δυσμενείς εξελίξεις στο Στρασβούργο, δεν πείθουν κανένα. Η επί σειρά ετών απραξία τους, η ατολμία να θέσουν την τέταρτη διακρατική ως συνιστώσα στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων, η αδυναμία να εκμεταλλευτούν τις υποθέσεις Λοϊζίδου, Ξενίδη-Αρέστη, Αποστολίδη, είναι ενδεικτικές τόσο των περιορισμένων δυνατοτήτων, όσο και των προθέσεών τους.

Η πολιτική των κυβερνώντων αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο κυπριακό, γνωστή: Κλίμα ηττοπάθειας και απαισιοδοξίας. Γι' αυτό και ακούσαμε μόνο για την πρώτη απόφαση του ΕΔΑΔ, ενώ η δεύτερη έμεινε στο περιθώριο. Επιπλέον, καλλιέργεια τρόμου για το αύριο, σε συνάρτηση με τη δημιουργία ενοχής για το χθες.

Αισθήματα που λειτουργούν σαν πιστόλι στον κρόταφο, υπό την απειλή του οποίου θέλουν να αναγκάσουν τον Έλληνα της Κύπρου να υπογράψει την τουρκοποίηση. Να ξεπουλήσει την Κερύνεια. Να "αδελφοποιηθεί" με τους εποίκους. Να κουτσουρέψει την ψήφο του κατά ένα τέταρτο. Να καπελωθεί από Τούρκο εκ περιτροπής πρόεδρο. Να διαγράψει Ιστορία και αγώνες χιλιετιών στη μαρτυρική μεγαλόνησο.

Πλανώνται. Ο λαός έχει μνήμη και θυμάται τις μικρασιατικές καταστροφές του 2004. Έχει γνώση και μαθαίνει ότι τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια απορρίπτουν σήμερα τις ρατσιστικές λύσεις τύπου "Ανάν". Έχει κρίση και αντιλαμβάνεται τις μεθοδεύσεις εκείνων που τάχα διαρρηγνύουν ιμάτια για κατραπακιές, τις οποίες ουδέποτε προσπάθησαν να ανακόψουν.

Ευτυχώς, ο λαός έχει και ψήφο. Και δια της ψήφου του, θα απορρίψει εκ νέου κάθε διζωνική λογική, που φέρνει τον τόπο ένα βήμα πριν το νέο '64 και '74, πριν την οριστική διχοτόμηση, διαίρεση και τουρκοποίηση.

Η Πόλη στο ΕΔΑΔ

Η 29η Σεπτεμβρίου 2009, αποτελεί ημέρα σταθμό για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινουπόλεως και όχι μόνο. Το γνωστό στον Κυπριακό προσφυγικό κόσμο, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), με μια απόφαση καταπέλτη για την Τουρκία, κατοχυρώνει το κληρονομικό δικαίωμα των Ελλήνων πολιτών που κατέχουν περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη.

Αφορμή για την απόφαση αυτή, ήταν η προσφυγή των αδελφών Γιάννη και Βαγγέλη Φωκά, καταγγέλλοντας το τουρκικό κράτος για καταπάτηση του δικαιώματός τους, να κληρονομήσουν την αδερφή τους Πολυξένη Πιστικά, η οποία είχε αποβιώσει το 2000. Η δικαιολογία που προέβαλλε η τουρκική πλευρά, ήταν ένα προεδρικό διάταγμα του 1964, βάσει του οποίου δεσμεύονταν όλες οι περιουσίες Ελλήνων υπηκόων στην Τουρκία.

Σημειώνεται ότι η απόφαση του ΕΔΑΔ, είναι ομόφωνη, με την ψήφο ακόμα και αυτής, της Τουρκάλλας δικαστού, να είναι υπέρ των παραπονουμένων! Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο περιορίζει το δικαίωμα έφεσης, ενώ οι αδελφοί Φωκά θα αιτηθούν αποζημιώσεις που ανέρχονται στα 19 εκατομμύρια ευρώ, για απώλεια χρήσης της περιουσίας τους, πέραν από την περιουσία αυτή καθαυτή που θα ζητήσουν όπως τους επιστραφεί.

Πλέον, η απόφαση έχει δημιουργήσει δεδικασμένο για τις χιλιάδες των Ελλήνων υποηκόων που έχουν στερηθεί των περιουσιών τους εξαιτίας της τουρκικής βαρβαρότητας. Συν αυτώ, η υποταγή του κατακτητή στα κελεύσματα του Δικαστηρίου, αποτελεί ένα ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των υποχρεώσεων που η Τουρκία οφείλει να εκπληρώσει μέχρι τον Δεκέμβριο, οπόταν και θα εξεταστεί η πρόοδος που έχει επιτελέσει προς τον εξευρωπαϊσμό της. Υπενθυμίζουμε ότι οι δεσμεύσεις αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανοίγματος των λιμένων και αεροδρομίων στα υπό Κυπριακή σημαία πλοία και αεροσκάφη, παραμένουν ακόμα στα λόγια.

Η απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ, μπορεί και πρέπει να έχει αντίκτυπο και στον Κυπριακό Ελληνισμό. Αποδεικνύεται περίτρανα, πως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν έχει καμιά πρόθεση να κωφεύσει μπροστά στις εκκλήσεις των αδικημένων για απονομή δικαιοσύνης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν προχωρεί σε εκπτώσεις όταν υπάρχουν ανοιχτά θέματα καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών της. Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν ο καταπατητής είναι μια υπό ένταξη χώρα!

Μην ξεχνούμε άλλωστε πως, τα πιο πάνω, προστίθενται στις ήδη πρόσφατες καταδικαστικές για την Τουρκία αποφάσεις του ΕΔΑΔ, σε 18 προσφυγές Ελληνοκυπρίων, κλείνοντας έτσι τον κύκλο των 32 υποθέσεων που είχαν κριθεί ως παραδεκτές, αφήνοντας μόλις μία να εκκρεμεί!

Κοντά σε τούτα, να βάλουμε και την ιστορική απόφαση της 28ης Απριλίου του τρέχοντος, όπου το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ), δικαίωσε πλήρως το Μελέτιο Αποστολίδη και την Ελληνική πλευρά, στη λεγόμενη «υπόθεση Όραμς». Μια απόφαση, που όχι μόνο κάνει κρυστάλλινη αναφορά στην κατοχή και διαίρεση του νησιού μας εξαιτίας του τουρκικού στρατού, αλλά προχωρά ένα βήμα παραπέρα, απορρίπτοντας οποιαδήποτε ούτω καλούμενη «δικαστική αρχή» στην Κύπρο, πέραν των Δικαστηρίων της Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, ξεκαθαρίζει πως η κυριότητα των περιουσιών στις κατεχόμενες περιοχές, παραμένει στους νόμιμους, προ του 1974, ιδιοκτήτες τους.

Το Κυπριακό, δεν ήταν, ούτε και θα πρέπει να μετατραπεί σε νομικό ζήτημα. Ωστόσο, οι τόσο σημαντικές αποφάσεις των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, δεν είναι δυνατόν να αγνοούνται. Αποτελούν βέλη στη φαρέτρα μας, τόσο κατά τις διαδικασίες αξιολόγησης της τουρκικής προόδου στα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο και κατά τις συζητήσεις για την επίλυση του Κυπριακού.

Όταν υφίστανται αποφάσεις τέτοιας βαρύτητας, είναι ανεπίτρεπτο να γίνονται από δικής μας πλευράς διολισθήσεις στο εδαφικό. Όταν δικαιώνονται Ελλαδίτες πολίτες για τις περιουσίες που κατέχουν στην Κωνσταντινούπολη, είναι απαράδεκτο να παύουν οι Κύπριοι πολίτες να διεκδικούν τις πατρογονικές τους εστίες στην Αμμόχωστο, τη Μόρφου και την Κερύνεια!

Η απώλεια των περιουσιών μας συνεπεία της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, δεν πρόκειται ποτέ να νομιμοποιηθεί εκτός κι αν εμείς οι ίδιοι βάλουμε την υπογραφή μας γι’ αυτό. Ο Ελληνισμός της Κύπρου, έχει υποχρέωση να αντισταθεί στο ξεπούλημα της Πατρίδας του. Ναι, είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε ειρηνικά όχι απλά με τους τουρκοκύπριους, αλλά με οποιοδήποτε νόμιμα βρίσκεται στο έδαφος του πολύπαθου νησιού μας. Δεν έχουμε όμως κανένα δικαίωμα να ξεγράψουμε τρεις και πλέον χιλιετίες Ελληνικότητας της Κύπρου!


Πηγές:
Εφημερίδα «Τα Νέα», 30/09/2009
Ηλ. Εφημερίδα «Offsite», 22/09/2009