Χτυπούν την πόρτα δεκατρείς

Ο ήλιος λάμπει καταμεσήμερα και κάποιοι βάζουν τα χέρια μπροστά στο πρόσωπο να κρύφτουν απ’ το φως του. Οι ακτίδες βέβαια θα τους φωτίσουν. Και θα τους ρεζιλέψουν ακόμη περισσότερο στα μάτια αυτών που έχουν τη θέληση να δουν.

Το συγκλονιστικό τεκμηριογράφημα της Αθηνάς Κρικέλη, “Χτυπούν την πόρτα δεκατρείς”, έχει γίνει το πρώτο θέμα συζήτησης των ημερών. Τα έγγραφα, τα στοιχεία, οι δηλώσεις, χύνουν άπλετο φως σε όλες τις πτυχές της τραγωδίας που συγκλόνισε ολόκληρη την Κύπρο. Δεν αποκαλύπτει κάτι στην πραγματικότητα. Ξεγυμνώνει! Γδύνει τους “άρχοντες” και τους φέρνει μπροστά μας ολόγυμνους. Σκαλίζει τα λάθη, την ανευθυνότητα και τις παραλείψεις τους πριν φτάσουμε στο καταραμένο εκείνο πρωινό. Αναδεικνύει τον ερασιτεχνισμό και την αδιαφορία τους, τον εξυπνοβλακίστικο τρόπο συμπεριφοράς τους, που δεν επέτρεψαν η τραγωδία που είχε προβλεφθεί, να αποτραπεί.

Περισσότερο απ’ όλα όμως, καταγράφει με τρόπο αφοπλιστικό το μετά. Τη συμπεριφορά και τις πράξεις τους, αφότου έστειλαν δεκατρία άτομα στην αθανασία και την Κύπρο στο έρεβος. Αναζητεί τις συγγνώμες που δεν λέχθηκαν ποτέ και ψηλαφεί το θράσος με το οποίο ζήτησαν και τα ρέστα απ’ τους ήρωες. Είναι τούτη η αναισθησία που ξεπέρασε και αυτήν ακόμα την πρόδηλη ανικανότητά τους. Αυτή η αναλγησία είναι δυστυχώς που φωλιάζει στα μυαλά και τις ψυχές όσων επιμένουν να οδηγούν τον τόπο σε σκοτεινές και μαύρες ατραπούς.

Αν υπάρχει κάτι ενθαρρυντικό σε όλη αυτή την ιστορία, είναι πρώτα οι συγγενείς και μετά ο υπόλοιπος κόσμος. Η δύναμη, το κουράγιο, το θάρρος και το σθένος των συγγενών να επιμένουν να λεν τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη, είναι ίσως άνευ προηγουμένου για την κυπριακή κοινωνία. Η δε αφύπνιση του κόσμου το καλοκαίρι του ’11, δείχνει με την προσέλευση στις αίθουσες προβολής να μην ήταν ένα παροδικό φαινόμενο. Ήταν – ας ελπίσουμε – η πρώτη σπίθα της επανάστασης.

Χέρια Καθαρά

Οι ραγδαία κλιμακούμενες τουρκικές απειλές, έχουν τις τελευταίες μέρες δυναμιτίσει για καλά το κλίμα στην Ανατολική Μεσόγειο.  Ο κατοχικός πρωθυπουργός Ταγίπ Ερτογάν, επιδίδεται σε διπλωματικό - για την ώρα - πόλεμο με το Ισραήλ, προσπαθώντας να συνασπίσει μαζί του τις γειτονικές χώρες, κάνοντας επίκληση στο ομόθρησκο.

Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ, είναι περισσότερο από βέβαιο, ότι δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο, προκειμένου να υπεραμυνθεί των συμφερόντων του.  Δεν πρόκειται να επιτρέψει, ούτε να υπονομευτεί ο ναυτικός αποκλεισμός που έχει επιβάλει στη Γάζα, ούτε βέβαια να αμφισβητηθούν τα κυριαρχικά του δικαιώματα στην Αποκλειστική Οικονομική του Ζώνη και να απολέσει τα έσοδα από την εξόρυξη φυσικού αερίου.  Καθόλου απίθανο δε, να εκμεταλλευτεί τα εσωτερικά χρόνια προβλήματα που ταλανίζουν την Τουρκία, όπως οι Κούρδοι αγωνιστές.

Ένοχοι, Συνένοχοι και Ψευδείς Παραστάσεις

Όταν ο κόσμος ενός ανθρώπου καταρρέει - όπως καταρρέουν τα όνειρα των νέων που καλούνται να αποτελέσουν το αυριανό σύνολο των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας - τότε ο άνθρωπος αυτός δικαιούται της συμπάθειας των υπολοίπων; Εάν γι' αυτή την κατάρρευση ευθύνεται ο ίδιος, τότε αξίζει όσης συμπάθειας και ένας μεθυσμένος οδηγός, του οποίου η ζωή καταστρέφεται μετά από ένα θανατηφόρο δυστύχημα το οποίο προκαλεί!

Ο Δημήτρης Χριστόφιας, έχει προσγειωθεί στην πραγματικότητα ανώμαλα. Γαλουχήθηκε στο κόμμα του, προκειμένου να ανέλθει κάποτε στο ύπατο αξίωμα της Κυπριακής Πολιτείας και να "διασώσει" το λαό. Άκουγε διαρκώς ότι ήταν ο καλύτερος, ο πιο ικανός, ενώ κάθε φωνή αντίθετη στις απόψεις του, αποτελούσε είτε προϊόν φθόνου και σκοπιμότητας, είτε προερχόταν από... αδαείς, που δεν διέθεταν τη σοφία του.

Από της εκλογής του στην Προεδρία της Δημοκρατίας, δέχεται το ένα μετά το άλλο τα ραπίσματα φίλων και εχθρών. Έμαθε με το δύσκολο τρόπο, πως η "κοινωνική πολιτική" δεν εμπεδώνεται με εκσφενδονισμό επιδομάτων αδιακρίτως. Αντίθετα, εξαγριώνεται ο λαός, όταν λήπτες βοηθημάτων τυγχάνουν άτομα που απολαμβάνουν παχυλές συντάξεις, ή αιτητές ασύλου που ουδεμία σχέση έχουν με πραγματικούς πολιτικούς πρόσφυγες, διωκόμενους από αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Πόσο μάλλον, όταν είναι πρώτου βαθμού συγγενείς και ευνοούμενοι δικτατόρων!

Διαπίστωσε ο Πρόεδρος, ότι το κεφάλαιο, που τόσο πολύ διατείνεται ότι μισεί, είναι η κινητήριος δύναμη της Οικονομίας. Δίχως ρευστό, η οικονομία από πλεονάσματα που παρέλαβε, παρουσιάζει ελλείμματα και τα δώρα που καταχειροκροτούμενος έδινε σε όμορφες, γιορτινές εκδηλώσεις, αποτελούν πια αναμνήσεις του παρελθόντως.

Αντιλήφθηκε, ότι οι "φίλοι" του, ηγέτες άλλων χωρών, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από στυγνοί δικτάτορες. Άνθρωποι που καταπίεζαν τους λαούς τους και δεν δίστασαν να αιματοκυλήσουν δρόμους και πλατείες, προκειμένου να ανακόψουν το αναπόφευκτο: τις επαναστάσεις! Ενα-ένα τους βλέπει να αποχωρούν και να οδηγούνται μάλιστα ενώπιον δικαστηρίων, όπου θα λογοδοτήσουν για τα αιμοσταγή εγκλήματα που διέταξαν ή διέπραξαν.

Ανακάλυψε, ότι οι "σύντροφοι", δεν είναι και τόσο κομμουνιστές τελικά. Συγκέντρωναν τον πλούτο και τη χλιδή για τον εαυτό και τους γύρω τους, ενώ καταδίκαζαν το λαό να πεινά και να εξαθλιώνεται. Μάλλον γι' αυτό κι ο ίδιος επέλεξε τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής, με τις λιμουζίνες, τα ιδιωτικά αεροσκάφη, τα επιδόματα εξωτερικού και τους διορισμούς φίλων και στενών συγγενών σε καλοπληρωμένες θέσεις κλειδιά.

Κάποιοι "σύντροφοι" δε, του έκοψαν και τις "συντροφικότητες", αφού δεν αναγνωρίζουν ιδεολογικές συγγένειες! Συγγένειες, τις οποίες ο εξοχότατος Πρόεδρος ευελπιστούσε να χρησιμοποιήσει ώστε να λύσει το Κυπριακό. Επειδή ίσως, επικαλούμενος τη συντροφικότητα στο ΑΚΕΛ, κάμπτει τις προσωπικές φιλοδοξίες ορισμένων προκειμένου να ανεβοκατεβάσει αξιωματούχους και να επιλέξει ηγέτες, πλανήθηκε, ότι και η Τουρκία λειτουργεί κατ' αυτό τον τρόπο!

Μια Τουρκία η οποία, όχι μόνο εισέπραξε τις γενναίες του προσφορές, αλλ' ούτε ευχαριστώ δεν του είπε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έκανε την αποδοχή τους, να μοιάζει με... υποχώρηση της τουρκικής πλευράς έναντι ημών!

Τέλος, ο Δημήτρης Χριστόφιας έκανε την τελευταία και οδυνηρότερη διαπίστωση. Συνειδητοποίησε, πως οι... άξιοι που επέλεξε να τον περιστοιχίσουν κατά την πενταετή του θητεία, δεν πέρασαν στο ελάχιστο τον πήχη. Φάνηκαν ανεπαρκείς και επικίνδυνοι και με σειρά λαθών και παραλείψεων, δεν κατάφεραν να τον αποτρέψουν από του να ανατινάξει την πατρίδα μας. Η αδυναμία τους ήταν τόση, ώστε η προσωπικότητα ενός Προέδρου που υπέστη τόσες αλεπάλληλες σφαλιάρες, να τους προκαλεί δέος. Να μην τολμούν ως εκ τούτου, να του υποδείξουν τις εξόφθαλμες γκάφες του ή να τον καταγγείλουν και να τον εγκαταλείψουν εγκαίρως, προκειμένου να διασώσουν τον τόπο. Η τραγωδία του, συνίσταται στο ότι τη Δημοκρατία και το Κράτος, διέσωσαν άνθρωποι τους οποίους ούτε ζωγραφιστούς δεν ήθελε να βλέπει. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι του καθήκοντος, που έγιναν θυσία για τη δική του και δική μας αξιοπρέπεια, την 11η του Ιούλη.

Τώρα, οι πέραν του ΑΚΕΛ συνοδοιπόροι, πήδηξαν στο πίσω κάθισμα του ανεξέλεγκτου οχήματος. Πλην όμως, αυτό πρόλαβε να σπείρει το θανατικό και τον όλεθρο. Ο συνοδηγός Κάρογιαν, γνώριζε για τις ψευδείς παραστάσεις με τις οποίες ο οδηγός εξακολουθούσε να κατέχει την άδεια. Φρόντισε όμως να τον καλύψει επανειλημμένα και να τον κρατήσει στο τιμόνι.

Όσο για τους επιβάτες των πίσω θέσεων; Αν δεν παρέμβουν άμεσα, με τρόπο δημοκρατικό, ώστε να εξαναγκάσουν τον οδηγό να σταθμεύσει το όχημα και να κατέβει, για να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός ποιος θα αναλάβει τιμονιέρης, θα είναι συνένοχοι. Αυτός ο Πρόεδρος, έχει παραβιάσει κάθε διάταξη του κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Επιβάλλεται να κριθεί από το Νόμο και το λαό. Αν δεν τον οδηγήσει ενώπιόν τους η αντιπολίτευση, θα λογοδοτήσει κι αυτή!

Παραίτηση η Μόνη Λύση

Το αίσθημα της ασφάλειας, είναι ίσως το πιο σημαντικό ζητούμενο από οποιαδήποτε κυβέρνηση σε ένα τόπο που, μόλις 37 χρόνια πριν, έζησε την εισβολή και παραμένει από τότε κατεχόμενος. Ασφάλεια που εμπνέει η Εθνική Φρουρά, σταθερότητα στην οικονομία, προστασία στον πολίτη για τον ίδιο και την οικογένειά του στην καθημερινότητα. Οι πυλώνες ενός κράτους.

Μπορεί όλα αυτά να δονούνταν από καιρού εις καιρόν, μα ποτέ από το 1974 και μετά, δεν σείστηκαν όλα ταυτόχρονα. Και να, που σ' ένα πρωινό, το μαύρο ξημέρωμα της 11ης του Ιούλη, τα θεμέλια της Κυπριακής Δημοκρατίας έγιναν θρύψαλα...

Έντρομοι, διαπιστώσαμε ξαφνικά την απίστευτη ανευθυνότητα κάποιων, να αφήσουν 98 πυριτιδαποθήκες εκτεθειμένες δίπλα στο μεγαλύτερο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό της χώρας! Το αν είχαν πλήρη επίγνωση των κινδύνων δεν το γνωρίζουμε. Και δεν ξέρουμε κατά πόσο είναι πιο καθησυχαστικό να γνώριζαν και να αμελούσαν, ή να ύπνωτταν απλά όπως... δικαιολογούνται. Το βέβαιο είναι πως, επανειλημμένα, έγιναν δέκτες των κραυγών αγωνίας του ήρωα Διοικητή του Ναυτικού, πλοιάρχου Αντρέα Ιωαννίδη.

Ανακαλύψαμε πανικόβλητοι, ότι ο εχθρός, είχε την ευχέρεια να ανάψει μια σπίθα δίπλα από ένα εμπορευματοκιβώτιο και να μας αφήσει δίχως Πολεμικό Ναυτικό, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, με ανεπαρκείς ποσότητες νερού, άνευ επικοινωνιών. Να διαλύσει τις υποδομές μιας Ευρωπαϊκής χώρας σε δευτερόλεπτα! Όχι γιατί θα ήταν τόσο ικανός, ούτε γιατί βρέθηκαν πεμπτοφαλαγγίτες στις τάξεις μας. Μήτε γιατί βοηθήθηκε από κάποια θεομηνία, μια φυσική καταστροφή. Μα γιατί είμαστε εμείς ανάλγητοι και ασυνείδητοι.

Την ίδια στιγμή, το αίσθημα ανασφάλειας του πολίτη εντείνεται. Λίγες ώρες μετά την τραγωδία, η πολιτεία μας εγγυάται την ασφάλεια του αέρα από χημικές ή ραδιενεργές ουσίες. Πληροφόρηση που όπως προκύπτει την επομένη, βασιζόταν σε πηγές του Υπουργείου Άμυνας. Των "ειδημόνων" που βύθισαν στο πένθος ολόκληρο τον Ελληνισμό. Οι πραγματικές μετρήσεις, δεν θα γίνουν παρά μια μέρα μετά. Ο Θεός έβαλε το χέρι Του και δεν είχαμε μια νέα Φουκοσίμα στο Βασιλικό.

Φρίξαμε ακούγοντας την καταμέτρηση των χαμένων δισεκατομμυρίων τη στιγμή που ακόμα δεν ξέραμε ποιοι και πόσοι συνάνθρωποί μας αγνοούνται στα ερείπια. Ακόμα και τώρα, καμιά μα καμιά αξία δεν έχουν μπροστά στις μαυροφορεμένες οικογένειες. Ο Κύπριος όμως ξέρει πως, αν δύσκολα μπορούσε να γλυτώσει την επιτήρηση προ της 11ης του Ιούλη, τώρα είναι καταδικασμένος. Και φοβάται καθώς, αν αυτά τα "ατυχήματα" συμβαίνουν σε καιρό απλής περισυλλογής, η κατάσταση θα είναι απείρως χειρότερη στις μέρες που θα έρθουν. Οι δε πιέσεις που θα ασκηθούν για "κλείσιμο" του Κυπριακού σε μια χρεοκοπημένη χώρα, θα είναι άνευ προηγουμένου!

Αυτή η πολιτεία, πώς εγγυάται την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας; Την ασφάλεια των υπηκόων; Πώς θα αξιώσει εισφορές και θυσίες από τους μικρούς και μεσαίους; Με ποιά λογική θα επιβάλει επιπλέον φορολογίες σε επιχειρήσεις και βιοτεχνίες, από τις οποίες σήμερα στερεί ηλεκτρικό ρεύμα και κλιματισμό; Αυτός ο Πρόεδρος, πώς θα μας κοιτάξει στα μάτια και θα ζητήσει να τον πιστώσουμε πάλι για τους χειρισμούς στο Κυπριακό, την οικονομία, την Παιδεία, το μεταναστευτικό και όπου αλλού τα έχει θαλασσώσει; Αφού ξέρουμε πως αυτός τα ανατίναξε όλα στον αέρα. Εξ αιτίας του θρηνούμε ικανούς αξιωματικούς, γενναίους οπλίτες, θαρραλέους πυροσβέστες. Η πλημέλειά του καταβαράθρωσε την οικονομία, αφού προηγουμένως την είχε γονατίσει. Γιατί να επωμιστεί ο λαός το βάρος της ανικανότητάς του;

Μα πάνω απ' όλα, πως θα δει στα μάτια αυτές τις οικογένειες; Τις χαροκαμένες μάνες, τις συζύγους, τα παιδιά... Πως θα τους κοιτάξετε όλοι οι ανευθυνοϋπεύθυνοι οι οποίοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συντηρείτε αυτό το σάπιο σύστημα του βολέματος και της ατιμωρησίας;

Εκείνοι οι οποίοι αύριο θα καλέσουν το λαό σε θυσίες, θα πρέπει να έχουν χέρια καθαρά. Δεν μπορείς να είσαι φονιάς και να ζητάς απ' την οικογένεια του θύματος να συνδράμει. Κι έχετε δολοφονήσει - πέραν απ' τους ήρωες αυτής της τραγωδίας - τα εναπομείναντα αισθήματα ασφάλειας, εθνικής αξιοπρέπειας και περηφάνιας του Κυπριακού Ελληνισμού.

Σήμερα, τα χέρια του κόσμου είναι "οπλισμένα" με λουλούδια και αναμμένα κεράκια, στη μνήμη αυτών που έφυγαν τόσο νωρίς. Δείξτε ευθιξία και πατριωτισμό. Φύγετε τώρα, πριν οπλιστούν με πέτρες!