Οι Ευθύνες του Προέδρου και η Υπόκλιση στο Λαό

Ανένδοτος εμφανίστηκε για πολλοστή φορά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όσον αφορά στην απόσυρση των "επίμαχων" παραχωρήσεων του, προς το σύντροφο Ταλάτ τότε και τον Έρογλου σήμερα...

Εκ περιτροπής προεδρία, στάθμιση ψήφου και παραμονή 50 χιλιάδων εποίκων, αποτελούν κόκκινο πανί για τη συντριπτική πλειοψηφία του Κυπριακού Ελληνισμού. Και δεν είναι πλέον απλά αίσθηση που ψηλαφείται στην... περιρρέουσα, αλλά ποσοτικοποιείται μέσα από δημοσκοπήσεις και έρευνες. Πιο πρόσφατη, η δημοσκόπηση της "Σύμμετρον" (28-30 Απριλίου) που φανερώνει πως μέχρι και οι φίλοι και ψηφοφόροι του Α.Κ.Ε.Λ., διαφωνούν με την πολιτική και τις διολισθήσεις του Προέδρου!

Ωστόσο, πρωτοφανής είναι η εμμονή του κ. Χριστόφια στην πολιτική των υποχωρήσεων, αγνοώντας επιδειχτικά την λαϊκή βούληση. Ένας λαός, ο οποίος όχι μόνο δεν ερωτήθηκε ποτέ - σε μορφή δημοψηφίσματος - για τα "θέλω" του, αλλά τολμούμε να πούμε ότι ξεγελάστηκε στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Η ψήφος του ουσιαστικά υφαρπάχτηκε, με ψεύτικες, γραπτές δεσμεύσεις και με μια κρυφή ατζέντα που δεν είχε παρουσιαστεί προεκλογικά!

Ο Δημήτρης Χριστόφιας, επιμένει πως "αν αποσύρουμε τις προτάσεις, θα ευνοηθεί η Τουρκία και η Τουρκοκυπριακή πλευρά, η οποία εμφανίζεται ευέλικτη και έτοιμη να συνεχίσει τη διαπραγμάτευση, ενώ θα αποδοθούν ευθύνες σ' εμάς". Αποτελεί άραγε αυτό μια έμμεση αποδοχή ήττας; Φανερώνει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ο Πρόεδρος και την έλλειψη σχεδίου δράσης; Πώς προχωρά; "Βλέποντας και κάνοντας";

Αν έχει μετανιώσει για την "εκ περιτροπής", τη στάθμιση της ψήφου και την παραμονή των εποίκων, οφείλει να το παραδεχτεί δημόσια. Αν πράγματι έχει αντιληφθεί και αυτός - όπως η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων αλλά και του κόσμου - το ολίσθημα στο οποίο περιέπεσε, αλλά τον ανησυχεί το ενδεχόμενο - περαιτέρω - απενοχοποίησης της Τουρκίας, υπάρχει διέξοδος. Μπορούμε να βγούμε από το τέλμα, πριν εισέλθουμε σε μια ατέρμονη διαδικασία διαλόγου με τον Έρογλου. Διαδικασία, η οποία είναι ορατός ο κίνδυνος να οδηγήσει σε αναβάθμιση των κατεχομένων. Οι προτάσεις Χριστόφια, είναι δυνατό να αποσυρθούν, δίχως να "τραυματιστεί" η εθνική μας υπόθεση. Απαιτείται όμως γενναιότητα εκ μέρους του Προέδρου.

Όταν οι θέσεις δεν μπορούν να αποσυρθούν, οφείλουν να αποσύρονται τα πρόσωπα! Εφόσον ο Ταλάτ, για τον οποίο προορίζονταν οι "γενναίες προσφορές", δεν είναι πια απέναντί μας και από τη στιγμή που δεν έχουμε προλάβει να πάρουμε τίποτα πριν ο "σύντροφος" αποχωρήσει από την ηγεσία των Τουρκοκυπρίων, αναγκαιεί να γίνει καινούρια, "καθαρή" αρχή. Ο Έρογλου, πρέπει να βρει μπροστά του νέο διαπραγματευτή, ο οποίος να μην δεσμεύεται από οτιδήποτε έχει δώσει ο Δημήτρης Χριστόφιας.

Δεν μιλούμε για παραίτηση του Προέδρου από το αξίωμά του. Εννοούμε τον ορισμό άλλου διαπραγματευτή για την Ελληνοκυπριακή κοινότητα. Άλλωστε, ο ρόλος του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν είναι να αυτοϋποβιβάζεται σε... κοινοτάρχη για να συνομιλεί με τον εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων! Ο Πρόεδρος της Κύπρου, θα έπρεπε, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να συζητά την απομάκρυνση του τουρκικού στρατού κατοχής με τον Τούρκο πρωθυπουργό.

Πρόεδρε, το προσφιλές σε σας "δόξα τω λαώ", πρέπει να εφαρμόζεται και στην πράξη. Θα υποκλιθείτε, δηλώνατε πρόσφατα, στην θέληση του λαού, εάν και εφόσον του φέρετε σχέδιο λύσης να εγκρίνει δια της ψήφου του. Τι να την κάνουμε όμως την υπόκλιση τότε, όταν ο λαός θα έχει απορρίψει εκκωφαντικά και πάλιν, άδικες, ρατσιστικές και αντιδημοκρατικές πρόνοιες, βάζοντας ουσιαστικά ταφόπλακα στο Κυπριακό;

Όταν είναι ολοφάνερο πως ο λαός απορρίπτει ακόμα και αυτή τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, έχουν υποχρέωση οι πολιτικοί ταγοί να ακολουθήσουν τη λαϊκή εντολή! Εκτός πια κι αν πρέπει να σκεφτούμε πιο πονηρά. Ότι δηλαδή, διαπιστώνοντας την ολοένα και αυξανόμενη αντίδραση στη Δ.Δ.Ο. (βλέπε διαπιστώσεις ολομέλειας Κ.Ε. Α.Κ.Ε.Λ.), η πολιτική ελίτ που διαφεντεύει εδώ και μισό αιώνα τις τύχες μας, έχει αλλάξει στρατηγική:

Παλαιότερα, ενώ δελέαζε με συνθήματα του τύπου "την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω", την ίδια ώρα, αποφάσιζε ερήμην, πίσω από κλειστές πόρτες και σέρβιρε τελευταία στιγμή τα σχέδια στον ανήμπορο (ή τουλάχιστον έτσι λογάριαζε) να αντιδράσει λαό. Σήμερα, επιχειρεί να ενσπείρει τον πανικό και τον τρόμο με τα χειρότερα (εποίκους, εκ περιτροπής, στάθμιση), ώστε, όταν φέρει την - εκ Τουρκίας εκπορευόμενη - Διζωνική, ξανά σε δημοψήφισμα, αυτή να περάσει πανηγυρικά. Θα είμαστε και ευχαριστημένοι μάλιστα, που κατορθώσαμε να αποτρέψουμε τα χειρότερα...

Το Κυπριακό, βρίσκεται σε μια κρισιμότατη καμπή και ο Πρόεδρος έχει μείνει μόνος, να μην παραδέχεται, όχι απλά τα λάθη του, αλλά και τους κινδύνους που αυτά εγκυμονούν. Του αναγνωρίζουμε τη διάθεση για εξεύρεση λύσης. Του πιστώνουμε την προσπάθεια για οδυνηρούς συμβιβασμούς. Το συγχαίρουμε κιόλας, για την υπομονή να μην είναι αρεστός στη πλειοψηφία, προκειμένου να φτάσει στην επίλυση του προβλήματος.

Χρειάζεται όμως και ο ίδιος ο Δημήτρης Χριστόφιας, να κάνει την αυτοκριτική του. Οι ευθύνες του είναι ήδη βαριές. Σε περίπτωση ναυαγίου, θα είναι συντριπτικές για τον ίδιο, αλλά δυστυχώς και για όλες τις επερχόμενες γενιές Κυπριακού Ελληνισμού. Οφείλει να κάνει ένα βήμα πίσω, πριν είναι αργά. Έχει χρέος να υποκλιθεί στο λαό!

Ο Μύθος της "Οδυνηρής Λύσης"

Ένας από τους κυριότερους παράγοντες για τους οποίους ολοένα και διολισθαίνουμε στο Κυπριακό Πρόβλημα από το 1959 μέχρι σήμερα, είναι η απουσία οξυδερκούς πολιτικής σκέψης εκ μέρους μας. Η μη δημιουργία μιας "σχολής", η οποία να αναλύει τα διεθνή δεδομένα, να επεξεργάζεται πιθανά σενάρια που θα μπορούσαν να προκύψουν στο εγγύς ή απώτερο μέλλον, να προλαβαίνει καταστάσεις πριν αυτές γίνουν τετελεσμένα.

Για την απόδειξη του πιο πάνω, δεν απαιτείται τίποτα περισσότερο από μια απλή ανασκόπηση της σύγχρονης Ιστορίας μας. Οι συνθήκες εγγυήσεων του 1960, ήταν φανερό πως θα οδηγούσαν μελλοντικά στην "επέμβαση", την εισβολή δηλαδή, της Τουρκίας. Η αποδοχή εκ μέρους μας της λεγόμενης Τουρκο-Κυπριακής κοινότητας, αντί μιας μουσουλμανικής ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ μειονότητας ή έστω κοινότητας - όπως για παράδειγμα στη Θράκη - έδινε στην Τουρκία λόγο στα εσωτερικά της Κύπρου. Η απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας, άφηνε γυμνή την αμυντική μας θωράκιση. Το ίδιο το πραξικόπημα του 1974 που ΟΛΟΙ ανέμεναν αλλά βολεύονταν - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - να το αφήσουν να εκδηλωθεί, δεν υπήρχε περίπτωση να μην οδηγήσει σε εισβολή.

Έτσι και σήμερα, έχουμε διολισθήσει στη "οδυνηρή λύση" της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Με τη θεωρία του "ευκταίου και εφικτού" να μας καθοδηγεί, ή καλύτερα να μας στοιχειώνει, από το 1977 μέχρι σήμερα. Λησμονώντας πως το 1977(όταν αποδεχτήκαμε και συμφωνήσαμε Δικοινοτική αλλά ΟΧΙ Διζωνική Ομοσπονδία) η Κύπρος ήταν μια χώρα με ορθάνοιχτες και αιμορραγούσες τις πληγές της εισβολής. Ένα κράτος με 200'000 πρόσφυγες που ζητούσαν στέγη, 1619 αγνοούμενους, συγγενείς πεσόντων, εγκλωβισμένους... Μια οικονομία κατεστραμμένη από την αρπαγή της Κερύνειας και κυρίως της Αμμοχώστου. Ένα νησί με μοναδικό σύμμαχο την Ελλάδα της μεταπολίτευσης η οποία καλά-καλά δεν είχε βάλει τάξη στα του οίκου της και συνεπώς αδυνατούσε να παράσχει βοήθεια. Μια χώρα που θα δεχόταν οτιδήποτε προκειμένου να απαλλαγεί από την πραγματική απειλή του τουρκικού στρατού, μια απειλή που είδε να πραγματώνεται μόλις 3 χρόνια πριν.

Τώρα, τα δεδομένα έχουν διαφοροποιηθεί. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες και ισότιμο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχει ενταχθεί στην Ο.Ν.Ε. και η Οικονομία της είναι εξασφαλισμένη, ενώ αμυντικά θωρακίζεται πέραν από το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα - ασχέτως αν κάποιοι το αφήνουν να ατονεί - και από το Ευρωπαϊκό Αμυντικό Δυναμικό. Οι προσπάθειες της Τουρκίας για ανακήρυξη ψευδοκράτους έχουν πέσει στο κενό(Ψήφισμα ΟΗΕ 541 του 1983). Η ένταξη και μόνο ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας μας. Σημαντικότερο δε απ' όλα, είναι πως με την ένταξή της, η Κύπρος πλέον καθίσταται ΚΡΙΤΗΣ της Ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας. Έστω και αν γεωστρατηγικά υστερεί, έχει την υπεροπλία στον πολιτικό και διπλωματικό τομέα. Ή τουλάχιστον, θα μπορούσε να την είχε, αν το επεδίωκε.

Προς τι λοιπόν το άγχος και ο φόβος για τον μπαμπούλα της "τελευταίας ευκαιρίας"; Ανησυχούμε για την παγίωση των τετελεσμένων της εισβολής δια του εποικισμού; Πολύ ορθά κάνουμε! Τι πράττουμε όμως προς την κατεύθυνση της ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΗΣ αυτού του εγκλήματος; Ποιες πρωτοβουλίες αναλαμβάνουμε, σε συνδυασμό με την Ελλαδική διπλωματία, για την ανάδειξη αυτού του εγκλήματος; Πως εκμεταλλευόμαστε την παρουσία μας στην Ευρώπη ώστε να κάμουμε τη συμμετοχή μας ουσιαστική και με αξία;



Από το 1992 (2&27 Απριλίου) το Συμβούλιο της Ευρώπης καταδικάζει την Τουρκία για μαζικές παραβιάζεις των Ανθρωπίνων μας Δικαιωμάτων και επιβεβαιώνει τον παράνομο, εκτεταμένο εποικισμό των κατεχομένων. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τόσο στην υπόθεση-σταθμός της Τιτίνας Λοϊζίδου το Δεκέμβριο του 1996, όσο και στη Διακρατική του 2001, δικαιώνει απόλυτα την πλευρά μας. Μόλις προ τριμηνίας, το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφαίνεται υπέρ του Μελέτιου Αποστολίδη και ενάντια στους "Όραμς", ουσιαστικά καταδικάζοντας τον σφετερισμό των Ελληνοκυπριακών κατεχόμενων περιουσιών από τον οποιοδήποτε, είτε Τούρκο, είτε Ευρωπαίο πολίτη...

Ως πότε οι ξένοι θα παρουσιάζονται βασιλικότεροι του βασιλέως; Για πόσο καιρό θα απαιτούν οι άλλοι να απομακρυνθούν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα κι εμείς θα συζητούμε τα ποσοστά που θα παραμείνουν και για ποιο διάστημα; Τι αξία έχει όταν τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια καταδικάζουν με βδελυγμία τον εποικισμό κι εμείς συζητούμε ήδη για πενήντα χιλιάδες εποίκους;

Κανένας δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να αποδεχτούμε την κατοχή και τα τετελεσμένα της. Η μόνιμη ανταλλαγή πληθυσμών, ο εποικισμός, η παραμονή κατοχικού στρατού, η αναγνώριση συνιστώντων "στέιτς" (που κατά τον σύμβουλο του Προέδρου, Τουμάζο Τσιελεπή μπορεί να είναι από Πολιτείες και Κρατίδια μέχρι... Δημοκρατίες!!! - ΡΙΚ, "Το Συζητάμε") αποτελούν συγχωροχάρτι της εισβολής και νομιμοποίηση της κατοχής!

Δεν είναι μόνο οι ηρωικοί πεσόντες του 1974 που θα μας καταδικάσουν αν κάνουμε κάτι τέτοιο, αλλά όλες οι επερχόμενες γενιές του Ελληνισμού. Αν προσυπογράψουμε την τουρκοποίηση μέρους του νησιού μας, είναι ταυτόσημο με το να προδιαγράφουμε πλήρη κατάληψη της Κύπρου από την Τουρκία τα επόμενα χρόνια.

Δεν αμφιβάλουμε για τις προθέσεις, τα κίνητρα και τον πατριωτισμό κανενός. Αμφισβητούμε όμως τη σχολή σκέψης πάνω στην οποία βαδίζουν οι αιρετοί άρχοντες του τόπου. Μια φιλοσοφία που θέλει να ικανοποιεί εις το διηνεκές την τουρκική αδηφάγο εξωτερική πολιτική, μη αντιλαμβανόμενη πως δεν πρόκειται ποτέ να κορεστεί. Δεν καταλαβαίνουν με άλλα λόγια οι ηγέτες μας, πως η Τουρκία δεν θα χορτάσει και δεν θα ικανοποιηθεί μέσα από μια "οδυνηρή λύση".

Αντιθέτως, αν μετά από μια φρικαλέα και βάρβαρη εισβολή, κατόπιν μιας τριανταπεντάχρονης και πλέον κατοχής Ευρωπαϊκού μάλιστα εδάφους, η Τουρκία απενοχοποιηθεί, ενταχθεί μετά τιμών στην Ευρώπη και αποκομίσει και εδαφικά οφέλη, θα είναι μια άνευ προηγουμένου πανηγυρική νίκη της, όμοια της οποίας στην Ιστορία δεν υπήρξε ποτέ! Θα αποτελεί δικαίωση της πορείας που με απίστευτη συνέπεια τόσα χρόνια ακολουθεί η Άγκυρα. Συνεπώς, δεν θα έχει κανένα, μα κανένα απολύτως λόγο να μεταβάλει πλέον μια τόσο επιτυχημένη, κερδοφόρο για την ίδια, πολιτική...

Βλήματα Ειδών... Διαφόρων!

Όπως ήταν αναμενόμενο, η επέτειος ανακήρυξης του «ψευδοκράτους» εορτάστηκε δεόντως στα κατεχόμενα από τους – κατά τα άλλα – καταπιεσμένους «αδερφούς» μας. Αισθητή η παρουσία του τουρκικού στρατού, ο οποίος ενισχύθηκε με τον κατάπλου ναυτικών δυνάμεων στην Κερύνεια και την έλευση σμήνους αεροσκαφών για επιδείξεις…

Την ίδια στιγμή, ο πολιτικός ηγέτης του κατοχικού στρατού Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, προέβαινε σε μια κυνική αλλά αρκούντως διαφωτιστική δήλωση: Χαρακτήρισε την ανακήρυξη του ψευδοκράτους από τον προκάτοχό του ως αναγκαία, ώστε να προετοιμάσει την κατάσταση για την επίτευξη λύσης ομοσπονδίας στην Κύπρο…

Με λίγα λόγια, ο Ταλάτ, λέει κατάμουτρα στους πολιτικούς μας, ότι αυτό που σήμερα τον παρακαλούμε να αποδεχθεί, αυτό που χαρακτηρίζεται ως «πανεθνική θέση και στρατηγική» είναι στην ουσία η επιδίωξη της Τουρκίας τουλάχιστον από το 1983! Κανένας φυσικά από την πολιτική μας ηγεσία δεν μπήκε στο κόπο να σχολιάσει την προκλητική δήλωση του κατοχικού ηγέτη. Διότι απλούστατα, αυτό θα αποτελούσε παραδοχή της παταγώδους αποτυχίας της πολιτικής που τόσα χρόνια ακολουθούμε. Μιας πολιτικής υποχωρήσεων, ενδοτισμού και ηττοπάθειας, που ουσιαστικά αθωώνει τον θήτη και τον τοποθετεί άνευ όρων και δεσμεύσεων στο τραπέζι συνομιλιών μαζί με το θύμα…

Σαν να μην έφτανε το «βλήμα» που έριξε ο Ταλάτ, ήρθε και νέο βλήμα, αυτή τη φορά… 81 χιλιοστών! Αν αυτό αφορούσε κάποια άσκηση της Εθνικής Φρουράς θεωρείται βέβαιο πως έως τώρα θα υπήρχαν φωνές για μετακίνηση του πεδίου βολής, κατάργηση των ασκήσεων, κλείσιμο της μονάδας, όπως έγινε άλλωστε πολλάκις στο παρεθλόν. Αντ’ αυτού, μιας και ο όλμος προερχόταν από τους αττίλες, οι πολιτικοί μας προτίμησαν τη θεωρία του «λάθους» για το οποίο «ουδεμία ευθύνη αναγνωρίζεται». Λες και δεν γνωρίζουν οι Τούρκοι πως ο Άγιος Δομέτιος είναι κατοικημένη περιοχή. Σάμπως και εμείς όταν διεξάγουμε ασκήσεις της Εθνοφρουράς, θέτουμε ελαφρά τη καρδία σε κίνδυνο είτε κατοίκους των ελεύθερων περιοχών, είτε των κατεχομένων.


Η αντιμετώπιση του περιστατικού είναι χαρακτηριστική του ραγιαδισμού που διέπει την πολιτική μας ηγεσία. Ούτε καν απολογία δεν αξίωσαν από τους εισβολείς. Μήτε φραστικά, έστω, δεν επιτέθηκαν στους παρ’ ολίγον φονιάδες των μικρών παιδιών που εκείνη την ώρα έκαναν μάθημα σε σχολείο, μερικές εκατοντάδες μέτρα μόλις από την κρεβατοκάμαρα που έπληξε ο όλμος…

Απορίας άξιον τι θα γινόταν άραγε αν τα δεδομένα ήταν αντίστροφα. Φανταστήκατε αλήθεια βλήμα βαρέως όπλου από δική μας άσκηση να ξέφευγε της πορείας του και να κατέληγε στην κατεχόμενη Λευκωσία; Στην καλύτερη περίπτωση ο «σύντροφος» Ταλάτ δεν θα το θεωρούσε αιτία πολέμου ή έστω θερμού επεισοδίου. Δεν υπάρχει όμως ούτε μια στο εκατομμύριο πιθανότητα, να παρέμενε το θέμα πολιτικά ανεκμετάλλευτο. Οι «καημένοι και απομονωμένοι» Τουρκοκύπριοι που βάλλονται από τους αιμοσταγείς Έλληνες της Κύπρου θα φιγούραραν στα πρωτοσέλιδα των Ευρωπαϊκών εφημερίδων και ο πολιτικός τους εκπρόσωπος θα μυξοκλαίγε στις οθόνες των Ευρωπαίων εταίρων…

Δυστυχώς εμείς, εν τη απουσία πολιτικής σκέψης και κρίσης, άτολμα και δισταχτικά ενεργούμε, ενώ αρνούμαστε να πάρουμε μαθήματα διπλωματίας από τον κατακτητή, ο οποίος, μετά την στρατιωτική επιβολή του στο νησί, δια των εν εξελίξει συνομιλιών, προωθεί και την πολιτική του επικράτηση με σχήματα «εκ περιτροπής προεδρίας» και ισότητας «κρατιδίων»…