Όταν ο Νόμος συνάντησε το Ήθος: Θεωρία και Πράξη

Το άπλετο φως, με το οποίο από την πρώτη μέρα κάποιοι επαγγέλλονταν να διαχέουν τις διαδικασίες διερεύνησης της εγκληματικής έκρηξης στο Ναύσταθμο "Ευάγγελος Φλωράκης", άρχισε φαίνεται να εξαντλείται. Οι πρώτες σκοτεινές περιοχές εμφανίστηκαν με τα χαλκευμένα πρακτικά του Υπουργείου Εξωτερικών και του ΓΕΕΦ, αλλά και τα... ξεχασμένα έγγραφα στο Προεδρικό.

Οι ανησυχίες που δικαιώνουν όσους από την πρώτη μέρα διαδηλώνουν για δικαίωση και δικαιοσύνη εντείνονται, αφού, σύμφωνα με όσα αφέθηκαν να διαρρεύσουν και δεν έχουν διαψευστεί (Πολίτης 25/8), ο Γενικός Εισαγγελέας δεν προτίθεται να καλέσει το Δημήτρη Χριστόφια σε ανάκριση. Επικαλούμενος το Σύνταγμα, ο Πέτρος Κληρίδης επιχειρεί, λέει, να διαφυλάξει ως κόρην οφθαλμού το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ένα θεσμό, τον οποίο δεν φαίνεται να τιμά και να διασφαλίζει ο πρώτος που θα όφειλε: ο ίδιος ο Πρόεδρος! Είναι μεγάλη αντίφαση και συνιστά ύψιστη πρόκληση προς τους πολίτες, αντί οι αιρετοί άρχοντες να προστατεύουν τους θεσμούς, να κρύβονται ουσιαστικά πίσω τους!

Εάν και εφόσον τίθεται θέμα υποβολής ερωτημάτων προς τον κύριο Χριστόφια, τότε αυτοβούλως θα έπρεπε ο ίδιος να προσέλθει στη Γενική Εισαγγελία, προκειμένου να δώσει τη μαρτυρία του και να φωτίσει τις όποιες σκιές πέφτουν στο πρόσωπό του. Εάν με αυτό τον τρόπο, θεωρεί ότι μειώνεται ο θεσμός του Προέδρου, τότε είναι ένας ακόμα λόγος για να ικανοποιήσει το παλλαϊκό αίτημα και να παραιτηθεί!

Τα έγγραφα που έχουν έρθει στη δημοσιότητα (Σημερινή 17/8), φανερώνουν την έντονη και διαρκή ενασχόληση του Προέδρου με τα φονικά εμπορευματοκιβώτια. Καμιά έρευνα - ποινική ή άλλη - δεν μπορεί να θεωρηθεί ολοκληρωμένη, αν δεν περιλαμβάνει και τη μαρτυρία του Δημήτρη Χριστόφια. Είναι γελοίο, να θεωρεί κάποιος ότι ο άνθρωπος που ταξίδευε στη Συρία έχοντας ως μείζον θέμα στις αποσκευές του το κατασχεθέν θανατηφόρο φορτίο, δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει τους υφιστάμενους του - πολιτικούς ή υπηρεσιακούς - πού και υπό ποιές συνθήκες φυλάσσεται αυτό. Αλλά ακόμα κι αν ισχυρίζεται ότι ήταν τόσο ανεύθυνος και πρόχειρος στις συνομιλίες του με τον Μπασάρ Αλ Άσαντ, οφείλει να το δηλώσει επισήμως.

Είναι κατάντημα, ένας πολιτικός που αναρριχήθηκε στην εξουσία με σύνθημα τη "δίκαιη κοινωνία" να επικαλείται νομικίστικες δικαιολογίες προκειμένου να μη λογοδοτήσει για τις ασήκωτες ευθύνες που τον βαραίνουν. Ο συμπερασμός "ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό" ανατρέπει ολόκληρη τη κοσμοθεωρία που για χρόνια επιχειρούσε να πουλήσει ο εξοχότατος Πρόεδρος. Φαίνεται όμως για ακόμα μια φορά, ότι η πράξη συναντά τη θεωρία, όπου και ο Νόμος συναντά το Ήθος: μόνο στους πραγματικούς Ηγέτες.

Ας παραδειγματιστεί, αυτός ο Πρόεδρος, από τους δεκατρείς Αυξεντιωμένους της Ναυτικής Βάσης στο Μαρί. Από τους ανθρώπους που έμειναν πιστοί στο καθήκον, γιατί έτσι επέβαλλε όχι ο Νόμος, αλλά το Ήθος τους. Από τους ήρωες, που θυσιάστηκαν μετατρέποντας τη θεωρία που δίδασκαν ή διδάχτηκαν, σε πράξη!

Ώρα Ευθύνης

Πλήθος συμπολιτών μας, νιώθουν αυτές τις μέρες καταρρακωμένο το πατριωτικό τους αίσθημα από τα γεγονότα της 11ης του Ιούλη και εξευτελισμένοι εθνικά από τις ύβρεις και ειρωνείες του Τούρκου πρωθυπουργού. Η αλήθεια είναι όμως, ότι η αξιοπρέπειά μας ως λαού, έχει διασωθεί. Έχουν φροντίσει για τούτο, με τη θυσία τους, οι Αυξεντιωμένοι της Ναυτικής Βάσης στο Μαρί!

Ο Πλοίαρχος Ανδρέας Ιωαννίδης και ο υποπλοίαρχος Λάμπρος Λάμπρου, αφού έμαθαν στους ναύτες τους πως να πολεμούν, τους έδειξαν και πως να πεθαίνουν. Κατέκτησαν με τα υπόλοιπα 11 παλικάρια που έγιναν ολοκαύτωμα, μια θέση στο πάνθεο της Ελληνικής Ιστορίας. Φάνηκαν άξιοι απόγονοι ενός εθνάρχη! Του επισκόπου της 9ης Ιουλίου 1821. Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, αποκρινόμενος στον Κιόρογλου, ο οποίος τον καλούσε να εγκαταλείψει την Λευκωσία για να γλυτώσει το μακελειό, είπε: «Παρά το γιαίμαν τους πολλούς, εν κάλλιον του Πισκόπου».

Κάτι που μας φέρνει στον σημερινό ηγέτη – κακή του μοίρα – του Κυπριακού Ελληνισμού. Την Αυτού Εξοχότητα, που ακόμα και σήμερα αρνείται το ρήμα «απολογούμαι», θεωρώντας την απολογία… δεδομένη. Μια απολογία την οποία χρωστούμε όλοι εμείς στις οικογένειες των θυμάτων. Ζητούμε συγγνώμη, διότι η επί σειρά ετών ανοχή μας, σκότωσε τους δικούς σας ανθρώπους.

Δεν εξοργίζει όμως, μόνο η αναλγησία του Προέδρου της Δημοκρατίας. Μας θλίβει και η επιμονή της μη ανάληψης ευθυνών. Ο ΥΠΕΞ, έστω και αργά, δήλωσε πως λόγοι ηθικής επιβάλλουν την παραίτησή του. Να υποθέσουμε πως ο Δημήτρης Χριστόφιας, έχει διαφορετική ηθική από το Μάρκο Κυπριανού;

Τα όσα λάθη έγιναν μέχρι το τραγικό πρωινό της Δευτέρας, μπορούν και να αποδοθούν σε οποιονδήποτε άλλο πολιτικό, υπηρεσιακό ή στρατιωτικό, πλην του Προέδρου. Ούτως ή άλλως, ο Πρόεδρος ούτε είδε, ούτε άκουσε, ούτε ήξερε… Τα όσα ακολούθησαν όμως; Η εκδήλωση της 19ης Ιουλίου στο Προεδρικό; Τη στιγμή που όλοι τον καλούσαν να την αναβάλει, ο ίδιος επέμενε. Επιδεικνύοντας δυσανάλογο πείσμα, από τις καθεχρονικές ακυρώσεις του «Νικηφόρου», προκειμένου να μη δυσαρεστήσει την Τουρκία. Και εκφώνησε τελικά την ομιλία «ενότητας». Μια ομιλία, κατά την οποία πρόλαβε να απαντήσει στους πολιτικούς του αντιπάλους που τον κατηγορούν για απομόνωση, να ταυτίσει όσους διαμαρτυρόμαστε με την ΕΟΚΑ Β΄ και το Πραξικόπημα, να επιτεθεί στον Αρχιεπίσκοπο και την Εκκλησία, να χαρακτηρίσει όποιον εναντιώνεται στην ομοσπονδία ως διχοτομικό. Ταυτόχρονα, δεν πρόλαβε να ψελλίσει τις λέξεις «εισβολή», «κατοχή» και «εποικισμός», πάνω από μια φορά.

Πώς να το κάμει άλλωστε, όταν έχει το θράσος να εξαρτά την ηλεκτροδότηση του κράτους μας, από τον κατοχικό στρατό. Δεν είχε όμως το θάρρος να διαπραγματευτεί ο ίδιος κάτι τέτοιο, παρά μόνο κρύφτηκε πίσω από ιδιώτες. Αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο, από δειλία. Μα καλά κύριε Χριστόφια, δεν αισχύνεστε να κάνετε εκδηλώσεις καταδίκης της 20ης του Ιούλη, να ουρλιάζουν οι σειρήνες ανήμερα της επετείου της εισβολής και το ρεύμα να προέρχεται από τον κατακτητή;

Αυτός ο Πρόεδρος – όπως αρέσκεται να αναφέρεται στον εαυτό του – πέραν από το πένθος στο οποίο βύθισε το νησί μας, έχει διαλύσει τις υποδομές του Ναυτικού, της ενέργειας και έχει ανατινάξει την ήδη γονατισμένη – από τον ίδιο – οικονομία. Τώρα, θα ζητήσει από τους πολίτες θυσίες. Από τον Δημόσιο Υπάλληλο του οποίου σκότωσε το παιδί ή το συνάδερφο και αισθάνεται και ο ίδιος ανασφαλής, από τον ξενοδοχειάρχη στον οποίο θα στείλει προσαυξημένο το λογαριασμό του ηλεκτρικού, από τον επιχειρηματία που ανάγκασε να προμηθευτεί γεννήτρια και να πληρώνει πανάκριβα τα καύσιμα, ώστε να μπορέσει να εργαστεί. Με τι μούτρα άραγε, θα τα ζητήσει και ποιός δεν θα τον στείλει στο… Μαρί να δει τ’ αποκαΐδια της πολιτικής του;

Οφείλει ο Δημήτρης Χριστόφια να «θυσιαστεί» – ας το θέσουμε έτσι – για το καλό της Κύπρου, αν μη τι άλλο. Δεν ξέρουμε αν οι όποιοι επόμενοι θα είναι υπεύθυνοι και ευσυνείδητοι, αλλά τουλάχιστον, δεν θα έχουν βεβαρυμμένο μητρώο. Θα διαθέτουν την έξωθεν καλή μαρτυρία και την ηθική νομιμοποίηση, να ζητήσουν από το λαό να προβεί σε θυσίες. Εν πάση περιπτώσει, χειρότεροι, αποκλείεται να είναι!

Κακά τα ψέματα όμως, ο Πρόεδρος είναι γερά γαντζωμένος στην καρέκλα της εξουσίας. Έχουν χρέος συνεπώς τα κόμματα, να σταματήσουν το κρυφτούλι. Αφού δεν παραιτείται, να τον παραιτήσουν! Να αρνηθούν, μέχρι της παραίτησής του, οποιαδήποτε συνεργασία. Να προαναγγείλουν την καταψήφιση κάθε κυβερνητικής πρότασης νόμου. Να ξεκαθαρίσουν πως δεν θα καταστούν συνένοχοι στην καταστροφή της Κύπρου. Δεν τίθεται θέμα διχόνοιας. Είμαστε όλοι ενωμένοι, ταγμένοι, απέναντι σε όσους ζημιώνουν τον τόπο. Από οποιαδήποτε παράταξη κι αν προέρχονται. Είναι η ώρα της ευθύνης: Απομακρύνετέ τον από την εξουσία, αλλιώς θα φύγετε μαζί του!