αλιγατορισμοί

Μύθοι και Αλήθειες για την Προστασία από τον Ηλεκτρισμό

2012-02-04T12:42:00.003+02:00

Είναι τραγικό, στην Κύπρο του 21^ου αιώνα, ναεξακολουθούμε να θρηνούμε θύματα από ηλεκτροπληξία. Συνάνθρωποί μας, να χάνουν τη ζωή τους, στοσπίτι ή την εργασία τους, ενώ υπάρχει και η τεχνογνωσία, αλλά και η δυνατότητακάτι τέτοιο να αποφεύγεται.

Γράφονται και ακούγονται πολλά για την περίφημη πιστοποίηση «CE» (ConformitéEuropéenne) που πρέπει να φέρουν οι συσκευές μας. Καλώς ή κακώς όμως, ο καταναλωτής έχειπλέον τη δυνατότητα να προμηθεύεται ηλεκτρικές συσκευές απ’ ευθείας από χώρεςπέραν της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δεν έχουν καμιά υποχρέωση να φέρουν αυτό τολογότυπο, χωρίς να σημαίνει ότι είναι υποδεέστερες. Ούτε βέβαια εξ ορισμού, όποια συσκευή είναιπιστοποιημένη, είναι και ασφαλής. Πολύεύκολα, εξοπλισμός που πληροί όλες τις προϋποθέσεις ασφαλείας, μπορεί κάλλιστανα υποστεί κάποιο κτύπημα ή μια ζημιά, που να τον καταστήσει θανατηφόρο! Συνεπώς, οφείλουμενα εστιαστούμε στην εγκατάστασή μας πρώτιστα και μετά στις συσκευές πουχρησιμοποιούμε.

Δυστυχώς, κυκλοφορούν μια σειρά από μύθοι γύρω από τουςτρόπους προστασίας από την ηλεκτροπληξία, με αποτέλεσμα είτε να μην παίρνουμεκαθόλου μέτρα προστασίας της ανθρώπινης ζωής, είτε να λαμβάνουμε ανεπαρκήημίμετρα, νομιζόμενοι ότι είμαστε καλυμμένοι.

Ένας πρώτος μεγάλος μύθος, είναι ότι αν κάπου στην γραμμή –είτε στον πίνακα, είτε στο ρευματοδότη του τοίχου, είτε στον ρευματολήπτη τηςσυσκευής – παρεμβάλλεται ασφάλεια, δεν κινδυνεύουμε από ηλεκτροπληξία. Πρόκειται για επικίνδυνη πλάνη. Η ασφάλεια είναι κατασκευασμένη για ναπροστατεύει τη γραμμή και μόνο. Είναιμια πρόνοια, ώστε αν για οποιοδήποτε λόγο παρουσιαστεί υπερένταση – δηλαδήπεράσει περισσότερο ρεύμα απ’ όσο αντέχει το καλώδιό μας – αυτή να καεί (ή να«πέσει» αν μιλούμε για ασφάλεια τύπου μικροαυτόματου «mcb») και να μην αναφλεγεί το καλώδιο.

Σε καμιά απολύτως περίπτωση, μια ασφάλεια γραμμής δεν προστατεύειτον χρήστη της συσκευής από ηλεκτροπληξία. Η ηλεκτροπληξία – αποτέλεσμα της διαρροής ρεύματος από το εσωτερικό μιαςσυσκευής προς το εξωτερικό της – κτυπά ακαριαία και δεν αναμένει την ασφάλειανα καεί. Η τελευταία, στην βέλτιστηπερίπτωση, θα δράσει αρκετές δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιοστά τουδευτερολέπτου (miliseconds)αργότερα, όταν για το θύμα θα είναι πλέον αργά. Και δεν θα ενεργήσει εξ αιτίας της διαρροής, αλλά της υπερέντασηςρεύματος από το δίκτυο προς την γη ή τον ουδέτερο, δια μέσω του θύματος-χρήστη της συσκευής!

Η προστασία του χρήστη, είναι εφικτή με τη γείωση. Δυστυχώς όμως, και εδώ κυκλοφορούν αρκετάμυθεύματα. Πρώτο και καλύτερο, ηπρακτική που χρησιμοποιούμε στην πατρίδα μας, να παίρνουμε τους διπολικούςρευματολήπτες (μπρίζες) και να τους μετατρέπουμε σε τριπολικούς, νομιζόμενοιότι έτσι εξασφαλίσαμε τη γείωση της συσκευής. Αν όμως τα καλώδια που φτάνουν στη συσκευή είναι μόνο δύο, τότε δενέχουμε κάνει τίποτα, πέραν του να ευκολύνουμε απλά τον τρόπο που βάζουμε τη συσκευή στον ρευματοδότη του τοίχου. Η συσκευή δεν έχει γειωθεί!

Ακόμα όμως και στην περίπτωση που η συσκευή είναι όντωςγειωμένη – ουσιαστικά ένα καλώδιο από τα μεταλλικά μέρη της φτάνει στη γείωσητου ρευματολήπτη – αυτό δεν μας εξασφαλίζει σε καμιά περίπτωση. Οι λόγοι είναι πολλοί. Πρώτα απ’ όλα, το είδος της γείωσης πουχρησιμοποιείται στις εγκαταστάσεις μας. Η λεγόμενη γείωση τριγώνου, η οποία «πάσχει» και τα τελευταία χρόνιαέχει αντικατασταθεί από τη θεμελιακή γείωση. Και σε αυτή την περίπτωση όμως, υπάρχουν προβλήματα. Ανεξαρτήτως του είδους της γείωσης, κανέναςδεν μας εγγυάται ότι κάποια εργασία συντήρησης στο υποστατικό μας ή και η ίδιαη παλαιότητα της εγκατάστασης δεν έχουν αποκόψει το καλώδιο γείωσης σε κάποιοσημείο. Η ξηρασία, ειδικά κατά τουςκαλοκαιρινούς μήνες, είναι ένας άλλος, σοβαρός παράγοντας, που συντείνει ώστε ηαντίσταση της γείωσης – η οποία θεωρητικά πρέπει να τείνει στο μηδέν – να λάβειτεράστιες τιμές και να καταστεί άχρηστη. Η σκουριά που μαζεύεται στις συνδέσεις, είναι κι αυτή ένας επιβαρυντικόςπαράγοντας για την αποτελεσματικότητα της γείωσης. Κοντά σ’ αυτά, παλιές εγκαταστάσεις, ειδικάστην ύπαιθρο, έχουν τη γείωση συνδεδεμένη στο δίκτυο της υδατοπρομήθειας, σεσωλήνες θερμαντικών σωμάτων (καλοριφέρ) ή σε άλλους ευφάνταστους, μα αναποτελεσματικούς και συνάμα επικίνδυνουςτόπους.

Φυσικά, δεν είναι όλα μαύρα. Υπάρχουν ευτυχώς τρόποι να εξοπλίσουμε την εγκατάστασή μας με όλες τιςδικλείδες ασφαλείας, ώστε να ζούμε αρμονικά με τις ηλεκτρικές συσκευές που μαςεξυπηρετούν και δεν μας σκοτώνουν. Είναιοι ηλεκτρονόμοι (ρελέ) διαφυγής τάσης και έντασης (RCD: RCCD, RCΒOκλπ) που αποτελούν τον καλύτερο τρόπο ηλεκτροπροστασίας.

Ένας Ηλεκτρονόμος Διαφυγής
Τάσης και Έντασης

Χωρίς πολλές λεπτομέρειες, τα ρελέ αυτά, που τοποθετούνταιστον πίνακα ασφαλειοαποζευκτών της εγκατάστασης, «μετρούν» το ρεύμα που περνάαπό τη φάση και το ρεύμα που επιστρέφει στον ουδέτερο. Αν υπάρχει απόκλιση – δηλαδή σε κάποιο σημείορεύμα από τη φάση διαρρέει είτε προς τη γείωση, είτε αλλού και δεν επιστρέφειστον ουδέτερο – το ρελέ «πέφτει» και ανοίγει το κύκλωμα. Είναι κάτι αντίστοιχο με αυτό που επιτελείκαι το «αυτόματο» δίπλα στον μετρητή μας, μόνο που ο χρόνος απόκρισης αυτών τωνηλεκτρονόμων είναι κατά πολύ βραχύτερος (της τάξης των 30 χιλιοστών τουδευτερολέπτου) και για πολύ μικρότερα ρεύματα. Έχουν, με άλλα λόγια, αυξημένη ευαισθησία στη διαρροή.

Ενώ έχουμε επιδείξει μεγάλη σπουδή στην αντικατάσταση τηςαναλογικής τηλεόρασης από τη ψηφιακή, στην αναβάθμιση του κινητού μας τηλεφώνουσε τρίτης γενεάς, στον εκσυγχρονισμό του αυτοκινήτου μας σε αμόλυβδο ή καιυβριδικό, δεν λάβαμε μέτρα για την ηλεκτρική εγκατάσταση του σπιτιού μας. Πρώτιστος στόχος θα έπρεπε να είναι ηπροστασία της ανθρώπινης ζωής και μετά η πιο άνετη και πολυτελής διαβίωση.

Στο σπίτι, έχουμε ένα εν δυνάμει δολοφόνο, τον οποίομπορούμε να «αφοπλίσουμε» με μια απλή κλήση στον ηλεκτρολόγο και όχι το ξόδεμα,αλλά την επένδυση ενός πραγματικά ελάχιστου χρηματικού ποσού. Μια επένδυση, στην ανθρώπινη ζωή…

Δ. Χριστόφιας, Διδάκτωρ μιας άλλης Ιστορίας

2012-01-09T19:21:00.000+02:00

Η αναρρίχηση στο ύπατο αξίωμα της Δημοκρατίας ενός πολιτικούο οποίος έχει σπουδάσει Ιστορικός και είναι μάλιστα Διδάκτωρ,υπό κανονικές συνθήκες θα αποτελούσε ευλογία για τον τόπο μας. Τι καλύτερο απόένα άνθρωπο που είναι σε θέση να δώσει μια συνέντευξη σε κάποιο Μέσο τουεξωτερικού, κι όχι απλά να αναλύσει τις πολιτικές του κράτους, αλλά ναυπερασπιστεί και τα ιστορικά δίκαια του λαού μας; Από την άλλη πλευρά, μπορεί να καταστεί επικίνδυνος, αναποδεδειγμένα η διπλωματική του επάρκεια κυμαίνεται σε χαμηλά επίπεδα, ενώ ηιστορική του γνώση είναι περιορισμένη. Το μεγάλο δυστύχημα δε, επισυμβαίνειόταν το ακροατήριο αποτελούν πολίτες και πολιτικοί ξένων χωρών.

Στο τελευταίο του χρονολογικά κατόρθωμα, με το «καλημέρα»του νέου έτους, ο Πρόεδρος κατάφερε και πάλι να μας ρεζιλέψει διεθνώς. Κι οεξευτελισμός γίνεται ακόμα βαρύτερος, καθώς έλαβε χώρα μέσα στο άντρο τουκατακτητή. Την πρώτη του συνέντευξη για το 2012,επέλεξε να τη δώσει στην τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ». Ο κ. Χριστόφιας, έχει δώσει και στο παρελθόν συνεντεύξεις σετουρκικά Μέσα και επανειλημμένα τα λεγόμενα του έχουν όχι μόνο διαστρεβλωθεί,αλλά μετατραπεί και σε αντικείμενο προπαγάνδας. Ωστόσο, η σοφία του, δεν του επέτρεψε να αποφύγει τις ίδιες παγίδες.Κατάφερε, πάλι, να δώσει λαβή για αρνητικά σχόλια τόσο σε Κύπρο, όσο και σε Ελλάδα.

Από πού να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει; Από την πραγματικά άνευ λόγου και αιτίας αναφοράσε ΤΜΤ και ΕΟΚΑ; Λέγοντας ανερυθρίαστα, πως δεν προσέφεραν τίποτα περισσότεροαπό φανατισμό! Φαίνεται ότι, η εξοχότητά του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας,λησμονεί τις προδοσίες κατά τον Απελευθερωτικό Αγώνα και δολοφονίες από την ΤΜΤ,η οποία είναι ένοχη για πολύ περισσότερα από απλό… «φανατισμό». Προς υπεράσπισήτου, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να διευκρινίσει ότι η αναφορά αφορούσεστην ΕΟΚΑ Β΄. Αλήθεια, έχουμε μεγάληαπορία να ακούσουμε πώς στα αγγλικά ο Πρόεδρος διατύπωσε την ΕΟΚΑ Β΄,αναμένοντας μάλιστα από τον Τούρκο δημοσιογράφο να αντιληφθεί για ποια οργάνωσημιλά και πότε αυτή έδρασε. Η αφέλεια στην πολιτική, δεν μπορεί να αποτελεί άλλοθι. Ήδη, απέτυχε παρόμοια επιχειρηματολογία – ηπερίφημη υπερασπιστική γραμμή του «απατημένου συζύγου» – που αναπτύχθηκε μετάτην ανατίναξη του Ναυστάθμου στο Μαρί, συνεπεία χειρισμών και παραλείψεων του Δημήτρη Χριστόφια.

Αλγεινή εντύπωση στο εξωτερικό, άφησε και η για πολλοστή φοράεξίσωση της Τουρκίας με την Ελλάδα. Πώςπρέπει να αισθάνεται, κύριε Πρόεδρε, ο σκληρά δοκιμαζόμενος από την κρίσηΈλληνας πολίτης που στέλνει το παιδί του στην ΕΛΔΥΚ, όταν του λες «να μας αφήσειήσυχους»; Τι πρέπει να καταλάβει οόποιος ξένος διπλωμάτης, όταν στην ίδια συνέντευξη, από τη μια καλείς τις«μητέρες πατρίδες» να απεμπλακούν, ενώ από την άλλη εκλιπαρείς σαν υποτακτικόςτην Υψηλή Πύλη, το Σουλτάνο Ερτογάν, να σε καλέσει για ψάρι στο Βόσπορο ή μυστικόκαφέ στην Άγκυρα; Μα δεν μας περισσεύει καθόλου αξιοπρέπεια επιτέλους;

Και τι πάει να πει αλήθεια, «μητέρα πατρίδα»; Είναι μητέρα πατρίδα η Τουρκία ποιανού; Των Ελλήνων της Κύπρου που σφάγιασε, βίασε,άρπαξε, προσφυγοποίησε; Σίγουρα όχι! Των Τουρκοκυπρίων που κάνουν διαδηλώσειςγια ν’ απαλλαγούν από τους εποίκους και τον κατοχικό στρατό; Δεν το νομίζουμε. Άλλωστε,ως Ιστορικός, διδάκτωρ του αντικειμένου, θα πρέπει να γνωρίζετε τηναπουσία οποιουδήποτε δεσμού, ανάμεσα στους μουσουλμάνους της Κύπρου και τουςτότε Οθωμανούς, σήμερα Τούρκους, κατακτητές. Δενδιαβάσατε ποτέ – κατά τις μελέτες σας στη Σοβιετική Ένωση – για το παιδομάζωμα,τους γενίτσαρους, τους λινοπάμπακους και τον τρόπο με τον οποίο τελικάεπετεύχθη η τερατογένεση της «τουρκοκυπριακής κοινότητας»;

Αλλά ας μην αιθεροβατούμε κι ας μην τρέφουμε ψευδαισθήσεις. Δυστυχώς, ο Πρόεδρός μας, δεν γνωρίζει ούτετα βασικά, όπως απέδειξε προ μηνών, στησυνέντευξη που έδωσε στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης «NYU Institutes on the Park». Πέραν από τις ατάκες που «έπαιξαν» στη σατιρική εκπομπή του Κρατικού Ιδρύματος «Πατάτες Αντιναχτές», όπου οεντιμότατος Πρόεδρος χάθηκε στη μετάφραση των… ντολμάδων, πλήθος ήταν οι γκάφεςολκής με ιστορικές ανακρίβειες που θύμισαν αποτυχημένη, προφορική εξέταση στηνιστορία, μαθητή δημοτικού. Δεν πειράζει,θα τα μάθει το παιδί…

Επεχείρησε ο Πρόεδρος, να εξιστορήσει τη θυσία του ΚυριάκουΜάτση στο χωριό του. Μετέφερε το «Μολών Λαβέ» (!) του αγωνιστή στους Άγγλους,τον οποίο μάλλον θα μπέρδεψε με το Γρηγόρη Αυξεντίου. Δεν τον έφτανε να μείνει ως εκεί, θυμήθηκεκαι τον «πατέρα» της φράσης Λεωνίδα. Εξήρε τον ανδρισμό του ήρωα και εξαπέλυσε το επόμενο μαργαριτάρι: Ο Λεωνίδας με τους 300 Σπαρτιάτες και τους700 Θεσπιείς, αντιστάθηκαν στις Θερμοπύλες, πολέμησαν και τελικά… νίκησαν(!) τουςΠέρσες. Ένας διδάκτωρ Ιστορίας, που ούτετη βάση δεν θα άγγιζε σε διαγώνισμα της πρώτης Δημοτικού…

Ο κ. Χριστόφιας, ετοιμάζει ήδη τιςβαλίτσες του για ένα νέο γύρο συνομιλιών στη Νέα Υόρκη. Μέσα στο 2011 είχαμε την ευκαιρία νααξιολογήσουμε πολλές πτυχές της προσωπικότητάς του. Από την ανθρωπιά και την ευαισθησία που επέδειξε γιατα θύματα στο Μαρί, μέχρι την υπευθυνότητα, τις επιλογές συνεργατών και τηνευθυκρισία στον χειρισμό της ίδιας υπόθεσης. Από την αποφασιστικότητα λήψηςμέτρων διάσωσης της οικονομίας, μέχρι την τόλμη να βγει στην πρώτη γραμμή να υπερασπιστεί τις επιλογές του όταναυτά, τελικά, ελήφθησαν. Από τηνπρονοητικότητα να αποφεύγει τις παγίδες σε μια απλή συνέντευξη σε «εχθρικό»δημοσιογράφο για τις προθέσεις του οποίου είναι υποψιασμένος, μέχρι τηνοξυδέρκεια να δίνει απαντήσεις που δεν θα τύχουν παρερμηνείας. Τέλος, κρίθηκε η επιστημονική τουεπάρκεια και η βαθιά μόρφωση του ανδρός.

Τώρα, να ετοιμαστούμε για την φωτοβολία τηςδιαπραγματευτικής του δεινότητας και τους επιδέξιους χειρισμούς του στοΚυπριακό; Να περιμένουμε με ανυπομονησία την ανάληψη της προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Ή να προσδοκούμε τις επόμενες δηλώσεις που στην καλύτερη περίπτωση θα δώσουν τροφή στις σατιρικές εκπομπές και στην χειρότερη θα γίνουν παντιέρα από τον κατακτητή;

Τεκμήρια και Αποδείξεις εναντίον Φοροδιαφυγής

2011-12-20T19:45:00.000+02:00

Η διεθνής οικονομική κρίση, πουάπλωσε τα πλοκάμια της στην Κύπρο μόλις το 2011 και απειλεί με στραγγαλισμό την πατρίδα μας κατά το νέοέτος, αποτελεί πραγματικότητα για τον υπόλοιπο κόσμο από το 2007! Αυτή η διαφορά φάσης που μεσολάβησε, θαέπρεπε να μας επέτρεπε νηφάλια να κρίνουμε εκ του αποτελέσματος τα μέτρα πουελήφθησαν στους πρώτους παθόντες και να ρυθμίσουμε τον δικό μας βηματισμό, εκτου ασφαλούς, με σύνεση.

Δυστυχώς, αποτύχαμε νααποδειχτούμε προμηθείς ενόσω η κρίση σοβούσε, ωστόσο, δεν είναι αργά ναενεργήσουμε ακόμα και τώρα, που ξέσπασε για καλά. Έστω και την υστάτη, μπορούμε νασυμπεριφερθούμε όχι μόνο με γενναιότητα – εις βάρος συνήθως του λαού – αλλά μεεξυπνάδα. Αρκεί να αντλήσουμε τα σωστάπαραδείγματα από τις άλλες χώρες, να κρατήσουμε τα μέτρα που λειτούργησαν – προσαρμοζόμεναστις δικές μας ιδιαιτερότητες – και να απορρίψουμε αυτά που οδήγησαν σεπεραιτέρω ύφεση και παρακμή.

Ένα από τα λίγα επιτυχημένα μέτραπου έλαβε η Ελληνική Δημοκρατία, στην προσπάθεια να πατάξει το φαινόμενο τηςφοροδιαφυγής, ήταν τα τεκμήρια διαβίωσης. Το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, αντιλήφθηκε επιτέλους το προφανές: όσο η δήλωση του εισοδήματος αφήνεται στηνκαλή διάθεση του πολίτη, κανείς δεν πρόκειται να δώσει την πραγματική εικόνατων εσόδων του. Μόνη εξαίρεση ο μισθωτόςπου δεν έχει άλλες – νόμιμες ή παράνομες – πηγές εσόδων και ο εξαιρετικά τίμιος ιδιώτης. Και γιατί να το κάνει άλλωστε, όταν αυτό τονκατατάσσει στην κατηγορία όχι του φιλόπατρι, αλλά του κορόιδου!

Ο πλούτος όμως, όπως και ο βήχας,είναι αδύνατο να κρυφτεί. Μεταφράζεταισε οικίες, διαμερίσματα, πολυτελή αυτοκίνητα, μετοχές, ομόλογα και τραπεζικέςκαταθέσεις. Ακόμα κι αν οι τελευταίες αποτελούντη μερίδα του λέοντος, έστω κι αν βρίσκονται στο εξωτερικό, υπάρχει ηδυνατότητα να εντοπιστούν. Ειδικά στηνΚύπρο, ο αρχοντοχωριατισμός και η επιδειξιμανία των φοροφυγάδων οδηγούν στην εγχώρια«επένδυση» μεγάλων χρηματικών ποσών σε κινητά και ακίνητα.

Όλα τα προαναφερθέντα, αποτελούντεκμήρια και πρέπει να δικαιολογηθούν από τον φορολογούμενο κατά την υποβολή τηςφορολογικής δήλωσης. Δεν μπορεί λόγουχάριν κάποιος να δηλώνει ψίχουλα, αλλά να είναι κάτοχος οικίας πολλώντετραγωνικών σε ακριβή περιοχή ή να οδηγεί αμάξι υψηλού κυβισμού. Τα τεκμήρια είναι βέβαια μαχητά. Δύναται δηλαδή ο πολίτης να αντιτάξει στονεφοριακό ο οποίος τον ελέγχει για φοροδιαφυγή, πως προέρχονται από κληρονομιέςή κέρδη από δραστηριότητες του παρελθόντος που έχουν όμως φορολογηθεί. Σε διαφορετική περίπτωση, καλείται ναπληρώσει πρόστιμο, το φόρο με λίγα λόγια για όσα έσοδά του έχει… παραλείψει ναδηλώσει.

Προϋπόθεση για να δικαιολογείκάθε νοικοκυριό τα έξοδά του, είναι να κρατά τις αποδείξεις από τις αγορές στιςοποίες προβαίνει κατά την διάρκεια του έτους, αλλά και τις όποιες άλλεςυπηρεσίες απολαμβάνει. Αυτή η «κούρσα»συλλογής αποδείξεων, αναγκάζει τον πολίτη να απαιτεί απόδειξη για κάθεσυναλλαγή του. Ως αποτέλεσμα, πατάσσεταιη φοροδιαφυγή, ακόμα και σε εργασίες που ήταν αδύνατο προηγουμένως, όπως ταοικιακά μαστορέματα για παράδειγμα.

Η Ελλάδα, ήδη εισήλθε στη δεύτερηφάση του μέτρου, με την κάρτα αποδείξεων, κοινώς φοροκάρτα. Ο καταναλωτής, μπορεί εύκολα να αποκτήσει μιατέτοια κάρτα – που μοιάζει με πιστωτική – από κάποιο τραπεζικό υποκατάστημα. Κάθε εμπορευόμενος, καταστηματάρχης ήπαροχέας υπηρεσιών ο οποίος διαθέτει Συσκευή Αποδοχής Πιστωτικών/ΧρεωστικώνΚαρτών (POS), αντίτυπωμένης απόδειξης, θα «φορτώνει» στη φοροκάρτα τη συναλλαγή. Το όφελος είναι πολλαπλό. Ο πολίτης δεν χρειάζεται πλέον να συλλέγεικαι να κουβαλά πλήθος αποδείξεων, ενώ η Εφορία έχει σε πραγματικό χρόνοενημερωμένα τα αρχεία της για τις συναλλαγές που πραγματοποιούνται στην αγορά,τον τζίρο κάθε επιχείρησης αλλά και το ΦΠΑ που θα εκκαθαρίσει στο τέλος τουμήνα!

Τα κέρδη για την οικονομία δενσταματούν εδώ. Είναι καλά γνωστό πως, πλήθοςπολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας όπως και ξένοι, κάθε μήνα – καλώς ή κακώς –εισπράττουν πλήθος επιδομάτων. Είτεπρόκειται για συντάξεις Τουρκοκυπρίων, είτε για επιδόματα σε πολιτικούςπρόσφυγες. Κοντά σε αυτούς και Ελληνοκύπριοι,ξοδεύουν όλα αυτά τα χρήματα στα κατεχόμενα. Από απλές αγορές αγαθών, μέχρι τα καζίνο και άλλες παράνομες ή καιεγκληματικές δραστηριότητες. Πρόκειταιγια λεφτά που φεύγουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο από τα ταμεία της Δημοκρατίαςκαι αιμοδοτούν τον Αττίλα. Με τις αποδείξεις,το φαινόμενο αναχαιτίζεται!

Αποδείξεις και τιμολόγιαθεωρημένα από τις ούτω καλούμενες αρχές του ψευδοκράτους, προφανώς και δενμπορούν να γίνουν αποδεκτά από τη Δημοκρατία. Συνεπώς, όσοι επιλέγουν να ξοδεύουν τα χρήματά τους προς όφελος τουκατακτητή, ας αναγκάζονται αν μη τι άλλο, να πληρώνουν πρόστιμο κατά τηνεκκαθάριση της φορολογικής τους δήλωσης. Την επόμενη φορά θα το σκεφτούν διπλά…

Ο απαλλαγμένος από πολιτικές καισυντεχνιακές σκοπιμότητες πολίτης, το πρώτο που ζητά είναι δικαιοσύνη. Σχεδόν κανένας δεν αρνείται να πληρώσει τομερίδιο που του αναλογεί, ώστε όντως η πατρίδα μας να εξέλθει με το κεφάλι ψηλάαπό την οικονομική κρίση. Δεν υπάρχειΚύπριος που θα κάνει ευτυχισμένα Χριστούγεννα ή θα υποδεχτεί το νέο έτοςγιορτινά, γνωρίζοντας πως οικογένειες συμπατριωτών μας υποφέρουν.

Ούτε η συνθηματολογία «ναπληρώσει ο πλούτος» ούτε η στοχοποίηση μερίδας μόνο των εργαζομένων είναι ικανάαποπροσανατολίσουν τον Κύπριο από τα προβλήματα, τόσο της οικονομίας,όσο και της κοινωνίας. Η πολυπόθητη φορολογική συνείδηση, δεν θα έρθει ούτε με ευχολόγια από τη Βουλή, ούτε μεεκβιαστικές απεργίες των συνδικάτων που απλά στρέφονται ενάντια στο λαό. Αναμένουμε πλέον πράξεις και όχι άλλα λόγιαγια οικονομική και κοινωνική δικαιοσύνη. Ιδού οι τρόποι, δοκιμασμένοι και αποτελεσματικοί…

Οικονομία: Η σωτήρια διαφορά φάσης

2011-11-19T23:34:00.001+02:00

Ολόκληρη η Ευρώπη, ζει ένα ανηλεή οικονομικό πόλεμο από συγκεκριμένα κερδοσκοπικά κέντρα, τα οποία προσπαθούν να σώσουν εαυτούς καταποντίζοντας το ευρώ. Μόνο που - δυστυχώς - η Ενωμένη Ευρώπη, δεν αντιμετωπίζει τον εχθρό ως τέτοια. Αντίθετα, είναι διασπασμένη και διαιρεμένη στην Ευρώπη του Βορρά και την Ευρώπη του Νότου...

Γεωγραφικά, ανήκουμε στον ευρωπαϊκό νότο, στον ελληνικό ευρωπαϊκό νότο. Διαχρονικά, οι εξελίξεις στον μητροπολιτικό ελληνικό χώρο, έφταναν στην Κύπρο με διαφορά φάσης, με καθυστέρηση. Τόσο τα θετικά - οι αγώνες ελευθερίας, η ακμή, η πολιτιστική ανάπτυξη, όσο και τα αρνητικά - οι σκλαβιές, η παρακμή, η σήψη, η διαφθορά και η πτώση. Εκείνο το οποίο απαιτείται, είναι ηγεσία με διορατικότητα τέτοια, ώστε να επισπεύδει τα καλά και να αποτρέπει τα κακά.

Η Κύπρος, βρίσκεται ακόμα στην αρχή της δικής της οικονομικής κρίσης. Τα χειρότερα, δεν ήρθαν. Η οικονομία του τόπου βάλλεται από δύο μέτωπα. Το πρώτο, είναι η δημοσιονομική κρίση, όπως συνέβη και στην Ελλάδα. Ένα κράτος που συγχέει τη γενναιοδωρία με τη σπατάλη, μια κρατική μηχανή αντιπαραγωγική, κόμματα και πολιτικοί που αντιλαμβάνονται την εξουσία ως λάφυρο, φοροφυγάδες που έβγαλαν - μεταξύ άλλων - και τα κλεμμένα του χρηματιστηρίου στην Ελβετία, λαός που δεν αγαπά το κράτος του γιατί ούτε αυτό τον αγαπά και ψάχνει τρόπους να το ξεγελάσει και να το κλέψει...

Το άλλο μέτωπο, είναι η εγχώρια ή τραπεζική κρίση. Ο ιδιωτικός τομέας έχει πέσει σε μαρασμό. Είμαστε μια χώρα που τρέφεται, ντύνεται και εξυπηρετεί τις πλείστες ανάγκες της με εισαγωγή προϊόντων. Επενδύσαμε στην τουριστική βιομηχανία που έπιασε πλέον "ταβάνι" σε αφίξεις, ενώ δέχεται εντονότατο ανταγωνισμό. Η οικοδομική βιομηχανία φούσκωσε και τελικά έσκασε. Στο τελευταίο, μιμούμαστε την Αμερική, την Ισλανδία και άλλες χώρες, όπου η κρίση ξεκίνησε από την οικοδομή και τις τράπεζες.

Άκρατος και άκριτος δανεισμός για αγορά οικίας, έφερνε διαμαρτυρημένες δόσεις. Σπίτια που έβγαιναν στο σφυρί και τελικά πλημμύρισαν την αγορά, με αποτέλεσμα να σκοτώσουν τις κατασκευές λόγω της τεράστιας προσφοράς και μηδενικής ζήτησης από τη μια και από την άλλη να πλήξουν μέχρι χρεωκοπίας τεράστιους τραπεζικούς οργανισμούς (Lehman Brothers). Αυτή ήταν η αρχή της κρίσης στις Ηνωμένες Πολιτείες, που τώρα ψάχνουν εξιλέωση στην Ευρώπη. Από τις αλυσιδωτές συνέπειες στις επενδύσεις κήρυξε πτώχευση η Ισλανδία. Εκεί οδεύει και η Κύπρος αν δεν ληφθούν μέτρα, άμεσα!

Στην Κύπρο, τα ανεύθυνα τραπεζικά ιδρύματα, έχουν υποστεί ένα ακόμα πλήγμα. Το εθελοντικό "κούρεμα" του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 50%, στερεί σημαντικά κεφάλαια από τις κυπριακές Τράπεζες. Ως εκ τούτου, οι τελευταίες, πανικόβλητες και καθοδηγούμενες από το αίσθημα αυτοσυντήρησης, κλείνουν τη στρόφιγγα της ροής χρημάτων προς τις επιχειρήσεις, απαιτούν τα λεφτά τους αυθωρεί και παραχρήμα, στραγγαλίζοντας ουσιαστικά την κυπριακή οικονομία.

Η χώρα μας, διαθέτει δυο μεγάλα και μερικά μικρότερα τραπεζικά ιδρύματα, μαζί με το Συνεργατισμό. Θεωρητικά, αυτό θα έπρεπε να καταργούσε τις συνθήκες ολιγοπωλίου και - μέσω του ανταγωνισμού - να προσφέρει καλύτερους όρους για τους δανειζομένους. Αντ' αυτού, ο μοναδικός ευχαριστημένος δανειολήπτης στον τόπο είναι το κράτος, ενώ τα χρήματα των καταθετών έχουν επενδυθεί αλόγιστα, εκτός μεγαλονήσου, κυρίως σε κράτη του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Οφείλουμε να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Ισλανδίας, στα δικά μας μέτρα βέβαια. Οι Ισλανδοί, έδωσαν διέξοδο στις καταρρέουσες τράπεζες υπό τον όρο ότι θα εγγυούνταν τις καταθέσεις των κατοίκων της χώρας. Κρατικοποίησαν τις τράπεζες, παρέχοντας τα αναγκαία κεφάλαια για την επιβίωσή τους και τις ανάγκασαν σε ένα πιο... "ενάρετο" τρόπο ζωής. Το μοντέλο απέδωσε, οι ρυθμοί ανάπτυξης εκτοξεύτηκαν στα ύψη, η ανεργία καταπολεμήθηκε, ο πληθωρισμός μειώθηκε και η χώρα μπορεί πια να ξαναβγεί στις περιβόητες "αγορές" με πολύ μικρά επιτόκια, εξ αιτίας όλων των προηγουμένων.

Εμείς βέβαια, δεν είμαστε σε τέτοιο δραματικό σημείο ακόμα, επομένως δεν απαιτείται να πτωχεύσουμε ως κράτος για να απαλλαγούμε από τους δανειστές μας, ούτε και να κρατικοποιήσουμε όλους τους τραπεζικούς οργανισμούς. Μπορούμε ωστόσο, να χρησιμοποιήσουμε κεφάλαια, προκειμένου να κρατικοποιήσουμε μια ή και περισσότερες τράπεζες. Η κρατικοποιημένη τράπεζα, θα αναγκάσει τα επιτόκια να πέσουν, ώστε να εισρεύσει στην αγορά χρήμα και να επανεκκινήσει η οικονομία.

Από που θα προέλθουν αυτά τα κεφάλαια; Υπάρχουν δυο επιλογές. Εν πρώτοις, είναι το περίφημο σχέδιο ενίσχυσης της ρευστότητας που ήδη εφαρμόστηκε λανθασμένα, δίχως - προφανώς - αποτελέσματα. Το κράτος, δανείστηκε από τις τράπεζες ποσό κοντά στο €1,4 δις με επιτόκιο 3,5%, χρήματα τα οποία οι τράπεζες δανείστηκαν με τη σειρά τους από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα στο 2,5%. Ακολούθως, σημαντικό μέρος αυτού του ποσού κατατέθηκε πίσω στις τράπεζες! Σημειωτέον δε, ότι το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ ακολουθεί πτωτικούς ρυθμούς, ενώ οι εγχώριες τράπεζες εξακολουθούν να αρνούνται πεισματικά να το μειώσουν, δανείζοντάς μας, με αυξημένο τόκο, δικά μας χρήματα!

Αυτό το παράδοξο πρέπει να τερματιστεί. Τα χρήματα τα οποία έχει εξασφαλίσει η κυβέρνηση, είτε μέσω ομολόγων, είτε δια απευθείας δανεισμού από τη Ρωσία, είτε από φόρους και άλλες δραστηριότητες, δεν μπορεί να χαρίζονται στις τράπεζες. Όποια τράπεζα έχει ανάγκη χρήματα, ας κρατικοποιηθεί. Τότε και μόνον τότε, όταν το κράτος γίνει πραγματικός "παίχτης" στο παιχνίδι των επιτοκίων, τα τελευταία θα μειωθούν και θα αναπνεύσει η αγορά.

Ο δεύτερος τρόπος εξεύρεσης χρημάτων, είναι μέσω των ημικρατικών οργανισμών. Είναι απολύτως κατανοητές οι αντιδράσεις που προκαλεί κάθε τέτοια πρόταση, αλλά θα πρέπει το συμφέρον του τόπου - κάποτε - να τεθεί πέραν και πάνω από τις σκοπιμότητες. Ποιό το όφελος που απολαμβάνει ο Κύπριος φορολογούμενος από τον κρατικό αερομεταφορέα; Τα ακριβότερα εισιτήρια σε σχέση με τις ιδιωτικές εταιρίες ή η ετήσια ζημιά; Σε τι εξυπηρετούν δυο τηλεοπτικά και τρία ραδιοφωνικά προγράμματα από το ΡΙΚ; Πώς ο λογαριασμός του ηλεκτρισμού σε ένα ηλιόλουστο, προσήνεμο νησί έχει καταστεί πρώτη αιτία εγκεφαλικών; Γιατί οι τηλεπικοινωνίες προσφέρονται φθηνότερα από ιδιωτικές εταιρίες, την ώρα που ο κρατικός φορέας κάνει επενδύσεις στο εξωτερικό;

Μήπως για να μπορούν να καμαρώνουν πρώην υπουργοί και αποτυχόντες βουλευτές σε διοικητικά συμβούλια, ή για να εξασφαλίζουν υψηλόβαθμες θέσεις συγγενείς των εκάστοτε κυβερνώντων; Το κράτος, πρέπει να σταματήσει να παίζει τον επιχειρηματία. Αντίθετα, να κηρύξει ως εθνικό πλούτο τα δίκτυα και τις υποδομές και να αφήσει τη διαχείριση στον ιδιωτικό τομέα, πάντοτε όμως με έλεγχο. Εάν κάποιοι οργανισμοί επιβάλλεται να παραμείνουν κρατικοί, αυτό δεν συνεπάγεται ότι πρέπει να εξακολουθήσει η σπατάλη και η διασπάθιση δημοσίου χρήματος.

Δεν ζητάμε από το κράτος να ξεπουλήσει από τη μια οργανισμούς και από την άλλη να γίνει τραπεζίτης. Απαιτούμε όμως να παρέμβει ρυθμιστικά, εκεί και όπου χρειάζεται, για όσο χρονικό διάστημα απαιτείται, σε όσο βάθος αναγκαιεί. Μια τράπεζα, αφού παίρνει που παίρνει χρήματα από το κράτος, ας κρατικοποιηθεί. Μια κρατικοποιημένη τράπεζα, δεν σημαίνει ότι θα γίνει "δημόσιος τομέας", με ότι αυτό συνειρμικά φέρνει στο νου. Αντίθετα, η διαχείριση θα είναι στα πρότυπα του ιδιωτικού τομέα, με το κέρδος να φτάνει στην εγχώρια αγορά και κατ' επέκταση στην οικονομία μας. Με τον ίδιο τρόπο, θα πρέπει να αρχίσουν να λειτουργούν όλοι οι οργανισμοί κοινής ωφελείας, αν θέλουν να παραμείνουν δημόσιοι. Προς εξυπηρέτηση του πολίτη, δίχως να αποζητούν το κέρδος, αλλά μη συμβιβαζόμενοι με τη ζημία.

Προφανώς, όσες αρνητικές συνέπειες κι αν επιχειρηματολογήσει κάποιος για τα πιο πάνω, είναι σαφέστατα πιο ανώδυνες από την αύξηση του ΦΠΑ κατά 5 εκατοστιαίες μονάδες. Ένα φόρο που ουδέποτε θα εισπράξει το κράτος, χάνοντας και το 15%, αφού στο τέλος θα "αναγκάσει" τον πολίτη να απαιτεί να μην πάρει απόδειξη! Μια απόδειξη, η οποία θα έπρεπε - ειρήσθω εν παρόδω - να αποτελεί μέρος της φορολογικής μας δήλωσης, όπως έγινε στην Ελλάδα και απέδωσε. Έτσι ώστε να καταπολεμηθούν επιτέλους τα φαινόμενα φοροδιαφυγής. Είτε πρόκειται για χρήματα που καταλήγουν στο εξωτερικό, είτε για λεφτά που εκρέουν στα κατεχόμενα υπό τη μορφή συντάξεων και επιδομάτων σε Τουρκοκυπρίους, εποίκους, πολιτικούς πρόσφυγες και λαθρομετανάστες. Λεφτά, τα οποία βγαίνουν από τη τσέπη του φορολογούμενου και τονώνουν την παράνομη οικονομία των κατεχομένων!

Η πατρίδα μας, είναι μπροστά σε δυσάρεστες και αναπόφευκτες εξελίξεις. Λόγω μεγέθους και εθνικών προβλημάτων, δεν μπορούμε να τα βάλουμε μήτε με τη Goldman Sacks και το Soros - οι οποίοι τσακίζουν οικονομίες σ' ένα μερόνυχτο - ούτε καν με τους διαπλεκόμενους διεθνείς οίκους αξιολόγησης. Είμαστε όμως τυχεροί στην ατυχία μας. Έχουμε επαρκή γνώση και πληροφόρηση για τα μέτρα που λήφθησαν σε κάθε χώρα που έχει ήδη αντιμετωπίσει τα δικά μας προβλήματα. Ξέρουμε τι δεν απέδωσε στην Ελλάδα (έμμεσοι φόροι, έκτακτες εισφορές, βίαιες μειώσεις μισθών) και τι δούλεψε στην Ισλανδία. Μπορούμε να τα εφαρμόσουμε στα δικά μας μέτρα, προσαρμόζοντάς τα στις δικές μας ανάγκες. Θέλουμε;

"Εν' της παπαθκιάς τα ξύλα", κ. Χριστόφια;

2011-10-09T05:59:00.002+03:00

Η ασυνέπεια λόγων και έργων του Προέδρου Χριστόφια, όπως προέκυψαν μετά τη δημοσιοποίηση του πορίσματος Πολυβίου και την άρνηση ανάληψης ευθυνών εκ μέρους του, δεν είναι φαινόμενο πρωτοφανές.

Ας αντιπαραβάλουμε την τρέχουσα κατάσταση, με μια κλασσική περίπτωση ανάληψης πολιτικών ευθυνών και τις τότε δηλώσεις - αλλά και ενέργειες - του Προέδρου. Στις 09 Ιουλίου 2010, συνεπεία του σκανδάλου που ξέσπασε με τις λίστες που έφευγαν από το Προεδρικό και είχαν ως παραλήπτη το Υπουργείο Άμυνας, ο Δημήτρης Χριστόφιας έκανε δεκτή την παραίτηση του τότε Διευθυντή του Γραφείου του, Βάσου Γεωργίου. Τεράστια αξία έχει το λεκτικό που είχε χρησιμοποιήσει ο Πρόεδρος, δια στόματος Κυβερνητικού Εκπροσώπου.

Δήλωνε αυτολεξεί ο Στέφανος Στεφάνου: "Παρά το γεγονός ότι διαπιστώθηκε πως ο κύριος Βάσος Γεωργίου δεν γνώριζε τίποτα για το συγκεκριμένο μήνυμα, εν τούτοις, ο ίδιος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη και γι' αυτόν ακριβώς το λόγο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποδέχτηκε την παραίτηση, για να πάει κι ένα μήνυμα ευρύτερα, προς την κοινωνία, ότι τούτη η κυβέρνηση - και ειδικά ο συγκεκριμένος Πρόεδρος της Δημοκρατίας - έχει σαφείς θέσεις και σαφείς οδηγίες σε ότι αφορά στα ζητήματα της αξιοκρατίας"!

Οι πομπώδεις διακηρύξεις του εκπροσώπου της κυβέρνησης, βρήκαν μάλιστα και συμπαραστάτη τον ίδιο το Βάσο Γεωργίου, ο οποίος σε μια επίδειξη πολιτικής συνείδησης και υπευθυνότητας έλεγε: "Φεύγω με το κεφάλι ψηλά. Αν και δεν φέρω οποιαδήποτε ουσιαστική ευθύνη, η πολιτική ευθιξία έχει ουσία και περιεχόμενο μόνο όταν οι ευθύνες λαμβάνονται από πολιτικούς, με την παραίτησή τους". Αυτά, δεν θα έπρεπε άραγε - στη βάση των δικών του διακηρύξεων - να ήταν τα λόγια του Δημήτρη Χριστόφια, αμέσως μετά την έκρηξη; Ή έστω, όταν ομολογούσε ο ίδιος - υπό όρκο - τις ευθύνες των στενότερων συνεργατών του;

Κατά συνέπεια, δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Είτε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι άτεγκτος σε θέματα αξιοκρατίας αλλά διατεθειμένος να κάνει εκπτώσεις όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές, είτε, οι ευαισθησίες του είναι συνάρτηση της θέσης που διακυβεύεται. Στην προκειμένη περίπτωση, φαίνεται, "εν της παπαθκιάς τα ξύλα"!

Η Πρώτη Δικαίωση των Ηρώων

2011-10-05T04:14:00.002+03:00

Ανακοινώθηκε χθες το πολυαναμενόμενο πόρισμα Πολυβίου για τα τραγικά γεγονότα στο Μαρί, που οδήγησαν στον ηρωικό θάνατο δεκατριών συμπατριωτών μας. Με παρρησία, ο - κατά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας - διακεκριμένος νομικός, απέδωσε γενικές ευθύνες για την καταστροφή σε διάφορες κατευθύνσεις, όπως ανώτερα και ανώτατα στελέχη του στρατεύματος, μέλη του πυροσβεστικού σώματος και σε πρακτικές που ακολουθούνται κατά τη λειτουργία της κρατικής μηχανής. Δεν παρέλειψε όμως να δακτυλοδείξει, ως όφειλε, και τους πρωταίτιους της τραγωδίας: το Δημήτρη Χριστόφια και τους κορυφαίους Υπουργούς του, των Εξωτερικών και της Άμυνας.

Πλέον, θα ανέμενε κανείς, σε μια ευνομούμενη Πολιτεία - όπου αν μη τι άλλο υπάρχει ο ελάχιστος σεβασμός προς τους θεσμούς, από τους θεσμούς τους ίδιους - το πόρισμα να γίνει δεκτό. Όχι βέβαια να παραιτηθεί ο Πρόεδρος. Αυτό το ζητούσαμε, το απαιτούμε και θα συνεχίσουμε να το επιδιώκουμε, γνωρίζοντας όμως ότι η ελκτική δύναμη που ασκεί η καρέκλα είναι ισχυρότατη. Αν δεν ενεργοποιηθούν τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δεν ξεκολλά ο Πρόεδρος. Παρ' όλα αυτά, για λόγους ηθικής τάξης, σεβασμού στο Σύνταγμα το οποίο διέπει τη συγκρότηση της Επιτροπής και από το οποίο απορρέουν οι εξουσίες και αρμοδιότητές της, το πόρισμά της περιμέναμε να τύχει αποδοχής.

Προκαλεί θλίψη η κατάντια εκείνων που, κάνοντας στροφή 180 μοιρών, υιοθετούν τη ρητορική αυτών που τόσο καιρό κατέκριναν τον τρόπο σύστασης της Ερευνητικής Επιτροπής. Λησμονούν ότι, ενώ έχουν βέβαια δίκαιο στα επιχειρήματά τους, οι ίδιοι τη διόρισαν! Το Υπουργικό Συμβούλιο. Και είναι παραπάνω από βέβαιο, πως αν το πόρισμα ήταν αρεστό, σήμερα θα πανηγύριζαν εκτοξεύοντας τις γνωστές ατάκες περί φασιστών που συνωθούνται πέριξ του Προεδρικού ζητώντας την παραίτηση "αυτού του Προέδρου".

Φυσικά, οι ευθύνες του Δημήτρη Χριστόφια, θεσμικές αλλά κυρίως προσωπικές, ήταν τόσο εξόφθαλμες που - και να ήθελε - δεν θα μπορούσε ο Πόλυς Πολυβίου να τις συγκαλύψει. Η επιστράτευση της ξύλινης γλώσσας, με το χρηματιστήριο και την πυραυλολογία, είναι ανούσια εκ μέρους των κυβερνώντων. Πέραν του ότι οι πολίτες που βροντοφωνάζουν "Χριστόφια παραιτήσου" δεν είναι απολογητές καμιάς προηγούμενης κυβέρνησης, είναι σε όλους γνωστό το ανεδαφικό των επιχειρημάτων.

Πώς μπορεί να μιλά για Χρηματιστήριο, μια κυβέρνηση της οποίας ο Υπουργός Οικονομικών είχε συστήσει μέσω του Συνεργατισμού τη "Δήμητρα Επενδυτική"; Ή μήπως ξέχασε θεωρούν ο λαός, την αφαίμαξη των οικονομιών του. Το ΑΚΕΛ, ήταν από τα κόμματα που στο Εθνικό Συμβούλιο συμπαρατάχτηκαν με το Γλαύκο Κληρίδη και το Συναγερμό, προκειμένου να μείνουν οι πύραυλοι μακρυά από την Κύπρο. Έπειτα, αφού τώρα είναι κυβέρνηση κι εφόσον η πατρίδα μας διέρχεται δύσκολες ώρες - που έγιναν δυσκολότερες με το ξήλωμα της Άμυνας και την ανατίναξη του Ναυστάθμου - γιατί δεν φέρνουν οι ίδιοι τους S-300; Η Κρήτη είναι μόλις μιας βραδιάς απόσταση!

Ο κ. Χριστόφιας ας μην έχει παράπονο από το πόρισμα. Μόνος του κατέθεσε για τα ψέματα που αράδιαζε στον Άσαντ και τα οποία τον "εγκλώβισαν" ώστε να μην μπορεί να καταστρέψει το υλικό. Ο ίδιος ρητόρευε για τα "μπράβο" και τα "ζήτω" που άκουσε από τους Ευρωπαίους - αφού τους έβγαλε την ψυχή - όταν έφερε το φορτίο στην Κύπρο. Πώς να μην συμπεριλαμβάνονται στο πόρισμα; Παραδέχτηκε την ανεπάρκειά του, όταν ενόρκως δήλωνε πως έλαβε γνώση των κινδύνων και μάλιστα έδωσε - σε αναρμόδιο άτομο - οδηγίες καταστροφής! Την εκτέλεση των οποίων, ουδέποτε παρακολούθησε. Άφησε την Κύπρο άναυδη, ομολογώντας πως δεν γνώριζε την εγγύτητα της Ναυτικής Βάση με τον Ηλεκτροπαραγωγό σταθμό και εμμέσως εννόησε ότι δεν θεωρεί πως η φασαρία γίνεται για τους δεκατρείς ηρωικά πεσόντες, αλλά για τις υλικές ζημιές. Άλλωστε, αν γνώριζε για το σταθμό, θα διέταζε να απομακρυνθούν τα εμπορευματοκιβώτια. Για τα θύματα, ούτε λόγος...

Η μέγιστη τραγωδία όμως τόσο του λαού, όσο και του ανεύθυνου - με βούλα πλέον - Προέδρου, έγκειται όχι στην αδυναμία, αλλά στην ανικανότητα παραδοχής των σφαλμάτων του. Ο άνθρωπος δεν παραιτείται, όχι από γινάτι, αλλά επειδή δεν αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να έκανε λάθος!

Αυτό αποδεικνύεται από την άθλια επιχειρηματολογία των αυλικών, πως παραμένει Πρόεδρος, για το καλό του τόπου. Ώστε να μην οδηγηθούμε σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο και πολιτική αστάθεια. Λες και τώρα υπάρχει σταθερότητα, με ένα ηγέτη κράτους που φοβάται και τη σκιά του. Που δεν τολμά να εμφανιστεί δημόσια, αν δεν έχει εξασφαλιστεί ο απαραίτητος αριθμός υποστηρικτών και χειροκροτητών. Με ένα Υπουργικό Συμβούλιο που συνεδριάζει από σπίτι σε σπίτι, ωσάν να πρόκειται για καμιά τρομοκρατική οργάνωση. Με τα κόμματα, τις οργανώσεις, τα Μέσα, τους πολίτες να βάλλουν καθημερινά και το σκηνικό να μοιάζει χειρότερο κι από την εβδομάδα προ των Προεδρικών.

Το χείριστο όμως, που αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας την απώλεια επαφής με το περιβάλλον, είναι η φιλοδοξία του Προέδρου και της Κυβέρνησής του, να λύσουν το Κυπριακό, να βάλουν σε τάξη την Οικονομία και να διαχειριστούν το Ενεργειακό! Στο πρώτο, τα έχουν ήδη παραδώσει όλα στην Τουρκία: εκ περιτροπής προεδρία, σταθμισμένη ψήφο και εποίκους, τα οποία θα μας κάνει την χάρη ο Έρογλου να δεχτεί! Τα δημοσιονομικά της χώρας έχει ξετινάξει η παρούσα διακυβέρνηση, ενώ, εκεί που το Ενεργειακό ήταν ένα μεγάλο "συν" με τα κοιτάσματα των υδρογονανθράκων, κατάφερε ο ίδιος ο Δημήτρης Χριστόφιας να ανατινάξει το μεν Ηλεκτροπαραγωγό Σταθμό, να προικίσει με τα όποια κοιτάσματα δε, τους Τουρκοκυπρίους προ του γάμου!

Οι 15 μήνες που απομένουν μέχρι την ολοκλήρωση της θητείας του Προέδρου δεν είναι πολλοί. Είναι όμως αρκετοί, για να βουλιάξει αύτανδρη την Κύπρο, ολοκληρώνοντας το έργο της δολοφονικής έκρηξης της 11ης του Ιούλη. Εάν υπήρχε έστω η παραμικρή ελπίδα, ο κ. Χριστόφιας να επαναφέρει τον τόπο στη σωστή τροχιά, ο λαός δεν θα ήταν για τρεις σχεδόν μήνες έξω από το Προεδρικό.

Οφείλουν, τα κοινοβουλευτικά κόμματα, να εισακούσουν το λαό τους. Όχι απλά δεν δικαιολογούνται πλέον να προσφέρουν στήριξη σε αυτή την κυβέρνηση, μα έχουν χρέος να την οδηγήσουν - δημοκρατικά - σε παραίτηση. Κανένα κυβερνητικό νομοσχέδιο και κανένας προϋπολογισμός δεν έχουν ηθικό έρεισμα να σταθούν ενώπιον της Βουλής, μετά το πόρισμα Πολυβίου. Σε διαφορετική περίπτωση, θα είναι συνένοχοι στο έγκλημα. Κι ο λαός - όπως έχουν διαπιστώσει - δεν ξεχνά!

Χριστόφια, Ιδού το Επίτευγμά σου!

2011-09-30T04:28:00.003+03:00

Προμηνός, μετά την ψήφιση της πρώτης δέσμης μέτρων για την οικονομία από τη Βουλή, εκφράζαμετην απορία αν όντως, η παρούσα αντιπολίτευση, θέλει να απαλλάξει τοντόπο από την κυβέρνηση μειοψηφίας του Δημήτρη Χριστόφια. Αν είχε και έχειτη βούληση να εξαναγκάσει τον Πρόεδρο σε παραίτηση, τότε έχασε μια χρυσήευκαιρία! Διότι, όχι μόνο στήριξε το νομοσχέδιο, αλλά το ενίσχυσε κιόλας,βγάζοντας το Προεδρικό από τη δύσκολη - πλην όμως υπεύθυνη - θέση, να τεθείαντιμέτωπο με τα συνδικάτα των δημοσίων και τις συντεχνίες των ημικρατικώνυπαλλήλων.

Φαίνεται,ότι τέτοια πρόθεση εκ μέρους της αντιπολίτευσης δεν υπάρχει. Δεν είναιδιατεθειμένη να συγκρουστεί με το ΑΚΕΛ, σε βαθμό τέτοιο και με ένταση τόση,ώστε να το απομακρύνει από την εξουσία. Αντίθετα, προτιμά να δρέπει τουςκαρπούς της αποτυχημένης διακυβέρνησης, αισθανόμενη τα ποσοστά της νααυξάνονται ραγδαία. Ιδιαίτερα απρόθυμος να το πράξει δε, ο ηγέτης τουΔΗΣΥ, που βλέπει την καρέκλα του προεδρικού μεγάρου να τον πλησιάζει εγγύτεραπαρά ποτέ!

ΤηνΠέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου, ο Νίκος Αναστασιάδης βρέθηκε στο κρατικό κανάλι σε μιαεφ' όλης της ύλης συνέντευξη. Από τη συζήτηση, δεν θα μπορούσε να λείψειβεβαίως το όραμα για το Κυπριακό. Όταν προκλήθηκε να πει πού στον κόσμοεφαρμόζεται αυτή η... «Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» που μάταιαπροσπαθούμε να «πατεντάρουμε» στην Κύπρο, ανέφερε το Βέλγιο. Ξέχασε,φαίνεται, το «Απαρτχάιντ» της Νοτίου Αφρικής!

Οι δυο όψεις του ιδίου νομίσματος

Το ναεξηγήσουμε τις διαφορές του «βελγικού μοντέλου» από τις πραγματικότητες τωνπροσφύγων, εποίκων, εγκλωβισμένων, αγνοουμένων στην Κύπρο ή την εκεί απουσίαμιας εχθρικής δύναμης που επιβουλεύεται τα βελγικά εδάφη - ή και φυσικούςπόρους - θα ήταν άσκοπο. Χρησιμότερη θα ήταν η κατάδειξη του γεγονότος,πως η Βελγική Ομοσπονδία, είναι στα πρόθυρα κατάρρευσης. Κάτι που και οίδιος ο κ. Αναστασιάδης παραδέχτηκε. Φανταστείτε τι θα γινόταν στηνΚύπρο, αν κάθε φορά που είχαμε εκλογές, χρειάζονταν δώδεκα και πλέον μήνες νασυγκροτηθεί κυβέρνηση!

Η βελγικήπολιτική κρίση, ταλανίζει την χώρα για χρόνια, πολύ πριν την εμφάνιση καν τηςοικονομικής κρίσης, στην οποία θέλησε εντέχνως να την αποδώσει ο πρόεδρος τουΣυναγερμού. Μια σταχυολόγηση του Τύπου άλλωστε αρκεί, για να πειστεί καιο πλέον δύσπιστος. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης όμως, δενέμεινε μέχρι εδώ. Χρησιμοποίησε το - ανεδαφικό - επιχείρημά του, για ναυποβάλει ότι στην Κύπρο, θα πρέπει να δομήσουμε μια ακόμα καλύτερη ομοσπονδία,αποκεντρωμένη, ώστε το ένα κρατίδιο να μην αφαιμάσσει οικονομικά το άλλο. Κρίμα που στο Βέλγιο δεν έχουν τους δικούς μας πολιτικούς, να τους τοεισηγηθούν, μπας και εξέλθουν από την κρίση!

Ο ΝίκοςΑναστασιάδης λοιπόν, ούτε λίγο ούτε πολύ, προτείνει για λύση στο Κυπριακό μιαομοσπονδία, δύο κοινοτήτων, δύο ζωνών, αποκεντρωμένη, με ισχυρές εξουσίες καιαρμοδιότητες στα κρατίδια. Αν αυτό δεν ονομάζεται συνομοσπονδία, τότε πώςνα το αποκαλέσουμε; Το πρόβλημα, δεν είναι ότι μια τέτοια πρόταση γίνεταιαπό τον όποιο πολιτικό αρχηγό. Το ζήτημα προκύπτει, επειδή αυτός οάνθρωπος είναι ο κατά πάσαν πιθανότητα αυριανός Πρόεδρος της ΚυπριακήςΔημοκρατίας. Κι αν εφαρμοστούν όσα λέει, θα είναι κι ο τελευταίος!

Ιδούλοιπόν το επίτευγμα του Δημήτρη Χριστόφια! Ας τον χαίρεται, αυτόν, που μετην ανευθυνότητα, την αναβλητικότητα, την ανικανότητα και την αναλγησία τηςκυβέρνησής του, προκρίνει ως αυριανό Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Συγχαρητήριαστις «πατριωτικές» δυνάμεις του Συναγερμού για τις θέσεις του ηγέτη τους. Εύγε και στα υπόλοιπα κόμματα τηςαντιπολίτευσης, που αφήνονται να άγονται και να φέρονται ανάμεσα στα δυο μεγάλαστρατόπεδα. Μπράβο τους, που γκρινιάζουν κάθε φορά που κάποιος μηπολιτικός ή ακόμα κι αυτός ο Αρχιεπίσκοπος, καλώς ή κακώς, αναλαμβάνουνπρωτοβουλίες για αναζήτηση πολιτικής διεξόδου. Και δεν αντιλαμβάνονταιότι τέτοιου είδους κινήσεις, ενθαρρύνονται εξ αιτίας της δικής τους ανεπάρκειαςκαι πολιτικής ανυπαρξίας. Επιχειρούν να καλύψουν το δικό τους κενό.

Εάν οκυπριακός Ελληνισμός, μετά τον αρνούμενο να παραιτηθεί Δημήτρη Χριστόφια, τωνγενναίων υποχωρήσεων και ευέλικτων κινήσεων, κατορθώσει να εκλέξει στην εξουσίατην άλλη όψη του ιδίου νομίσματος, είναι καταδικασμένος να μην ορθοποδήσει. Τουλάχιστον, όχι στις δικές μας μέρες. Το θέμα είναι, μετά απόαυτές τις διακυβερνήσεις, θα υπάρξουν επόμενες; Ο νυν Πρόεδρος τηςΔημοκρατίας, σε μια έκρηξη... σοφίας προ έτους, το δήλωσε ρητά: «ηΙστορία θα με δικαιώσει, εάν υπάρχει Κύπρος»! Και δεν φάνηκε νααισιοδοξεί...

Τεντώνουν το σκοινί οι Τούρκοι

2011-09-19T01:50:00.000+03:00

Οι Τούρκοι φαίνεται να υλοποιούν τις απειλές τους. Στις 01:00 τα ξημερώματα της Δευτέρας 19 Σεπτεμβρίου, το νορβηγικό "Bergen Surveyor" εντοπίστηκε να πλέει Βορειοδυτικά της Κύπρου.

Στην αποκαλυπτική φωτογραφία, διαγράφεται το ίχνος του ερευνητικού σκάφους (με γαλάζιο χρώμα), μέσα από την ιστοσελίδα www.marinetraffic.com. Απομένει να δούμε αν τις επόμενες ώρες ή και μέρες, επιχειρήσει να εισέλθει σε ελληνικά χωρικά ύδατα, ή να διεξαγάγει έρευνες στην ελληνική ή/και κυπριακή υφαλοκρηπίδα, αν δεν το έχει ήδη πράξει! Ταυτόχρονα, αναμένουμε την αντίδραση και τη λήψη μέτρων από πλευράς μας.

19-09-2011, 01:00, Το ερευνητικό "Bergen" βορειοδυτικά της Πάφου

Το μόνο πάντως, που επιβεβαιώνεται μέσα από αυτή την κρίση - οποιαδήποτε εξέλιξη και αν υπάρξει - είναι η ελαφρότητα με την οποία οι κυβερνήσεις Αθηνών και Λευκωσίας αντιμετώπισαν την άμυνα της πατρίδας την τελευταία δεκαετία και πλέον. Αν η Κύπρος διέθετε αυτή τη στιγμή τις συστοιχίες των S-300, αν η αεροπορική βάση "Ανδρέας Παπανδρέου" φιλοξενούσε τα ελληνικά μαχητικά κι αν δεν ανατιναζόταν ο ναύσταθμος στο Μαρί, οι Τούρκοι θα επεδείκνυαν την ίδια προκλητική συμπεριφορά;

Δυστυχώς όμως, από το Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Θράκης-Αιγαίου-Κύπρου, φτάσαμε στα εγκαταλελειμμένα φυλάκια της γραμμής αντιπαράταξης, που σαν άλλες προδομένες Θερμοπύλες γίνονται βορά στις ορέξεις των αττίλων. Ενώ, ούτε την υστάτη, οι αρχηγοί Ελλάδος και Κύπρου δεν ενεργοποιούνται, προκειμένου να εγκλωβίσουν με μια κίνηση "ματ" την τουρκική αεροπορία: Μεταφέροντας τους πυραύλους από την Κρήτη, στην Κύπρο. Σε ένα χώρο, απ' όπου θα μπορούν να αναχαιτίζουν τα εχθρικά αεροσκάφη και - αν παραστεί ανάγκη - να τα κλειδώνουν στο "ραντάρ" τους μόλις απογειωθούν!

Το ηθικό του λαού ωστόσο, παρά τις... αφιλότιμες προσπάθειες των ηττοπαθών κυβερνώντων, παραμένει ακμαιότατο! Όπως έλαχε στους αρχαίους ημών προγόνους, να βάλουν φρένο στον περσικό επεκτατισμό, την ώρα που ορισμένοι των ηγετών τους μηδούσαν, έτσι κι εμείς, ίσως ήρθε η ώρα να αντισταθούμε στο αδηφάγο θηρίο. Τη σαρκοβόρα, ανθρωποφάγο μηχανή, που ξεκίνησε από τα βάθη της Μογγολίας και ετοιμάζεται να ενταχθεί στην Ευρώπη! Αν δεν προλάβει πρώτα να συνασπίσει τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Ανατολής, εναντίον της!

Ας κοπιάσουν λοιπόν οι Τούρκοι. Ευκαιρία, ο αντικατοχικός μας αγώνας, να ξεφύγει από τα κείμενα και τις δηλώσεις!

Χέρια Καθαρά

2011-09-12T00:46:00.000+03:00

Οι ραγδαία κλιμακούμενες τουρκικές απειλές, έχουν τις τελευταίες μέρες δυναμιτίσει για καλά το κλίμα στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο κατοχικός πρωθυπουργός Ταγίπ Ερτογάν, επιδίδεται σε διπλωματικό - για την ώρα - πόλεμο με το Ισραήλ, προσπαθώντας να συνασπίσει μαζί του τις γειτονικές χώρες, κάνοντας επίκληση στο ομόθρησκο.

Από την άλλη πλευρά, το Ισραήλ, είναι περισσότερο από βέβαιο, ότι δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο, προκειμένου να υπεραμυνθεί των συμφερόντων του. Δεν πρόκειται να επιτρέψει, ούτε να υπονομευτεί ο ναυτικός αποκλεισμός που έχει επιβάλει στη Γάζα, ούτε βέβαια να αμφισβητηθούν τα κυριαρχικά του δικαιώματα στην Αποκλειστική Οικονομική του Ζώνη και να απολέσει τα έσοδα από την εξόρυξη φυσικού αερίου. Καθόλου απίθανο δε, να εκμεταλλευτεί τα εσωτερικά χρόνια προβλήματα που ταλανίζουν την Τουρκία, όπως οι Κούρδοι αγωνιστές.

Η Κύπρος, παρακολουθεί μάλλον με αμηχανία τις εξελίξεις. Πέραν από την "εγγύηση" της συμμετοχής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν έχει κάτι περισσότερο στο οποίο να στηριχτεί. Βέβαια, η Ευρώπη, έχει στραμμένη την προσοχή στην εξεύρεση μηχανισμών ανάσχεσης της οικονομικής αιμορραγίας των μισών χωρών της Ευρωζώνης. Οτιδήποτε άλλο, μοιραία, περνά σε δεύτερη μοίρα.

Η Ελλάδα, μπορεί να δηλώνει με τον πλέον επίσημο τρόπο, πως επίθεση εναντίων της Κύπρου, συνιστά "casus belli" για την μητέρα Πατρίδα, πλην όμως, καθίσταται πέραν από αντιληπτό, ότι οι δυνατότητες στρατιωτικής αντιπαράθεσης είναι περιορισμένες. Το δε περίφημο "Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα", εξέπνευσε, προτού καν προλάβει να πάρει σάρκα και οστά, ως "Ενιαίος Αμυντικός Χώρος" Θράκης-Αιγαίου-Λευκωσίας. Η τελευταία, μαζί με την Αθήνα, πέταξαν δισεκατομμύρια στον κάλαθο των αχρήστων, με αποκορύφωμα το φιάσκο των S-300, αφήνοντας γυμνή την άμυνα των δύο κρατών.

Ακόμα και στην καλύτερη περίπτωση όμως, που η Ελλάς διατηρεί την πολεμική της ετοιμότητα και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πρόθυμη να εγγυηθεί την ασφάλεια των εδαφών της, η Κύπρος θα πρέπει να "αντέξει" τις πρώτες ώρες ενός θερμού επεισοδίου. Ο λαός θα πρέπει να έχει εμπιστοσύνη στον αρχηγό του κράτους, ο οποίος θα δώσει τις διπλωματικές μάχες, τις κρίσιμες εντολές για άμυνα στη γραμμή αντιπαράταξης και οδηγίες για την ασφάλεια του άμαχου πληθυσμού.

Υπάρχει όμως πολίτης αυτής της Δημοκρατίας, που θα εμπιστευτεί μια κυβέρνηση υπό τον Δημήτρη Χριστόφια; Ούτε καν οι μειοψηφίες που εκφράζονται με τα καλύτερα λόγια γι' αυτόν, δεν αντέχουν στη σκέψη ότι θα καθοδηγηθούν από ένα Πρόεδρο που "δεν ξέρει, δεν βλέπει, δεν ακούει". Κανένας δεν μπορεί να εμπιστευτεί ένα ηγέτη, ο οποίος ισχυρίζεται πως δεν γνωρίζει που βρίσκονται οι πιο σημαντικές υποδομές της χώρας και με τι γειτνιάζουν.

Σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ τα τελευταία χρόνια, ο ΠτΔ οφείλει να έχει ευρεία αποδοχή. Δεν μπορεί να είναι πολιτικά υπεύθυνος για το χαμό δεκατριών ανθρώπων, πολλώ δε μάλλον, όταν ανάμεσα σ' αυτούς είναι μικρά παιδιά, στελέχη των σωμάτων ασφαλείας και ορισμένοι εκ των αρίστων αξιωματικών του στρατεύματος. Είναι αδύνατο, να εμπιστευτεί κάποιος να τον προετοιμάσει για πόλεμο, ο πολιτικός του οποίου οι αποφάσεις οδήγησαν στην ανατίναξη του μοναδικού μας Ναυστάθμου, ως αποκορύφωμα της διαρκούς υποβάθμισης της Εθνικής Φρουράς. Στην εξουδετέρωση ουσιαστικά της ναυτικής μας δύναμης, τη στιγμή που είναι πιο απαραίτητη! Στη διάλυση του μεγαλύτερου ηλεκτροπαραγωγού σταθμού της χώρας, την ώρα που όλη η κινητικότητα η οποία παρατηρείται, έχει ακριβώς αυτό το αντικείμενο: τα κοιτάσματα ενέργειας. Την ισοπέδωση της - ήδη γονατισμένης από τον ίδιο - οικονομίας του τόπου, εν μέσω της οξύτερης οικονομικής κρίσης που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Κύπρος από την εισβολή του 1974. Την καταρράκωση του ηθικού, ως επίσης και της αξιοπρέπειας του πολίτη.

Μπορεί τα γραφόμενα να ενοχλούν, αλλά οι πραγματικότητες πρέπει να λέγονται. "Εθνικόν είναι το αληθές" και δεν πρέπει να μας φοβίζει η αντιμετώπιση της αλήθειας. Ο ΠτΔ δεν έχει την έξωθεν καλή μαρτυρία πλέον. Δεν απολαμβάνει της εμπιστοσύνης, ούτε του λαού, ούτε των εν τη Βουλή κομμάτων. Εάν πράγματι, έχει ως πρώτιστη προτεραιότητα το εθνικό συμφέρον, το καλό της πατρίδας και την προκοπή του λαού της, οφείλει να παραδώσει τη σκυτάλη.

Ο Κυπριακός Ελληνισμός, χρειάζεται κατεπειγόντως ηγέτη. Άνθρωπο ικανό να τον οδηγήσει με υπευθυνότητα σε αναίμακτη έξοδο από την οικονομική κρίση, αλλά και να εξασφαλίσει το μέλλον του, διαχειριζόμενος προληπτικά, με σύνεση και σοβαρότητα, τις τουρκικές απειλές. Η απαραίτητη ενότητα, για εξοστρακισμό των κινδύνων, θα έρθει μόνο δια της συστράτευσης γύρω από καθοδηγητή, ο οποίος έχει τα χέρια του, καθαρά!

Τι Έκανες Πρόεδρε στο Ζύγι;

2011-09-06T02:03:00.000+03:00

Από τις ουκ ολίγες αντιφάσεις στις οποίες περιέπεσε ο Δημήτρης Χριστόφιας κατά την χθεσινή, 5/9, κατάθεσή του στην Εξεταστική Επιτροπή για την τραγωδία στο Μαρί, η κατά γενικήν ομολογία... νοστιμότερη, ήταν η επίκληση άγνοιας σχετικά με τη γειτνίαση Ναυστάθμου και ηλεκτροπαραγωγού σταθμού!

Δικαιολογία που δεν αρμόζει στο ανάστημα πολιτικού ανήρ, ο οποίος κατέχει το ύψιστο πολιτειακό αξίωμα και απαιτεί μάλιστα τον σεβασμό των υπολοίπων. Τη στιγμή κατά την οποία ο ίδιος το προσβάλλει βάναυσα, κρυβόμενος πίσω από αστεία επιχειρήματα. Προπάντων, όταν αποδεδειγμένα δεν ευσταθούν!

Δεν πρόκειται να αποκαλέσουμε ψεύτη τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θα του θυμίσουμε μόνο πως, δυο μήνες πριν το ατύχημα, βρέθηκε στην περιοχή της Ναυτικής Βάσης. Ήταν η 29η Απριλίου συγκεκριμένα, όταν, μαζί με την Επίτροπο της Ε.Ε. Μαρία Δαμανάκη, τελούσε τα εγκαίνια του Αλιευτικού Καταφυγίου Ζυγίου.

Να υποθέσουμε ότι, παρά το... φόρτο εργασίας με το κόψιμο προεκλογικών κορδελών, ο Δημήτρης Χριστόφιας δεν είχε έγνοια για τους τόνους φονικών πυρομαχικών που κατ' εντολήν του είχαν στοιβαχτεί μόλις μερικά μέτρα παραπέρα; Να θεωρήσουμε τις διαβεβαιώσεις που έδινε στον Μπασάρ Αλ Άσαντ για ασφαλή φύλαξη των εμπορευματοκιβωτίων, κενές περιεχομένου; Ολόκληρο ταξίδι στη Συρία έμπαινε στον κόπο να πραγματοποιήσει, ένα τηλεφώνημα στον αρμόδιο Υπουργό της Άμυνας ήταν δύσκολο; Όχι για οποιοδήποτε άλλο λόγο, αλλά για να αποφύγει να βρεθεί στη θέση του απατημένου συζύγου!

Όταν όμως ο ίδιος ο Πρόεδρος, ομολογεί πως έδωσε οδηγίες από το Σεπτέμβριο του 2010 - αφού βέβαια έλαβε... άδεια(!) από τον πρέσβη του δικτάτορα Αχματινετζάντ - στον κ. Παντελίδη για καταστροφή του φορτίου, αλλά δεν ενημερώθηκε για τα περαιτέρω, τα σχόλια είναι περιττά! Αυτό από μόνο του, αποδεικνύει ότι η όποια επικινδυνότητα του φορτίου, ήταν γνωστή στον κ. Χριστόφια. Έστω κι αν δεν ήξερε ότι Βάση και ηλεκτροπαραγωγός σταθμός έχουν κοινά σύνορα, αμέλησε εγκληματικά να παρακολουθήσει την πορεία ασφαλούς καταστροφής του υλικού, την οποία ο ίδιος ενέκρινε.

Τι διαφορά θα έκανε δηλαδή, αν δεν ήταν η Ναυτική Βάση δίπλα στο σταθμό; Μήπως πενθούμε τις γεννήτριες που κάηκαν ή κλαίμε τα τσιμέντα που έπεσαν; Δεκατρείς άνθρωποι είναι νεκροί εξαιτίας της ανευθυνότητας και - στην καλύτερη περίπτωση - των λαθών και παραλήψεων του Δημήτρη Χριστόφια και των υφισταμένων του. Δώδεκα μαυροφορεμένες οικογένειες, που θα μπορούσαν να ήταν πολύ περισσότερες, αν δεν συνέδραμαν λιγότερο ο παράγοντας τύχη και περισσότερο οι ήρωες Ιωαννίδης και Λάμπρου. Εκείνοι, οι οποίοι μαζί με τα άλλα έντεκα παλληκάρια έμειναν πιστοί στο καθήκον απέναντι στην Πατρίδα, ενώ ο Πρόεδρος παραμένει πιστός και δέσμιος στην καρέκλα...

Τους ξεγέλασε (;) ο Χριστόφιας!

2011-08-28T16:10:00.000+03:00

Πανηγυρίζουν από την Παρασκευή 25 Αυγούστου τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αφού, θεωρούν ότι στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων και επιδεικνύοντας πρωτοφανή υπευθυνότητα, διέσωσαν τα δημοσιονομικά της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Στην πραγματικότητα, το κατόρθωμά τους ήταν να απονείμουν συγχωροχάρτι στα μικρά και μεγάλα οικονομικά εγκλήματα της τελευταίας τριετίας. Ξεκινώντας από τα δόντια του Παπασάββα, τους διορισμούς του Μολέσκη και φτάνοντας στα 35 εκατομμύρια της "Eurocypria" και τις αγνώστου ύψους ζημιές από τον όλεθρο του Βασιλικού. Μείωσαν το έλλειμμα κατά 318 περίπου εκατομμύρια και εξασφάλισαν στο Δημήτρη Χριστόφια τη συνέχιση της θητείας του, για άλλους 18 μήνες.

Αυτός ο Πρόεδρος, δεν έχει καμιά ηθική νομιμοποίηση, όχι απλά να λαμβάνει μέτρα για την οικονομία, αλλά ούτε καν να άρχει του κράτους. Θεωρείται πρωταίτιος της τραγωδίας στη Ναυτική Βάση, με τις ασυγχώρητες παραλείψεις και - πολύ περισσότερο - με τις ανεύθυνες ενέργειές του. Μαυροφόρεσε δώδεκα οικογένειες και βύθισε στο πένθος μια ολόκληρη χώρα. Διέλυσε το Ναύσταθμο και ακρωτηρίασε το Ναυτικό. Προκάλεσε αναστάτωση στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς και έσπειρε το φόβο στους αξιωματικούς των Σωμάτων Ασφαλείας. Κλόνισε την εμπιστοσύνη του λαού προς τις κρατικές υπηρεσίες, διάβρωσε το αίσθημα ασφάλειας, έσπειρε τον πανικό, καταρράκωσε το ηθικό και την αξιοπρέπεια του κόσμου.

Κοντά σε αυτά, ανατίναξε στην κυριολεξία το σπουδαιότερο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό της χώρας, καθώς και τις ενεργειακές υποδομές που ετοιμάζονταν, ώστε το 2020 η Κύπρος να πληροί τα κριτήρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της Ενέργειας. Επανέφερε τα νοικοκυριά στον ενεργειακό μεσαίωνα με τις ζημιογόνες διακοπές ρεύματος, ανέβασε το κόστος παραγωγής ηλεκτρισμού στα ύψη, εισήγαγε με θράσος - δια της πλαγίας οδού - ρεύμα από τον κατακτητή. Υποχρέωσε επιχειρηματίες, εργοστασιάρχες, ξενοδοχειάρχες αλλά και μικροκαταστηματάρχες, να εφοδιαστούν με ρυπογόνες γεννήτριες, προκειμένου να μπορέσουν να εργαστούν. Επωμιζόμενοι κόστος δυσβάστακτο, εν καιρώ οικονομικής κρίσης.

Προφανώς αυτός ο άνθρωπος, όχι μόνο δεν δικαιούται να επιβάλει φόρους, ώστε να καλύψει τις μαύρες τρύπες που η πολιτική του δημιούργησε στην οικονομία, αλλά οφείλει να βρει το θάρρος να απολογηθεί - πρώτα στις οικογένειες των ηρώων και μετά στο λαό - και να αποσυρθεί από το αξίωμά του. Αφού όμως δεν έχει την ευθιξία να το πράξει - όπως έκαμαν λόγου χάριν οι υπουργοί του, διότι έτσι τους επέβαλλε η διαφορετική ηθική τους - οφείλουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να του το υποδείξουν.

Αντ' αυτού, η αντιπολίτευση όχι απλά στήριξε το κυβερνητικό νομοσχέδιο για την οικονομία, αλλά το ενίσχυσε κιόλας! Ο κ. Χριστόφιας, δεν είχε το θάρρος να τα βάλει με τις πανίσχυρες συντεχνίες των δημοσίων υπαλλήλων και τα συνδικάτα των ημικρατικών. Έτσι, ενέδωσε στις πιέσεις τους, γνωρίζοντας ότι τα υπόλοιπα κόμματα δεν θα το έπρατταν. Έστειλε λοιπόν "κουτσουρεμένο" το σχέδιο νόμου στη Βουλή και ήλπιζε ότι θα το "ενισχύσει" η αντιπολίτευση. Όπερ και εγένετο. Με αποτέλεσμα, και η πίτα να είναι ολόκληρη - τα μέτρα ψηφίστηκαν σε νόμο - και ο σκύλος χορτάτος - οι ψηφοφόροι του ΑΚΕΛ στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, δεν έχουν παράπονο από την κυβέρνησή τους!

Ο τρόπος με τον οποίο χειρίστηκε το θέμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, δεν διαφέρει καθόλου από τη διαχείριση των φονικών εμπορευματοκιβωτίων. Την ώρα που έδινε δεσμεύσεις στο Μπασάρ Αλ Άσαντ ότι θα του τα επιστρέψει και στους Δυτικούς ότι θα παραμείνουν στην Κύπρο, άφηνε τα εκρηκτικά στο έλεος των καιρικών συνθηκών. Με μαθηματική ακρίβεια, το περιεχόμενο θα αλλοιωνόταν, θα καθίστατο άχρηστο και το "πρόβλημα" θα εξαφανιζόταν ως δια μαγείας από τα ευέλικτα χέρια του Δημήτρη Χριστόφια. Μόνο που τελικά, έσκασε στις παλάμες του, παρασύροντας στο θάνατο δεκατρείς αυξεντιωμένους λεβέντες, που έμειναν μέχρι τέλους πιστοί στο καθήκον να υπερασπιστούν την τιμή και αξιοπρέπεια της Δημοκρατίας. Αυτής, την οποία ο Πρόεδρος επικαλείται σήμερα, για να συνεχίσει να απολαμβάνει το θώκο του.

Η πολιτική Χριστόφια, έχει καταστεί επικίνδυνη για τον Ελληνισμό. Έχουμε κατά πολύ ξεπεράσει το στάδιο των ατυχών δηλώσεων που επέφεραν θυμηδία στο ακροατήριο. Οι κουτοπόνηρες ενέργειες σε Κυπριακό, εξωτερική πολιτική και οικονομία, η ελαφρότητα χειρισμού σημαντικών θεμάτων και οι εμφανείς αδυναμίες στην επιλογή συνεργατών που μπορούν να ορθώσουν ανάστημα, ως ανάχωμα στον οδοστρωτήρα, οδηγούν νομοτελειακά στην καταστροφή. Η ξεγελασθείσα (;) αντιπολίτευση, αν δεν επιχαίρει απλά με τη φθορά της κυβέρνησης, έχοντας άλλα σχέδια κατά νου, ας ενεργήσει άμεσα! Ο τόπος, πρέπει δημοκρατικά, να απαλλαγεί από την κυβέρνηση της καταστροφής, ενόσω υπάρχει - ακόμα - δρόμος γυρισμού. Διαφορετικά, θα ξανακλάψουμε επί νέων θυμάτων και ερειπίων: τον κυπριακό Ελληνισμό και την Πατρίδα μας!

Όταν ο Νόμος συνάντησε το Ήθος: Θεωρία και Πράξη

2011-08-26T19:36:00.000+03:00

Το άπλετο φως, με το οποίο από την πρώτη μέρα κάποιοι επαγγέλλονταν να διαχέουν τις διαδικασίες διερεύνησης της εγκληματικής έκρηξης στο Ναύσταθμο "Ευάγγελος Φλωράκης", άρχισε φαίνεται να εξαντλείται. Οι πρώτες σκοτεινές περιοχές εμφανίστηκαν με τα χαλκευμένα πρακτικά του Υπουργείου Εξωτερικών και του ΓΕΕΦ, αλλά και τα... ξεχασμένα έγγραφα στο Προεδρικό.

Οι ανησυχίες που δικαιώνουν όσους από την πρώτη μέρα διαδηλώνουν για δικαίωση και δικαιοσύνη εντείνονται, αφού, σύμφωνα με όσα αφέθηκαν να διαρρεύσουν και δεν έχουν διαψευστεί (Πολίτης 25/8), ο Γενικός Εισαγγελέας δεν προτίθεται να καλέσει το Δημήτρη Χριστόφια σε ανάκριση. Επικαλούμενος το Σύνταγμα, ο Πέτρος Κληρίδης επιχειρεί, λέει, να διαφυλάξει ως κόρην οφθαλμού το θεσμό του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Ένα θεσμό, τον οποίο δεν φαίνεται να τιμά και να διασφαλίζει ο πρώτος που θα όφειλε: ο ίδιος ο Πρόεδρος! Είναι μεγάλη αντίφαση και συνιστά ύψιστη πρόκληση προς τους πολίτες, αντί οι αιρετοί άρχοντες να προστατεύουν τους θεσμούς, να κρύβονται ουσιαστικά πίσω τους!

Εάν και εφόσον τίθεται θέμα υποβολής ερωτημάτων προς τον κύριο Χριστόφια, τότε αυτοβούλως θα έπρεπε ο ίδιος να προσέλθει στη Γενική Εισαγγελία, προκειμένου να δώσει τη μαρτυρία του και να φωτίσει τις όποιες σκιές πέφτουν στο πρόσωπό του. Εάν με αυτό τον τρόπο, θεωρεί ότι μειώνεται ο θεσμός του Προέδρου, τότε είναι ένας ακόμα λόγος για να ικανοποιήσει το παλλαϊκό αίτημα και να παραιτηθεί!

Τα έγγραφα που έχουν έρθει στη δημοσιότητα (Σημερινή 17/8), φανερώνουν την έντονη και διαρκή ενασχόληση του Προέδρου με τα φονικά εμπορευματοκιβώτια. Καμιά έρευνα - ποινική ή άλλη - δεν μπορεί να θεωρηθεί ολοκληρωμένη, αν δεν περιλαμβάνει και τη μαρτυρία του Δημήτρη Χριστόφια. Είναι γελοίο, να θεωρεί κάποιος ότι ο άνθρωπος που ταξίδευε στη Συρία έχοντας ως μείζον θέμα στις αποσκευές του το κατασχεθέν θανατηφόρο φορτίο, δεν μπήκε στον κόπο να ρωτήσει τους υφιστάμενους του - πολιτικούς ή υπηρεσιακούς - πού και υπό ποιές συνθήκες φυλάσσεται αυτό. Αλλά ακόμα κι αν ισχυρίζεται ότι ήταν τόσο ανεύθυνος και πρόχειρος στις συνομιλίες του με τον Μπασάρ Αλ Άσαντ, οφείλει να το δηλώσει επισήμως.

Είναι κατάντημα, ένας πολιτικός που αναρριχήθηκε στην εξουσία με σύνθημα τη "δίκαιη κοινωνία" να επικαλείται νομικίστικες δικαιολογίες προκειμένου να μη λογοδοτήσει για τις ασήκωτες ευθύνες που τον βαραίνουν. Ο συμπερασμός "ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό" ανατρέπει ολόκληρη τη κοσμοθεωρία που για χρόνια επιχειρούσε να πουλήσει ο εξοχότατος Πρόεδρος. Φαίνεται όμως για ακόμα μια φορά, ότι η πράξη συναντά τη θεωρία, όπου και ο Νόμος συναντά το Ήθος: μόνο στους πραγματικούς Ηγέτες.

Ας παραδειγματιστεί, αυτός ο Πρόεδρος, από τους δεκατρείς Αυξεντιωμένους της Ναυτικής Βάσης στο Μαρί. Από τους ανθρώπους που έμειναν πιστοί στο καθήκον, γιατί έτσι επέβαλλε όχι ο Νόμος, αλλά το Ήθος τους. Από τους ήρωες, που θυσιάστηκαν μετατρέποντας τη θεωρία που δίδασκαν ή διδάχτηκαν, σε πράξη!

Ένοχοι, Συνένοχοι και Ψευδείς Παραστάσεις

2011-08-20T02:14:00.000+03:00

Όταν ο κόσμος ενός ανθρώπου καταρρέει - όπως καταρρέουν τα όνειρα των νέων που καλούνται να αποτελέσουν το αυριανό σύνολο των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας - τότε ο άνθρωπος αυτός δικαιούται της συμπάθειας των υπολοίπων; Εάν γι' αυτή την κατάρρευση ευθύνεται ο ίδιος, τότε αξίζει όσης συμπάθειας και ένας μεθυσμένος οδηγός, του οποίου η ζωή καταστρέφεται μετά από ένα θανατηφόρο δυστύχημα το οποίο προκαλεί!

Ο Δημήτρης Χριστόφιας, έχει προσγειωθεί στην πραγματικότητα ανώμαλα. Γαλουχήθηκε στο κόμμα του, προκειμένου να ανέλθει κάποτε στο ύπατο αξίωμα της Κυπριακής Πολιτείας και να "διασώσει" το λαό. Άκουγε διαρκώς ότι ήταν ο καλύτερος, ο πιο ικανός, ενώ κάθε φωνή αντίθετη στις απόψεις του, αποτελούσε είτε προϊόν φθόνου και σκοπιμότητας, είτε προερχόταν από... αδαείς, που δεν διέθεταν τη σοφία του.

Από της εκλογής του στην Προεδρία της Δημοκρατίας, δέχεται το ένα μετά το άλλο τα ραπίσματα φίλων και εχθρών. Έμαθε με το δύσκολο τρόπο, πως η "κοινωνική πολιτική" δεν εμπεδώνεται με εκσφενδονισμό επιδομάτων αδιακρίτως. Αντίθετα, εξαγριώνεται ο λαός, όταν λήπτες βοηθημάτων τυγχάνουν άτομα που απολαμβάνουν παχυλές συντάξεις, ή αιτητές ασύλου που ουδεμία σχέση έχουν με πραγματικούς πολιτικούς πρόσφυγες, διωκόμενους από αντιδημοκρατικά καθεστώτα. Πόσο μάλλον, όταν είναι πρώτου βαθμού συγγενείς και ευνοούμενοι δικτατόρων!

Διαπίστωσε ο Πρόεδρος, ότι το κεφάλαιο, που τόσο πολύ διατείνεται ότι μισεί, είναι η κινητήριος δύναμη της Οικονομίας. Δίχως ρευστό, η οικονομία από πλεονάσματα που παρέλαβε, παρουσιάζει ελλείμματα και τα δώρα που καταχειροκροτούμενος έδινε σε όμορφες, γιορτινές εκδηλώσεις, αποτελούν πια αναμνήσεις του παρελθόντως.

Αντιλήφθηκε, ότι οι "φίλοι" του, ηγέτες άλλων χωρών, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από στυγνοί δικτάτορες. Άνθρωποι που καταπίεζαν τους λαούς τους και δεν δίστασαν να αιματοκυλήσουν δρόμους και πλατείες, προκειμένου να ανακόψουν το αναπόφευκτο: τις επαναστάσεις! Ενα-ένα τους βλέπει να αποχωρούν και να οδηγούνται μάλιστα ενώπιον δικαστηρίων, όπου θα λογοδοτήσουν για τα αιμοσταγή εγκλήματα που διέταξαν ή διέπραξαν.

Ανακάλυψε, ότι οι "σύντροφοι", δεν είναι και τόσο κομμουνιστές τελικά. Συγκέντρωναν τον πλούτο και τη χλιδή για τον εαυτό και τους γύρω τους, ενώ καταδίκαζαν το λαό να πεινά και να εξαθλιώνεται. Μάλλον γι' αυτό κι ο ίδιος επέλεξε τον καπιταλιστικό τρόπο ζωής, με τις λιμουζίνες, τα ιδιωτικά αεροσκάφη, τα επιδόματα εξωτερικού και τους διορισμούς φίλων και στενών συγγενών σε καλοπληρωμένες θέσεις κλειδιά.

Κάποιοι "σύντροφοι" δε, του έκοψαν και τις "συντροφικότητες", αφού δεν αναγνωρίζουν ιδεολογικές συγγένειες! Συγγένειες, τις οποίες ο εξοχότατος Πρόεδρος ευελπιστούσε να χρησιμοποιήσει ώστε να λύσει το Κυπριακό. Επειδή ίσως, επικαλούμενος τη συντροφικότητα στο ΑΚΕΛ, κάμπτει τις προσωπικές φιλοδοξίες ορισμένων προκειμένου να ανεβοκατεβάσει αξιωματούχους και να επιλέξει ηγέτες, πλανήθηκε, ότι και η Τουρκία λειτουργεί κατ' αυτό τον τρόπο!

Μια Τουρκία η οποία, όχι μόνο εισέπραξε τις γενναίες του προσφορές, αλλ' ούτε ευχαριστώ δεν του είπε. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έκανε την αποδοχή τους, να μοιάζει με... υποχώρηση της τουρκικής πλευράς έναντι ημών!

Τέλος, ο Δημήτρης Χριστόφιας έκανε την τελευταία και οδυνηρότερη διαπίστωση. Συνειδητοποίησε, πως οι... άξιοι που επέλεξε να τον περιστοιχίσουν κατά την πενταετή του θητεία, δεν πέρασαν στο ελάχιστο τον πήχη. Φάνηκαν ανεπαρκείς και επικίνδυνοι και με σειρά λαθών και παραλείψεων, δεν κατάφεραν να τον αποτρέψουν από του να ανατινάξει την πατρίδα μας. Η αδυναμία τους ήταν τόση, ώστε η προσωπικότητα ενός Προέδρου που υπέστη τόσες αλεπάλληλες σφαλιάρες, να τους προκαλεί δέος. Να μην τολμούν ως εκ τούτου, να του υποδείξουν τις εξόφθαλμες γκάφες του ή να τον καταγγείλουν και να τον εγκαταλείψουν εγκαίρως, προκειμένου να διασώσουν τον τόπο. Η τραγωδία του, συνίσταται στο ότι τη Δημοκρατία και το Κράτος, διέσωσαν άνθρωποι τους οποίους ούτε ζωγραφιστούς δεν ήθελε να βλέπει. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι του καθήκοντος, που έγιναν θυσία για τη δική του και δική μας αξιοπρέπεια, την 11η του Ιούλη.

Τώρα, οι πέραν του ΑΚΕΛ συνοδοιπόροι, πήδηξαν στο πίσω κάθισμα του ανεξέλεγκτου οχήματος. Πλην όμως, αυτό πρόλαβε να σπείρει το θανατικό και τον όλεθρο. Ο συνοδηγός Κάρογιαν, γνώριζε για τις ψευδείς παραστάσεις με τις οποίες ο οδηγός εξακολουθούσε να κατέχει την άδεια. Φρόντισε όμως να τον καλύψει επανειλημμένα και να τον κρατήσει στο τιμόνι.

Όσο για τους επιβάτες των πίσω θέσεων; Αν δεν παρέμβουν άμεσα, με τρόπο δημοκρατικό, ώστε να εξαναγκάσουν τον οδηγό να σταθμεύσει το όχημα και να κατέβει, για να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός ποιος θα αναλάβει τιμονιέρης, θα είναι συνένοχοι. Αυτός ο Πρόεδρος, έχει παραβιάσει κάθε διάταξη του κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Επιβάλλεται να κριθεί από το Νόμο και το λαό. Αν δεν τον οδηγήσει ενώπιόν τους η αντιπολίτευση, θα λογοδοτήσει κι αυτή!

Ώρα Ευθύνης

2011-07-21T03:58:00.000+03:00

Πλήθος συμπολιτών μας, νιώθουν αυτές τις μέρες καταρρακωμένο το πατριωτικό τους αίσθημα από τα γεγονότα της 11ης του Ιούλη και εξευτελισμένοι εθνικά από τις ύβρεις και ειρωνείες του Τούρκου πρωθυπουργού. Η αλήθεια είναι όμως, ότι η αξιοπρέπειά μας ως λαού, έχει διασωθεί. Έχουν φροντίσει για τούτο, με τη θυσία τους, οι Αυξεντιωμένοι της Ναυτικής Βάσης στο Μαρί!

Ο Πλοίαρχος Ανδρέας Ιωαννίδης και ο υποπλοίαρχος Λάμπρος Λάμπρου, αφού έμαθαν στους ναύτες τους πως να πολεμούν, τους έδειξαν και πως να πεθαίνουν. Κατέκτησαν με τα υπόλοιπα 11 παλικάρια που έγιναν ολοκαύτωμα, μια θέση στο πάνθεο της Ελληνικής Ιστορίας. Φάνηκαν άξιοι απόγονοι ενός εθνάρχη! Του επισκόπου της 9ης Ιουλίου 1821. Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, αποκρινόμενος στον Κιόρογλου, ο οποίος τον καλούσε να εγκαταλείψει την Λευκωσία για να γλυτώσει το μακελειό, είπε: «Παρά το γιαίμαν τους πολλούς, εν κάλλιον του Πισκόπου».

Κάτι που μας φέρνει στον σημερινό ηγέτη – κακή του μοίρα – του Κυπριακού Ελληνισμού. Την Αυτού Εξοχότητα, που ακόμα και σήμερα αρνείται το ρήμα «απολογούμαι», θεωρώντας την απολογία… δεδομένη. Μια απολογία την οποία χρωστούμε όλοι εμείς στις οικογένειες των θυμάτων. Ζητούμε συγγνώμη, διότι η επί σειρά ετών ανοχή μας, σκότωσε τους δικούς σας ανθρώπους.

Δεν εξοργίζει όμως, μόνο η αναλγησία του Προέδρου της Δημοκρατίας. Μας θλίβει και η επιμονή της μη ανάληψης ευθυνών. Ο ΥΠΕΞ, έστω και αργά, δήλωσε πως λόγοι ηθικής επιβάλλουν την παραίτησή του. Να υποθέσουμε πως ο Δημήτρης Χριστόφιας, έχει διαφορετική ηθική από το Μάρκο Κυπριανού;

Τα όσα λάθη έγιναν μέχρι το τραγικό πρωινό της Δευτέρας, μπορούν και να αποδοθούν σε οποιονδήποτε άλλο πολιτικό, υπηρεσιακό ή στρατιωτικό, πλην του Προέδρου. Ούτως ή άλλως, ο Πρόεδρος ούτε είδε, ούτε άκουσε, ούτε ήξερε… Τα όσα ακολούθησαν όμως; Η εκδήλωση της 19ης Ιουλίου στο Προεδρικό; Τη στιγμή που όλοι τον καλούσαν να την αναβάλει, ο ίδιος επέμενε. Επιδεικνύοντας δυσανάλογο πείσμα, από τις καθεχρονικές ακυρώσεις του «Νικηφόρου», προκειμένου να μη δυσαρεστήσει την Τουρκία. Και εκφώνησε τελικά την ομιλία «ενότητας». Μια ομιλία, κατά την οποία πρόλαβε να απαντήσει στους πολιτικούς του αντιπάλους που τον κατηγορούν για απομόνωση, να ταυτίσει όσους διαμαρτυρόμαστε με την ΕΟΚΑ Β΄ και το Πραξικόπημα, να επιτεθεί στον Αρχιεπίσκοπο και την Εκκλησία, να χαρακτηρίσει όποιον εναντιώνεται στην ομοσπονδία ως διχοτομικό. Ταυτόχρονα, δεν πρόλαβε να ψελλίσει τις λέξεις «εισβολή», «κατοχή» και «εποικισμός», πάνω από μια φορά.

Πώς να το κάμει άλλωστε, όταν έχει το θράσος να εξαρτά την ηλεκτροδότηση του κράτους μας, από τον κατοχικό στρατό. Δεν είχε όμως το θάρρος να διαπραγματευτεί ο ίδιος κάτι τέτοιο, παρά μόνο κρύφτηκε πίσω από ιδιώτες. Αυτό δεν είναι τίποτα λιγότερο, από δειλία. Μα καλά κύριε Χριστόφια, δεν αισχύνεστε να κάνετε εκδηλώσεις καταδίκης της 20ης του Ιούλη, να ουρλιάζουν οι σειρήνες ανήμερα της επετείου της εισβολής και το ρεύμα να προέρχεται από τον κατακτητή;

Αυτός ο Πρόεδρος – όπως αρέσκεται να αναφέρεται στον εαυτό του – πέραν από το πένθος στο οποίο βύθισε το νησί μας, έχει διαλύσει τις υποδομές του Ναυτικού, της ενέργειας και έχει ανατινάξει την ήδη γονατισμένη – από τον ίδιο – οικονομία. Τώρα, θα ζητήσει από τους πολίτες θυσίες. Από τον Δημόσιο Υπάλληλο του οποίου σκότωσε το παιδί ή το συνάδερφο και αισθάνεται και ο ίδιος ανασφαλής, από τον ξενοδοχειάρχη στον οποίο θα στείλει προσαυξημένο το λογαριασμό του ηλεκτρικού, από τον επιχειρηματία που ανάγκασε να προμηθευτεί γεννήτρια και να πληρώνει πανάκριβα τα καύσιμα, ώστε να μπορέσει να εργαστεί. Με τι μούτρα άραγε, θα τα ζητήσει και ποιός δεν θα τον στείλει στο… Μαρί να δει τ’ αποκαΐδια της πολιτικής του;

Οφείλει ο Δημήτρης Χριστόφια να «θυσιαστεί» – ας το θέσουμε έτσι – για το καλό της Κύπρου, αν μη τι άλλο. Δεν ξέρουμε αν οι όποιοι επόμενοι θα είναι υπεύθυνοι και ευσυνείδητοι, αλλά τουλάχιστον, δεν θα έχουν βεβαρυμμένο μητρώο. Θα διαθέτουν την έξωθεν καλή μαρτυρία και την ηθική νομιμοποίηση, να ζητήσουν από το λαό να προβεί σε θυσίες. Εν πάση περιπτώσει, χειρότεροι, αποκλείεται να είναι!

Κακά τα ψέματα όμως, ο Πρόεδρος είναι γερά γαντζωμένος στην καρέκλα της εξουσίας. Έχουν χρέος συνεπώς τα κόμματα, να σταματήσουν το κρυφτούλι. Αφού δεν παραιτείται, να τον παραιτήσουν! Να αρνηθούν, μέχρι της παραίτησής του, οποιαδήποτε συνεργασία. Να προαναγγείλουν την καταψήφιση κάθε κυβερνητικής πρότασης νόμου. Να ξεκαθαρίσουν πως δεν θα καταστούν συνένοχοι στην καταστροφή της Κύπρου. Δεν τίθεται θέμα διχόνοιας. Είμαστε όλοι ενωμένοι, ταγμένοι, απέναντι σε όσους ζημιώνουν τον τόπο. Από οποιαδήποτε παράταξη κι αν προέρχονται. Είναι η ώρα της ευθύνης: Απομακρύνετέ τον από την εξουσία, αλλιώς θα φύγετε μαζί του!

Τα Εγκλήματα Εξακολουθούν: Το Σκότος και ο Σκοταδισμός

2011-07-16T17:00:00.000+03:00

Με αισθήματα βαθύτατης θλίψης, διαπιστώνουμε καθημερινά την ασυνειδησία και υποκρισία των κυβερνώντων. Παρατηρούμε με οργή, τα εγκλήματα που οδήγησαν στην τραγωδία στο Μαρί, αφενός να αποκαλύπτονται, αφετέρου να συνεχίζονται δίχως αιδώ.

Η Κυβέρνηση του "δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα", όχι μόνο αρνείται πεισματικά να φύγει όπως είναι η παλλαϊκή απαίτηση, αλλά βρίζει και χλευάζει όσους αγανακτισμένοι την καλούν να αναλάβει τις ευθύνες της. Δεν είναι ύβρις το να συγκρίνονται δεκάδες χιλιάδες δημοκρατικοί άνθρωποι με τη Χούντα; Δεν είναι χλευασμός ο ισχυρισμός περί άγνοιας της επικινδυνότητας του φορτίου, τη στιγμή που Αμερικάνοι, Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί και Συμβούλιο Ασφαλείας από τη μια, Σύροι και Ιρανοί από την άλλη, το ήθελαν απεγνωσμένα; Προς τι η όλη σπουδή, αφού ήταν τόσο ακίνδυνο;

Δυστυχώς όμως, τα εγκλήματα δεν μένουν ως εδώ. Εξακολουθούν οι ολετήρες της Κύπρου να προελαύνουν δίχως συστολή. Το κακόγουστο αστείο που είχε αρχίσει από τις αρχές της βδομάδας για αγορά ηλεκτρικής ενέργειας από τα κατεχόμενα, φαίνεται να μην είναι τόσο αστείο τελικά, αν και παραμένει το ίδιο κακόγουστο, το ίδιο αισχρό. Αυτοί οι οποίοι έντυσαν το λαό στα μαύρα και βύθισαν τον τόπο στο σκοτάδι, οι ευέλικτοι που ασκώντας για τρία χρόνια εξωτερική πολιτική επί πτωμάτων ηρώων, οι ανεύθυνοι οι οποίοι ανατίναξαν την εθνική μας υπερηφάνεια και κατέκαψαν το φρόνημα του Κυπριακού Ελληνισμού, ξαναχτυπούν! Αποφασίζουν τώρα - δίχως να αισχύνονται - να ξεπουλήσουν και την τιμή του. Μας θέλουν να συρθούμε μπρος στον αττίλα και να ζητιανέψουμε ρεύμα.

Μα δεν έχουν οι θρασείς, ούτε καν το θάρρος και την παρρησία να βγουν να το πουν ξεκάθαρα. Κρύβονται πίσω από δήθεν πρωτοβουλίες επιχειρηματιών. Δεν κοκκινίζουν από ντροπή να ακυρώνουν και να αμαυρώνουν τη θυσία των ηρώων της 11ης του Ιούλη; Συνειδητοποιούν την ασέβεια που διαπράττουν έναντι των ανθρώπων που αυτοπροαιρέτως θυσίασαν τις ζωές τους, για να διασώσουν τους συνανθρώπους τους και την αξιοπρέπεια της πατρίδας μας; Μια αξιοπρέπεια, την οποία ποδοπατά το ίδιο το κράτος, ο θεματοφύλακάς της!

Την ερχόμενη Τετάρτη, στις 20 του Ιούλη, επέτειο της τουρκικής εισβολής, οι σειρήνες θα ηχούν με ρεύμα που θα έχει αγοραστεί από τον κατοχικό στρατό! Οι αττίλες, θα κάνουν παρελάσεις με χρήματα του Έλληνα Κύπριου φορολογούμενου. Λεφτά τα οποία πιθανότατα είχαν δεσμευτεί για την Άμυνα του τόπου και δεν κατέληξαν ποτέ εκεί! Υπάρχει μεγαλύτερη ένδειξη αχαριστίας προς τους Ήρωες της Ναυτικής Βάσης και όχι μόνο; Μπορούμε να εξευτελιστούμε περισσότερο σαν λαός;

Χίλιες φορές το σκότος των διακοπών ρεύματος της ΑΗΚ, παρά ο σκοταδισμός που καλλιεργεί και ετοιμάζεται να φέρει ο Πρόεδρος και η Κυβέρνησή του, σε ολόκληρο τον Κυπριακό Ελληνισμό.

Παραίτηση η Μόνη Λύση

2011-07-12T02:09:00.000+03:00

Το αίσθημα της ασφάλειας, είναι ίσως το πιο σημαντικό ζητούμενο από οποιαδήποτε κυβέρνηση σε ένα τόπο που, μόλις 37 χρόνια πριν, έζησε την εισβολή και παραμένει από τότε κατεχόμενος. Ασφάλεια που εμπνέει η Εθνική Φρουρά, σταθερότητα στην οικονομία, προστασία στον πολίτη για τον ίδιο και την οικογένειά του στην καθημερινότητα. Οι πυλώνες ενός κράτους.

Μπορεί όλα αυτά να δονούνταν από καιρού εις καιρόν, μα ποτέ από το 1974 και μετά, δεν σείστηκαν όλα ταυτόχρονα. Και να, που σ' ένα πρωινό, το μαύρο ξημέρωμα της 11ης του Ιούλη, τα θεμέλια της Κυπριακής Δημοκρατίας έγιναν θρύψαλα...

Έντρομοι, διαπιστώσαμε ξαφνικά την απίστευτη ανευθυνότητα κάποιων, να αφήσουν 98 πυριτιδαποθήκες εκτεθειμένες δίπλα στο μεγαλύτερο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό της χώρας! Το αν είχαν πλήρη επίγνωση των κινδύνων δεν το γνωρίζουμε. Και δεν ξέρουμε κατά πόσο είναι πιο καθησυχαστικό να γνώριζαν και να αμελούσαν, ή να ύπνωτταν απλά όπως... δικαιολογούνται. Το βέβαιο είναι πως, επανειλημμένα, έγιναν δέκτες των κραυγών αγωνίας του ήρωα Διοικητή του Ναυτικού, πλοιάρχου Αντρέα Ιωαννίδη.

Ανακαλύψαμε πανικόβλητοι, ότι ο εχθρός, είχε την ευχέρεια να ανάψει μια σπίθα δίπλα από ένα εμπορευματοκιβώτιο και να μας αφήσει δίχως Πολεμικό Ναυτικό, χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, με ανεπαρκείς ποσότητες νερού, άνευ επικοινωνιών. Να διαλύσει τις υποδομές μιας Ευρωπαϊκής χώρας σε δευτερόλεπτα! Όχι γιατί θα ήταν τόσο ικανός, ούτε γιατί βρέθηκαν πεμπτοφαλαγγίτες στις τάξεις μας. Μήτε γιατί βοηθήθηκε από κάποια θεομηνία, μια φυσική καταστροφή. Μα γιατί είμαστε εμείς ανάλγητοι και ασυνείδητοι.

Την ίδια στιγμή, το αίσθημα ανασφάλειας του πολίτη εντείνεται. Λίγες ώρες μετά την τραγωδία, η πολιτεία μας εγγυάται την ασφάλεια του αέρα από χημικές ή ραδιενεργές ουσίες. Πληροφόρηση που όπως προκύπτει την επομένη, βασιζόταν σε πηγές του Υπουργείου Άμυνας. Των "ειδημόνων" που βύθισαν στο πένθος ολόκληρο τον Ελληνισμό. Οι πραγματικές μετρήσεις, δεν θα γίνουν παρά μια μέρα μετά. Ο Θεός έβαλε το χέρι Του και δεν είχαμε μια νέα Φουκοσίμα στο Βασιλικό.

Φρίξαμε ακούγοντας την καταμέτρηση των χαμένων δισεκατομμυρίων τη στιγμή που ακόμα δεν ξέραμε ποιοι και πόσοι συνάνθρωποί μας αγνοούνται στα ερείπια. Ακόμα και τώρα, καμιά μα καμιά αξία δεν έχουν μπροστά στις μαυροφορεμένες οικογένειες. Ο Κύπριος όμως ξέρει πως, αν δύσκολα μπορούσε να γλυτώσει την επιτήρηση προ της 11ης του Ιούλη, τώρα είναι καταδικασμένος. Και φοβάται καθώς, αν αυτά τα "ατυχήματα" συμβαίνουν σε καιρό απλής περισυλλογής, η κατάσταση θα είναι απείρως χειρότερη στις μέρες που θα έρθουν. Οι δε πιέσεις που θα ασκηθούν για "κλείσιμο" του Κυπριακού σε μια χρεοκοπημένη χώρα, θα είναι άνευ προηγουμένου!

Αυτή η πολιτεία, πώς εγγυάται την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας; Την ασφάλεια των υπηκόων; Πώς θα αξιώσει εισφορές και θυσίες από τους μικρούς και μεσαίους; Με ποιά λογική θα επιβάλει επιπλέον φορολογίες σε επιχειρήσεις και βιοτεχνίες, από τις οποίες σήμερα στερεί ηλεκτρικό ρεύμα και κλιματισμό; Αυτός ο Πρόεδρος, πώς θα μας κοιτάξει στα μάτια και θα ζητήσει να τον πιστώσουμε πάλι για τους χειρισμούς στο Κυπριακό, την οικονομία, την Παιδεία, το μεταναστευτικό και όπου αλλού τα έχει θαλασσώσει; Αφού ξέρουμε πως αυτός τα ανατίναξε όλα στον αέρα. Εξ αιτίας του θρηνούμε ικανούς αξιωματικούς, γενναίους οπλίτες, θαρραλέους πυροσβέστες. Η πλημέλειά του καταβαράθρωσε την οικονομία, αφού προηγουμένως την είχε γονατίσει. Γιατί να επωμιστεί ο λαός το βάρος της ανικανότητάς του;

Μα πάνω απ' όλα, πως θα δει στα μάτια αυτές τις οικογένειες; Τις χαροκαμένες μάνες, τις συζύγους, τα παιδιά... Πως θα τους κοιτάξετε όλοι οι ανευθυνοϋπεύθυνοι οι οποίοι, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, συντηρείτε αυτό το σάπιο σύστημα του βολέματος και της ατιμωρησίας;

Εκείνοι οι οποίοι αύριο θα καλέσουν το λαό σε θυσίες, θα πρέπει να έχουν χέρια καθαρά. Δεν μπορείς να είσαι φονιάς και να ζητάς απ' την οικογένεια του θύματος να συνδράμει. Κι έχετε δολοφονήσει - πέραν απ' τους ήρωες αυτής της τραγωδίας - τα εναπομείναντα αισθήματα ασφάλειας, εθνικής αξιοπρέπειας και περηφάνιας του Κυπριακού Ελληνισμού.

Σήμερα, τα χέρια του κόσμου είναι "οπλισμένα" με λουλούδια και αναμμένα κεράκια, στη μνήμη αυτών που έφυγαν τόσο νωρίς. Δείξτε ευθιξία και πατριωτισμό. Φύγετε τώρα, πριν οπλιστούν με πέτρες!

Θλίψη ή Οργή;

2011-07-11T13:22:00.001+03:00

Η κατάρα του Ιούλη μας χτύπησε και πάλι. Ή μάλλον, η κατάρα της ανευθυνότητας και του ωχαδελφισμού που μας δέρνουν, η ανοργανωσιά, η ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε το κάθε τι.

Δώδεκα οικογένειες, θρηνούν τους δικούς τους ανθρώπους. Μαζί, όλη η Κύπρος, το Πανελλήνιο, συγκλονισμένοι παρακολουθούμε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας μια αρχαία τραγωδία. Στην 9η επέτειο του θανάτου του Αντιστράτηγου Ευάγγελου Φλωράκη, η Ναυτική Βάση που φέρει το όνομά του, τινάζεται στον αέρα. Τα ερωτήματα που βασανίζουν το μυαλό του καθενός από μας, πολλά και αδυσώπητα...

Πόσες ακόμα ζωές θα πληρώσουν τα λεωφορεία δίχως φρένα, τα κακοσυντηρημένα ελικόπτερα, τις ακατάλληλες αεροπορικές εταιρίες, τα εκτεθειμένα πυρομαχικά; Πόσες μανάδες θα κλαιν ακούγοντάς σας κύριοι "αρμόδιοι" να μετράτε τις απώλειες σε ευρώ, να μοιράζετε τις ευθύνες ίσα στη μέση, για να μην πληρώσει κανείς;

Ποιός θα απαντήσει πώς και γιατί, επί τρία χρόνια, μια μικρή σπίθα φωτιάς ήταν ικανή να τερματίσει ανθρώπινες ζωές, να ανατινάξει μια ναυτική βάση, το μεγαλύτερο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό της χώρας, να στερήσει ρεύμα, νερό και τηλέφωνο από τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού; Ποιός στρατιωτικός νους αγνοούσε τις συνεχείς εκκλήσεις του Διοικητή του Ναυτικού, του ήρωα της Βάσης, πλοιάρχου Αντρέα Ιωαννίδη και άφηνε ολόκληρη την Κύπρο εκτεθειμένη στις ορέξεις των Τούρκων; Οι οποίοι θα μπορούσαν μέσα σε λίγες ώρες, με μια και μόνο δολιοφθορά, να ανατινάξουν τα θεμέλια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Τελικά, τα ανατινάξαμε μόνοι μας. Τα κροκοδείλια δάκρυα δεν θ' απαλύνουν τον πόνο απ' τις ψυχές των ανθρώπων που έμειναν πίσω. Από τις οικογένειες που στερήθηκαν πατέρα, σύζυγο, παιδί. Στείλαμε στο θάνατο τα παλικάρια της Βάσης, μόνιμους και κληρωτούς, τους πυροσβέστες της ΕΜΑΚ, ενώ θέσαμε σε κίνδυνο εκατοντάδες περαστικών και κατοίκων της περιοχής που ένιωθαν ασφαλείς, ευρισκόμενοι κοντά σε μια Ναυτική Βάση...

Κάποιοι επιτέλους να πληρώσουν. Να λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη για τα λάθη, τις παραλείψεις, την ανικανότητά τους. Να δοθεί το παράδειγμα στους επόμενους που θα αναλάβουν θώκους και καρέκλες. Γιατί δεν θα υπάρχουν πάντα ήρωες να θυσιάζουν εαυτούς, αποτρέποντας τα πολύ χειρότερα που ενδεχομένως να είχαμε...

Αιωνία η μνήμη στα θύματα της μαύρης 11ης του Ιούλη. Δόξα και Τιμή στους Ήρωες του Καθήκοντος αυτής της τραγωδίας.

Στη Γενεύη, με το Λένιν

2011-06-18T04:06:00.000+03:00

Λίγες μόλις βδομάδες μας απομένουν μέχρι την κρίσιμη - όπως αναμένεται - συνάντηση της 7ης Ιουλίου, ανάμεσα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον εκπρόσωπο της τουρκοκυπριακής κοινότητας και το Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Μια συνάντηση που θα λάβει χώρα στη Γενεύη και για την οποία ο εδώ εκπρόσωπος των Η.Ε. Αλεξάντερ Ντάουνερ, έχει προ πολλού αρχίσει τις προεργασίες.

Φυσικά εμείς, δεν πήραμε χαμπάρι για το τι διαμείβεται ανάμεσα στον Αυστραλό διαμεσολαβητή, τους δύο συνομιλητές και τα υπουργεία εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας. Λογικό βέβαια, μιας και η ενέργεια των κομμάτων μας αναλώθηκε εξ ολοκλήρου στις Βουλευτικές εκλογές, ενώ οι μηχανορραφίες έδιναν και έπαιρναν μόνο σε επίπεδο εκλογής Προέδρου της Βουλής. Για το Κυπριακό, ούτε λόγος...

Από την άλλη πλευρά, εκλογές είχαν και στην Τουρκία, εθνικές μάλιστα, με πολλά περισσότερα να διακυβεύονται, όπως το μείζον για τους Τούρκους, τη συνταγματική αναθεώρηση. Αυτό όμως, δεν εμπόδισε τον Τούρκο υπουργό εξωτερικών, από του να ασχολείται εντατικά με το Κυπριακό. Απόδειξη τούτου, η χθεσινή (17/6) μετάβαση του κ. Ντάουνερ στην Άγκυρα, όπου είχε συνάντηση με το Νταβούτογλου ειδικά για τη Γενεύη!

Όσο για την Ελλάδα; Η εικόνα διάλυσης που παρουσιάζει η Εθνική Οικονομία, ο χθεσινός (17/6) ανασχηματισμός και οι προτεραιότητες που θέτει ο Γ. Παπανδρέου, μόνο ως ανέκδοτο αφήνουν να ακουστεί η εισήγηση για όποια συνδρομή. Άλλωστε, ο Πρωθυπουργός έδειξε τις προθέσεις του, αφήνοντας για πρώτη φορά στην Ιστορία εκτός κυβερνητικής επιτροπής, τόσο τον Υπουργό Εξωτερικών, όσο και αυτόν της Εθνικής Άμυνας! Ο νέος ΥΠΕΞ, Σταύρος Λαμπρινίδης, επισκέφθηκε σήμερα την Κύπρο, σε μια εθιμοτυπική συνάντηση γνωριμίας με τους Χριστόφια-Κυπριανού. Φανταζόμαστε μόνο την αμηχανία που θα ένιωσε, όταν ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας τον υποχρέωσε να φωτογραφηθεί στο Κελλάκι όπου συναντήθηκαν, κάτω από την εικόνα όχι κάποιου ήρωα του 1821, ούτε ενός εκ των αγωνιστών του 1955-59, αλλά του Βλαντιμίρ Λένιν, πρώην ηγέτη μιας ξένης χώρας!

Ο Πρόεδρος λοιπόν, θα πάει μόνος στη Γενεύη όπου κρίνεται το μέλλον των συνομιλιών. Δίχως ουσιαστική συμπαράσταση από την αντιπολίτευση που τον περιμένει στη γωνία. Περιοριζόμενος στη λεκτική υποστήριξη της Ελληνικής κυβέρνησης. Απουσία συμβούλων που θα μπορούσαν να το βοηθήσουν, μιας και αποφάσισε να βάλει δίπλα του συγγενείς και συντρόφους. Ίσως πάρει μαζί του τη φωτογραφία του Λένιν!

Η πιο σημαντική απουσία ωστόσο, είναι των ιδεών. Οι άδειες από "σχέδιο Β", αποσκευές. Η έλλειψη επιλογών για ελιγμούς. Ό,τι είχε να δώσει ο Δημήτρης Χριστόφιας, το έδωσε. Και μάλιστα με το παραπάνω, πλουσιοπάροχα! Πρόσφερε εξ ημισείας προεδρία με το 15% των τ/κ. Κουτσούρεψε την ψήφο μας, σταθμίζοντάς την ρατσιστικά, ενώ ταυτόχρονα ενίσχυσε αυτή των τ/κ. Δέχτηκε εποίκους, 50 χιλιάδες στον αριθμό. Χάρισε στην Τουρκία συνιστών κράτος και νέο συνεταιρισμό!

Στις 7 του Ιούλη, ο ΓΓ των ΗΕ, θα μηδενίσει το κοντέρ και θα τραβήξει τη γραμμή επί ίσων αποστάσεων. Ακολούθως, θα απαιτήσει από τους δύο άντρες υποχωρήσεις, προκειμένου να υπάρξουν συγκλίσεις. Η απάντηση του Έρογλου, γνωστή εκ των προτέρων. Όχι σε όλα, με τις πλάτες της Τουρκίας. Η πιθανότητα γενναιόδωρων προσφορών εκ μέρους του Προέδρου, προκαλεί φόβο! Όπως τρόμο προκαλεί, το ενδεχόμενο ο ΓΓ του ΟΗΕ να κηρύξει μεν αδιέξοδο, αλλά να κατοχυρώσει τα "δώρα" του Δ. Χριστόφια προς την εισβολέα Τουρκία.

Ένας είναι ο δρόμος για την Κυπριακή Δημοκρατία. Να πάει στη Γενεύη με αρραγές το εσωτερικό μέτωπο, προβάλλοντας αυτά στα οποία όλοι συμφωνούν. Με θέσεις, εκείνες στις οποίες ο ΓΓ δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί: τα ψηφίσματα των ΗΕ! Να απαιτήσουμε εδώ και τώρα, απομάκρυνση του κατοχικού στρατού και άρση των αξιώσεων για αναγνώριση του μορφώματος Ντεκτάς. Άμεση επιστροφή των προσφύγων στα σπίτια τους, με πρώτο δείγμα καλής θέλησης την επιστροφή της πόλης της Αμμοχώστου. Έτσι όπως προνοούν οι συμφωνίες '77 και '79, τις οποίες κατά τα άλλα τόσο συχνά επικαλούνται οι ηγεσίες των κομμάτων μας.

Εάν καταφέρουμε, με μια ημικατεχόμενη πατρίδα, με 200 χιλιάδες πρόσφυγες, με αγνοούμενους, με εγκλωβισμένους στην Καρπασία, με πεσόντες που κηδεύονται μέχρι και σήμερα, να μετατραπούμε σε αποδιοπομπαίους τράγους για το - πιθανολογούμενο - ναυάγιο των συνομιλιών, είμαστε κατάπτυστοι. Όπως επίσης απαράδεκτοι είμαστε, που εξακολουθούμε να συνομιλούμε με το ανδρείκελο που ονομάζεται πότε Ντεκτάς, πότε Ταλάτ και πότε Έρογλου, αντί να θέτουμε τον ΟΗΕ προ των ευθυνών του και να βάζουμε στο σκαμνί την κατοχική Τουρκία.

Οι "εκτός έδρας" αποστολές του Προέδρου ως τώρα, απετέλεσαν ναυάγια για τον Ελληνισμό. Ας ελπίσουμε ο Άγιος Νικόλαος να βάλει το χέρι του αυτή τη φορά να επιζήσει ο Δημήτρης Χριστόφιας και μαζί του ο Κυπριακός Ελληνισμός.

Κέρδισε ή Έχασε η Αποχή;

2011-05-25T01:03:00.000+03:00

Με τους περισσότερους κομματάρχες να χρίζουν εαυτούς ως νικητές και να πανηγυρίζουν, μας βρίσκει η επόμενη μέρα των Βουλευτικών εκλογών του 2011. Χωρίς καμιά ουσιαστική αλλαγή στο πολιτικό σκηνικό, αφού οι αυξομειώσεις στα ποσοστά, δεν φαίνονται ικανές να δονήσουν τον κυβερνητικό συνασπισμό, ούτε φέρνουν αλλαγή στον αριθμό των κομματικών σχηματισμών που βρίσκονται στη Βουλή.

Το χαρακτηριστικό με το οποίο ασχολήθηκαν αρκετοί σχολιαστές, ήταν η ραγδαία αύξηση της αποχή. Μια αποχή, η οποία δεν είναι δα και μυστικό πως καλλιεργήθηκε: Η πόλωση ανάμεσα σε ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ, τα πυρά που αντάλλαζαν ΔΗΚΟ και ΕΔΕΚ, η αδυναμία των ηγεσιών ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγων να ανάψουν φάρο ελπίδας, κράτησε κάτι περισσότερο από 20% των συμπολιτών μας, μακρυά από την κάλπη...

Πόσο στοίχισε όμως αυτό στα κόμματα; Η απάντηση είναι απλή: καθόλου! Το αντίθετο μάλιστα, κέρδισαν από την αποχή! Κατάφεραν να κρύψουν τις σοβαρές απώλειες που υπέστησαν σε πραγματικούς αριθμούς, αφού, ως γνωστόν, τα ποσοστά των κομμάτων δίνονται αφού αφαιρεθούν η αποχή, τα άκυρα, αλλά και τα λευκά ψηφοδέλτια.

Με απλές μαθηματικές πράξεις, λαμβάνοντας υπόψιν το σύνολο των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων (531'463) - αφήνουμε δηλαδή εκτός κι αυτούς που ούτε καν μπήκαν στον κόπο να εγγραφούν στους καταλόγους - μπορούμε να δούμε την πραγματική εικόνα:

Κόμμα \ Ποσοστό	Επίσημο (%)	Πραγματικό (%)
ΔΗΣΥ	34,27	26,08
ΑΚΕΛ	32,67	24,87
ΔΗΚΟ	15,77	12,00
ΕΔΕΚ	8,93	6,80
ΕΥΡΩΚΟ	3,88	2,96
ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ	2,21	1,68

Θα ήταν σαφώς δημοκρατικότερο και αντιπροσωπευτικότερο το σύστημα, αν για το ποσοστό των λευκών τουλάχιστον ψηφοδελτίων, έμεναν και οι αντίστοιχες έδρες, κενές. Μόνο σ' εκείνη την περίπτωση θα "έκαιγε" πραγματικά τα κόμματα η απαξίωση των πολιτών και θα εργάζονταν εναντίον της αποχής, αντί υπέρ της.

Μέχρι τότε, η αποχή, το "κόμμα" που γνώρισε τη μεγαλύτερη αύξηση στα ποσοστά του και ανήλθε σε τρίτη δύναμη, θα είναι και ο μεγάλος χαμένος των εκλογών, δίχως καμιά έδρα...

Ομοσπονδία ή Διχοτόμηση;

2011-04-13T17:23:00.000+03:00

Η πιο επιτυχημένη μέθοδος για τη διαιώνιση της παραμονής των αρχόντων στην εξουσία, είναι η καλλιέργεια φόβου στις τάξεις του λαού. Αυτό έκαναν από αρχαιοτάτων χρόνων τύραννοι και βασιλείς, προκειμένου, να συσπειρώνουν τις μάζες κοντά τους και να κάμπτουν τις αντιστάσεις και τα προσκόμματα που προέκυπταν κατά την εξάσκηση της πολιτικής τους...

Η δε δημιουργία ψευτοδιλημμάτων, είναι η πιο ανέξοδη συνταγή, ώστε να γίνονται δεκτές «λύσεις-απαντήσεις», αγόγγυστα. Και τέτοια εκβιαστικά διλήμματα, διαχρονικά, είναι επιτυχημένα εκεί όπου εντοπίζεται κενό πνευματικών ανθρώπων. Διανοούμενων ή έστω σκεπτόμενων πολιτών, ικανών να παράξουν λύσεις, να τορπιλίσουν τους εκβιασμούς και να προσφέρουν επιλογές στους συμπολίτες τους.

Στη μεταπολεμική Κύπρο, ο μπαμπούλας που κρατά τους προπολεμικούς – κατά γενική ομολογία αποτυχημένους – ηγέτες στο προσκήνιο, είναι η «διχοτόμηση». Το άκουσμα και μόνο της λέξης, προξενεί πανικό στον Έλληνα της Κύπρου, ο οποίος συνειρμικά, σκέφτεται τουρκεμένη εις αεί την Κερύνεια, τη Μόρφου, την Αμμόχωστο…

Ως απάντηση στον τρόμο, οι ηγέτες – κακή του μοίρα – του Κυπριακού Ελληνισμού, ευαγγελίζονται τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Ένα σύστημα που δεν έχει ισχύσει πουθενά στον κόσμο, πλην ίσως του «απαρτχάιντ» της Νοτίου Αφρικής! Μια ιδέα που προσεγγιστικά εφαρμόζεται στο πολύ ομαλότερων συνθηκών Βέλγιο, και φαίνεται να καταρρέει οριστικά…

Κάθε αντίθετη φωνή όμως, έχει πολύ έντεχνα εξοστρακιστεί ως εθνικιστική. Έτι χειρότερα, έχει καπελωθεί μέσα σε κομματικούς σχηματισμούς, οι οποίοι, είτε αρνούνται να πάρουν ξεκάθαρη θέση εναντίον, είτε υποστηρίζουν στις κρίσιμες στιγμές τη ΔΔΟ.
Το δίλημμα που θέτουν, πρώτα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και μετά τα δυο μεγάλα κόμματα, είναι ξεκάθαρο: Ομοσπονδία ή Διχοτόμηση; Κι απαντούμε με το ίδιο ακριβώς ερώτημα…

Η Κυπριακή Δημοκρατία, από ιδρύσεώς της, το 1960, ουδέποτε υπήρξε συνεταιρισμός. Κάτι στο οποίο, μετά τη κοινή δήλωση Χριστόφια-Ταλάτ, της 23ης Μαΐου του 2008, αναμένεται να μετατραπεί μετά τη λύση.

Αλήθεια, αυτό ακριβώς δεν ήταν που απέρριπτε στις 4 Μαρτίου το 1964 το Συμβούλιο Ασφαλείας, με το Ψήφισμα 186; Όταν, τότε, δεν έκανε αποδεκτή την τουρκική θέση περί συνεταιρισμού Κοινοτήτων και δεν αναγνώριζε το δικαίωμα στους Τουρκοκύπριους να αποσχιστούν καθ’ οιονδήποτε τρόπο από το Κράτος.

Επαναβεβαίωση της ίδιας θέσης είχαμε και την 1η Νοεμβρίου 1974, μετά την εισβολή. Η ανεξαρτησία, η εδαφική ακεραιότητα και το αδέσμευτο της Κυπριακής Δημοκρατίας, ήταν για τα Ηνωμένα Έθνη αδιαπραγμάτευτα! Όπως ισχυρή ήταν και η εντολή για αποχώρηση του κατοχικού στρατού, με ταυτόχρονη επιστροφή των προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες.

Η Ιστορία επαναλήφθηκε και το 1983, με το Ψήφισμα 541 που ακολούθησε την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Ισχυροποίηση της θέσης μας, είχαμε μόλις πρόσφατα, μέσω της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες της τουρκικής διπλωματίας και τους βρυχηθμούς του κατοχικού στρατού, η Κύπρος, μπήκε με το σπαθί της στην Ευρώπη, ως μία και ενιαία!

Είναι πραγματικά δύσκολο, να χωρέσει ο νους την ελαφρότητα, με την οποία η δική μας πλευρά, έχει προβεί σε τέτοια παραχώρηση. Έβαλε το μόρφωμα που θα προκύψει μετά τη λύση, ενέχυρο στις ορέξεις της τουρκοκυπριακής – συνιστώσας – Κοινότητας. Μιας Κοινότητας, αποδεδειγμένα και κατ’ επανάληψη ποδηγετούμενης από το τουρκικό, βαθύ κράτος…

Το τραγικό είναι, ότι αυτή τη φορά κανείς δεν θα μας γλυτώσει. Όταν η Άγκυρα διατάξει, στην πρώτη αφορμή, ανταρσία από τους Τουρκοκυπρίους, η διεθνής κοινότητα θα εφαρμόσει το «ότι δεν λύνεται, κόβεται». Πλέον, δεν θα υπάρχει το «άλλοθι» της εισβολής και της κατοχής. Θα υπάρχουν δυο κοινότητες, δυο συνιστώσες πολιτείες, δυο συμβεβλημένα κρατίδια, σε φιλονικία. Κάτι που απόλυτα φυσιολογικά, θα οδηγήσει στην χάραξη γραμμής επί του εδάφους. Δύο κράτη πλέον, δύο ευρωπαϊκά κράτη, το ένα να «κλαίει» τις χαμένες πατρίδες και το άλλο να λειτουργεί ως τουρκικός δούρειος ίππος, έχοντας κερδίσει προηγουμένως διεθνή νομιμοποίηση. Αυτό που η Τουρκία αναζητά με λίγα λόγια, από το 1964!

Υπογραφή μιας τέτοιας απαράδεκτης λύσης από την πλευρά μας, θα αποτελέσει θεμέλιο λίθο στη λεγόμενη «τουρκική δημοκρατία της βορείου Κύπρου». Θα έχουμε κτίσει στους «αδερφούς» Τουρκοκύπριους ένα ευρωπαϊκό, απηλλαγμένο χρεών – αφού θα τα επωμιστούμε με τη λύση – κράτος, με ίσα δικαιώματα με την – όση θα μας έχει απομείνει – Κυπριακή Δημοκρατία. Ταυτόχρονα, η Τουρκία, θα έχει αποκτήσει τον καλύτερο σύμμαχο μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, υλοποιώντας τους στρατηγικούς σχεδιασμούς Νταβούτογλου…

Το ερώτημα επιστρέφεται λοιπόν προς την πολιτική ηγεσία του τόπου: Ομοσπονδία ή διχοτόμηση μας προσφέρετε; Μήπως η ομοσπονδία – και ειδικά η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία – αποτελεί το τελευταίο βήμα στην επί τεσσαρακονταετίας κατολίσθηση προς τα δύο κράτη;

"Καρφώνουν" Χριστόφια οι Διαρροές

2011-03-28T19:21:00.000+03:00

Ενδιαφέρουν παρουσιάζουν τα νέα έγγραφα της αμερικανικής διπλωματίας, που διέρρευσαν μέσω της ιστοσελίδας - πονοκεφάλου των δυτικών, "WikiLeaks".

Συνταχθέντα από την επιτετραμένο των Αμερικανών στη Λευκωσία, Τζέιν Ζίμερμαν, τα τηλεγραφήματα είχαν αποδέκτες τις πρεσβείες της "υπερδύναμης" σε Αθήνα, Άγκυρα και Λονδίνο, τις διπλωματικές αποστολές σε Βρυξέλλες και Νέα Υόρκη και φυσικά, το Υπουργείο Τύπου, το γνωστό "Στέιτ Ντιπάρτμεντ".

Στα αποκαλυφθέντα, αποτυπώνονται ξεκάθαρα οι στόχοι της αμερικάνικης διπλωματίας, μετά την αποτυχία να επιβληθεί η λύση "Ανάν". Απεμπλοκή της Ε.Ε. από τις διαδικασίες εξεύρεσης λύσης και δημιουργία ψευδαίσθησης "κυπριακής ιδιοκτησίας" για το περιτύλιγμα του νέου σχεδίου. Με αμερικάνικο περιεχόμενο φυσικά!

Περιγράφονται ακόμα, οι τρόποι με τους οποίους θα πιεζόταν η Κυπριακή Κυβέρνηση (ή Ελληνοκυπριακή κοινότητα όπως αρέσκονται να μας αποκαλούν) προκειμένου να ενδώσει. Με εμπλοκή τόσο της - απρόθυμης κατά τα φαινόμενα να διαδραματίσει τέτοιο ρόλο - Ελληνικής κυβέρνησης, όσο και ευρωπαϊκών κρατών, πρόθυμων να παίξουν το αγγλοαμερικάνικο παιχνίδι. Ταυτόχρονα, περιορισμό της επιρροής Ρωσίας και Κίνας, μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Λίγο πολύ βέβαια, όλα αυτά είναι γνωστά και εν πολλοίς επαναλαμβανόμενα. Δεν χρειάζονται και πειστήρια για να αποκρυπτογραφήσουμε το ρόλο των Η.Π.Α. στις μηχανορραφίες για "κλείσιμο" του Κυπριακού. Αυτό που επιβεβαιώνεται με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, είναι η υποταγή του Προέδρου Χριστόφια, στα βορειοατλαντικά κελεύσματα.

Ο κομμουνιστής ηγέτης, εξελέγη με σύνθημα τη "Λύση Κυπριακής Ιδιοκτησίας". Με την ψευδαίσθηση πως θα προσεγγίσει ιδεολογικά τον τότε εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, τον οποίο ας μη λησμονούμε προσπάθησε με νύχια και δόντια να επανεκλέξει στις παράνομες εκλογές των κατεχομένων, εξευτελίζοντας τη Κυπριακή Δημοκρατία. Η λύση από τους "Κύπριους για τους Κύπριους" γίνεται σαφές πως δεν ήταν εφεύρεση του ΑΚΕΛ. Ήταν τα σχέδια που εκπόνησε η Ουάσιγκτον και βρήκε τον καλύτερο Δούρειο Ίππο για να τα περάσει στον Κυπριακό Ελληνισμό: το αντι-ιμπεριαλιστικό, κομμουνιστικό κόμμα της Κύπρου!

Η μόνη σκοπιμότητα που εξυπηρετείται, είναι η απενοχοποίηση της Τουρκίας. Οι "Κύπριοι" κάθονται γύρω από το τραπέζι και επιζητούν λύση στο πρόβλημά τους. Ούτε λόγος πια για εισβολή, καμιά αναφορά σε κατοχή, εγκλωβισμένους, πρόσφυγες, αγνοούμενους, καταστροφή πολιτιστικής κληρονομιάς. Υπάρχουν μόνο "Κύπριοι". Ο στρατός κατοχής της Τουρκίας, οι Τούρκοι έποικοι, οι καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχουν εξαφανιστεί από το λεξιλόγιό μας. Όπως έχουν εξαφανιστεί ως δια μαγείας τα αγκάθια από τον δρόμο της Τουρκίας προς την Ενωμένη Ευρώπη!

Επιπλέον, η επίμονη άρνηση του Προέδρου της Δημοκρατίας να εμπλέξει την Ευρωπαϊκή Ένωση στις προσπάθειες λύσης του Κυπριακού, βρίσκει πλέον εξήγηση. Δεν είναι εξ αιτίας της δικής του ιδεοληψίας όπως λανθασμένα πιστεύαμε. Το Κυπριακό, δεν τίθεται επί τάπητος ως Ευρωπαϊκό ζήτημα, επειδή οι Αμερικανοί το απαίτησαν! Γι' αυτό άλλωστε και έπρεπε να ανατραπεί ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Επειδή δεν ήταν... δεκτικός στις απαιτήσεις τους. Τα δυο μεγάλα κόμματα, φρόντισαν γι' αυτό...

Αναμένουμε με τρόμο τις επόμενες αποκαλύψεις του "WikiLeaks" για το Κυπριακό. Ευχόμαστε και ελπίζουμε να μην δούμε τον αριθμό "50 000", και την λέξη "έποικοι", γραμμένες κολλητά, σε κάποιο χαρτί με σφραγίδα της αμερικάνικης πρεσβείας. Να μην διαβάσουμε κάποιο επιστολόχαρτο που μιλά για την "χαλαρή ομοσπονδία" που εσχάτως ανακάλυψε ο Νίκος Αναστασιάδης. Να μη μάθουμε για σχέδια με εκ περιτροπής προεδρίες. Να μην αναγνώσουμε σενάρια που θέλουν το ΑΚΕΛ εις αεί πρώτο κόμμα σε περίπτωση χωριστών πλειοψηφιών με σταθμισμένη ψήφο... Α, συγγνώμη, αυτό το τελευταίο το διαβάσαμε ήδη!

Σήμερα, έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε ανήσυχοι. Φοβόμαστε για την επόμενη εντολή του Λευκού Οίκου και της "Ντάουνινγκ Στριτ", που θα τρέξει να εκτελέσει ο Δημήτρης Χριστόφιας. Την Τουρκία την έβαλε με το ένα πόδι στην Ευρώπη. Τα θέματα που αφορούν στις βάσεις, τα έχει παραπέμψει στις Ελληνικές καλένδες (και στα εγγόνια των εγγονιών μας). Κάνει το δύσκολο στο "Συνεταιρισμό για την Ειρήνη", για προφανείς λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και περιμένουμε το επόμενο κτύπημα. Το επόμενο τσιμέντωμα. Το πραγματικό τσιμέντωμα. Ο λαός όμως, θα έχει κι αυτή τη φορά απάντηση!

30/01/1911 «Και Εγένετο Φως»

2011-01-29T04:14:00.000+02:00

«Αναγνωστήριον Ανόρθωσις», «Μουσικός, Φιλολογικός, και Φιλανθρωπικός Σύλλογος Ανόρθωσις», «Ανόρθωσις Αμμοχώστου». Μια εκατοντάχρονη διαδρομή στην Ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού, με αφετηρία το 1911.

Σύμβολο ο μυθικός Φοίνικας και χαρακτηριστικό γνώρισμα η συνεχής αναγέννηση μέσα από τις στάχτες. Η Ανόρθωσις, εκατό χρόνια μετά, εξακολουθεί να γράφει σελίδες χρυσές, Ιστορίας ένδοξης. Ένας αιώνας προσφοράς στον τόπο και τον άνθρωπο. Δημιουργίας και αλληλεγγύης, με όπλα την πίστη στο Θεό και την αφοσίωση στην πατρίδα…

Ο Σύλλογος αντιστέκεται στον Άγγλο κατακτητή, η Ανόρθωσις δεν κάμπτει το φρόνημα και αποζητά Λευτεριά και Ένωση. Το «Αναγνωστήριον» της Αμμοχώστου, αλληλέγγυο στο δοκιμαζόμενο, αδελφό, μητροπολιτικό Ελληνισμό, κοντά στον προσφυγοποιημένο Πόντο, απαλύνει όπως μπορεί τις πληγές της Μικρασίας. Ο μυθικός Φοίνικας, παρών στον αντιφασιστικό αγώνα, προσφέρει τα τέκνα του στον πόλεμο κόντρα στις δυνάμεις του άξονα. Η νεολαία της Αμμοχώστου, πρωτεργάτης και σημαιοφόρος του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, εξαργυρώνει με αίμα και θυσίες την ανιδιοτελή προσφορά της.

Καίγεται η Ανόρθωσις; Ανατινάζεται το οίκημά της; Μένει «νεκρή», όσο και ο Φοίνικας. Μεταμορφώνεται στη «Μεγάλη Κυρία», που θα παλέψει ως νέος Διγενής στα «Μαρμαρένια Αλώνια». Μόνο που αυτή θα κερδίσει τον Χάροντα και θα αναγεννηθεί!

Προσφυγοπούλα η «Κόρη της Αμμοχώστου»; Ζει τον πόλεμο, τον κατατρεγμό, την φτώχεια, μαζί με τα άξια τέκνα της; Να τη, σαν τη Ρωμιοσύνη, «πετιέται από ’ξαρχής, αντρειεύει και θεριεύει», «μια Κυρία έρχεται απ’ το χθες», ανεβαίνει πάλι στο θρόνο της. Ένας θρόνος, ο οποίος δεν βρίσκεται πουθενά αλλού, απ’ τις καρδιές, απ’ τις λαχταρούσες για Λευτεριά ψυχές, των απανταχού Αμμοχωστιανών…

Η Ανόρθωσις γράφει Ιστορία και η Ιστορία υποκλίνεται στην Ανόρθωση! Αυτό το Σωματείο, η πάλλουσα ετούτη καρδιά της Αμμοχώστου, δεν ανήκει σε κανένα. Μα ταυτόχρονα, τη δικαιούνται όλοι. Είναι το κληροδότημα της Ιστορίας, στο σύγχρονο Κυπριακό Ελληνισμό. Αποτελεί το μυστικό υπερόπλο των Ρωμιών, που έμειναν όρθιοι να φυλάν τις Θερμοπύλες, στο Νοτιοανατολικότερο ελεύθερο άκρο του Ελληνισμού. Τι κι αν η μάνα Αμμόχωστος είναι σκλαβωμένη; Ο κατακτητής δεν τολμά να μπει στην πόλη. Σκιάζεται απ’ τα φαντάσματα. Τον κυνηγούν οι Ερινύες, γιατί τόλμησε ν’ αποκόψει τη μάνα απ’ το παιδί. Που στέρησε απ’ την Αμμόχωστο, την Ανόρθωσή της…

Η Ιστορία μας σεβάστηκε και μας σέβεται. Σήμερα, ο σύγχρονος Ανορθωσιάτης, ο αγνός, αγωνιστής «Μαχητής», οφείλει με τη σειρά του να αναγνωρίσει το βάρος της παρακαταθήκης που φέρει. Ο Κυπριακός Ελληνισμός δεν απειλείται απλά, αλλά διώκεται από τον Τούρκο εισβολέα, όπως οι πρόγονοί μας απ’ τον Άγγλο δυνάστη. Κάθε διαθέσιμο μέσο και οποιαδήποτε τακτική είναι εφικτή, θα χρησιμοποιηθούν προκειμένου να απαξιωθεί ο λαός, να αμβλυνθεί η αγωνιστικότητά του, να καμφθεί το φρόνημα και εν τέλει να αφελληνισθεί ολοκληρωτικά η νήσος…

Χρέος μας, η μνήμη και απόδοση τιμής. Σε κάθε ευκαιρία, αναπολούμε και νοσταλγούμε τις πατρογονικές μας εστίες, έστω κι αν οι συγκυρίες μας έταξαν να γεννηθούμε στην προσφυγιά. Τι κι αν δεν περπατήσαμε ποτέ τα χώματα της Αμμοχώστου; Τι κι αν δεν νιώσαμε την καυτή ανάσα της καλοκαιριάτικης θαλάσσιας αύρας; Μπορεί να μην αναρριχηθήκαμε στον Πενταδάκτυλο, ούτε να μετρήσαμε σπιθαμή προς σπιθαμή τους δρόμους του Βαρωσιού, σαν έκαναν - παιδιά τότε - οι γονείς και οι παππούδες μας. Περνούν όμως όλα αυτά από μπροστά μας, κάθε που βλέπουμε την ομάδα μας αγωνιζόμενη στους στίβους και τα γήπεδα της ελεύθερης Κύπρου. Γινόμαστε κοινωνοί του Βαρωσιώτικου πνεύματος, όταν με συγκίνηση αντικρίζουμε το «Famagusta», στους δέκτες των Ευρωπαϊκών τηλεοράσεων.

Η ψυχή είναι ελεύθερη – και όντας Ελληνική – τα βράδια, δεν ησυχάζει. Τριγυρνά στα σοκάκια της περίκλειστης πόλης και ψάχνει τα φαντάσματα των προγόνων να τους αποδώσει τιμές. Και κάθε ξημέρωμα, φέρνει σε μας δύναμη. Δύναμη που πήρε απ’ τα πνεύματα που συνάντησε. Απ’ τους γνωστούς και φίλους που βρήκε να σεργιανίζουν στη Σαλαμίνα, στην Έγκωμη...

Πίστη, υπομονή, επιμονή και αγώνας! Αγώνας καθημερινός και αδιάλειπτος, όπου κι αν βρεθούμε, με όποιους κι αν είμαστε. Και στην άκρη του μυαλού μας, στο βάθος της καρδιάς μας, ριζωμένη στη ψυχή μας, η βεβαιότητα! Η σιγουριά, πως θα δούμε και πάλι τη Μεγάλη Κυρία να καλπάζει στο ΓΣΕ, μες το όμορφο Βαρώσι μας. Με τις ευχές των παπάδων που θα λειτουργούν ελεύθερα τις εκκλησίες και τα μοναστήρια μας. Υπό το άγρυπνο βλέμμα των ρεσπέρηδων, που θα καλλιεργούν τη δική μας γη, την ποτισμένη με το αίμα ηρώων.

Είμαστε απόλυτοι γι’ αυτό τώρα πια. Έχοντας διδαχτεί για τόσα εθνικά έπη αυτής της ομάδας, έχοντας βιώσει παλιά και σύγχρονα αγωνιστικά θαύματα, διερωτόμαστε φυσιολογικά: Γιατί όχι ακόμα ένα; Την «ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ»!

Δημοσιεύεται στη «Γαλανόλευκη Θύρα»

Από το Βυζάντιο στη Γαλανόλευκη

2011-01-21T17:33:00.000+02:00

Ευχάριστα ξάφνιασε η απόφαση των διοικούντων τη Μεγάλη Κυρία, να επαναφέρουν στα εκατοντάχρονά της, τα χρώματα που πρωτοφόρεσε ο ιστορικός Σύλλογος: το κίτρινο και το μαύρο! Χρώματα, τα οποία παραπέμπουν στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ως τέτοια είχαν υιοθετηθεί από τους Αμμοχωστιανούς, όταν συνέστησαν το Σωματείο.

Η Ανόρθωσις, πριν καν ιδρυθεί, ηχούσε ως σύνθημα στα χείλη όλων των Ελλήνων. «Ανόρθωσις του Ελληνισμού» ήταν το πρόσταγμα του Ελευθέριου Βενιζέλου. Ελληνισμού, αναπόσπαστο μέρος του οποίου αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί η Κύπρος.

Το Σωματείο, υπό τον χαρακτήρα Αναγνωστηρίου, αναλαμβάνει την ηθική ανάπλαση και ελληνική μόρφωση των μελών του, ως μαρτυρεί και η ιδρυτική διακήρυξή του. Η εθνικοχριστιανική αυτή διαπαιδαγώγηση των νέων, έμελλε να αποτελέσει τροχοπέδη στον αφελληνισμό της Κύπρου, όπως εντέχνως μεθοδευόταν από τον Άγγλο αποικιοκράτη.

Το Σεπτέμβριο του 1934, η Ανόρθωσις συμμετέχει στο πρώτο Παγκύπριο Πρωτάθλημα. Θέλοντας να προβάλει την ελληνικότητα του τόπου, αποφασίζει να αντικαταστήσει τα χρώματά της, με την ένδοξη Γαλανόλευκη. Την από τον Ιανουάριο του 1822, σημαία του Ελληνισμού…

Ο συμβολισμός της συγκεκριμένης ενέργειας, τεράστιος! Αποδίδει με τον καλύτερο τρόπο, την εξέλιξη από τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία στο σύγχρονο Ελληνικό κόσμο, η οποία ανώμαλα διεκόπη λόγω της Τουρκοκρατίας. Η Ανόρθωσις, δίχως υπερβολή, αποτελεί ζωντανή απόδειξη της Ελληνικότητας του Βυζαντίου!

Δυστυχώς, όσο αυτονόητο κι αν θεωρείται από την πλειοψηφία, διάφοροι ξένοι αλλά – δυστυχώς – και Έλληνες, υποστηρίζουν ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν ελληνική. Πως έτυχε να ακμάσει σε ένα χώρο κατ’ εξοχήν ελληνικό. Ότι συνέπεσε να ομιλείται επίσημα και ανεπίσημα η ελληνική γλώσσα, αντικαθιστώντας «δια το πρόχειρον της ερμηνείας» τη λατινική. Αγνοούν την ελληνική παιδεία, τον πολιτισμό, τις κλασσικές σπουδές, τα ήθη και έθιμα που «φωνάζουν» Ελλάδα, ακόμα και τα στοιχεία δημοκρατίας στην εκλογή του Αυτοκράτορα…

Το Βυζάντιο, ήταν ο χώρος όπου έγινε το πάντρεμα του ελληνικού πολιτισμού με το χριστιανικό ήθος. Αυτά τάχθηκε και η Ανόρθωσις να υπηρετεί από την ίδρυσή της. Το ’φερε η μοίρα, να ταξιδεύσει τα ιδανικά της, μέχρι τις αλύτρωτες πατρίδες, σε χώματα Βυζαντινά, για να γράψει το έπος της Τραπεζούντας. Του Αναγεννησιακού κέντρου – όπως το χαρακτηρίζει ο Καργάκος – που προαναγγέλλει μεν την Αναγέννηση, μα ελέω τουρκικής λαίλαπας, δεν προλαβαίνει να την προσφέρει στο παγκόσμιο. Τη μεταλαμπαδεύουν όμως στην Ευρώπη ο Χρυσολωράς, ο Τραπεζούντιος, ο Πλήθων-Γεμιστός, ο Γαζής, ο Αργυρόπουλος, ο Χαλκοκονδύλης και τόσοι άλλοι Βυζαντινοί…

Μοιάζουν πολύ η Τραπεζούντα με την Αμμόχωστο. Σε Ιστορία και σε πολιτισμό. Συνδέονται άρρηκτα πλέον, με το Ανορθωσιάτικο πέρασμα. Όταν η ποντιακή πόλη είδε το Φοίνικα να θριαμβεύει στα δοξασμένα εδάφη της, έστειλε μήνυμα υπομονής στην Αμμόχωστο. Σύντομα, θα χαράξει η μέρα που η Ανόρθωσις περήφανα θα εισέλθει στην πόλη της. Ως Ελευθερωτής, ως Κυρία. Η Μεγάλη Κυρία, στο θρόνο της, ξανά!

Μέχρι τότε, η πόλη του Ευαγόρα θα στέκει βουβή, αρνούμενη ν’ ανταλλάξει λέξη με τον κατακτητή. Η Βασιλεύουσα, σαν το Μαρμαρωμένο Βασιλιά, θα αναμένει την Αναστάσιμη μέρα. Εν τω μεταξύ, καμαρώνει με συγκίνηση το άξιο τέκνο της, που αισίως κλείνει εκατό χρόνια ζωής. Αντλεί δύναμη από το φτερούγισμα του Φοίνικα και σφίγγει τα δόντια. Θυμάται τις κακουχίες που πέρασε το παιδί της κι όμως άντεξε. Όχι απλά επιβίωσε, μα θριάμβευσε κιόλας!

Τώρα, ετοιμάζεται να τη δει ξανά στα κιτρινόμαυρα. Τα φαντάσματα της Βυζαντινής εποχής θα ξυπνήσουν και πάλι, όπως τον Αύγουστο του 2005. Τα ελληνικά πνεύματα θα περάσουν απ’ το «Αντώνης Παπαδόπουλος» να χαιρετίσουν το Γρηγόρη Αυξεντίου και τον Κυριάκο Μάτση, που είναι επίτιμοι καλεσμένοι στη σεμνή τελετή. Εμείς όλοι, θα υποκλιθούμε στο μεγαλείο τους.

Η Ανόρθωσις, ένα αιώνα μετά, επιστρέφει στις πνευματικές ρίζες της. Ο Ανορθωσιάτης, μαθαίνει και τιμά την Ιστορία του. Και η υπόσχεση, ανανεώνεται: συνάντηση, στη Βασιλεύουσα…

Δημοσιεύεται στη "Γαλανόλευκη Θύρα" του Σαββάτου, 22-01-2011

Το Δίλημμα του Ναυαγού

2010-10-17T22:59:00.000+03:00

Συνειδητά, επιλέξαμε να μην ασχοληθούμε με το θέμα που "ταλαιπώρησε" την κοινή γνώμη τις τελευταίες βδομάδες. Αυτό, δεν ήταν άλλο βέβαια από το ναυάγιο του Προέδρου της Δημοκρατίας. Είναι ο πρώτος ίσως Πρόεδρος που κατορθώνει να μισοπνιγεί σε μια... δεξαμενή, στην οποία αυτοβούλως μπήκε!

Χρυσάφι είχε την ευκαιρία να βάλει στα χέρια του, σε άνθρακα το μετέτρεψε. Και να 'ταν μόνο αυτό; Με τα μαργαριτάρια που άφησε στον... πάτο της Δεξαμενής Σκέψης του "Brookings", έκανε πάμπλουτη την πανηγυρίζουσα τουρκική διπλωματία. Τα περί "ούτω καλούμενων μητέρων πατρίδων - εισβολέων", ήδη έγιναν σημαίες στους τουρκικούς ιστούς. Κι άντε να βρεθεί νέος Σολωμός να σκαρφαλώσει να τις κατεβάσει...

Ο λόγος που δεν μας προβλημάτισε η διχογνωμία - αν δηλαδή οι δηλώσεις οφείλονται στα πτωχά Αγγλικά του Προέδρου ή στις ιδεολογικές παρωπίδες που φορά - δεν είναι βέβαια ότι μας έπεισε η περί διαστρέβλωσης δήλωσή του. Απλούστατα, είμαστε βέβαιοι και για τα δυο: Τόσο για την ανευθυνότητα που διακρίνει δυστυχώς τον Πρόεδρο, με αποτέλεσμα να φλυαρεί ακατάπαυστα, εκτός γραπτού κειμένου, μπροστά σε αποσβολωμένα ακροατήρια, όσο και για τις μικροκομματικές σκοπιμότητες, τις οποίες επιμένει να εξυπηρετεί, αντί να προάγει τα συμφέροντα της Πατρίδας μας...

Η ξύλινη γλώσσα του "Ναυαγού του Brookings", γνωστή. Τα περί "εθνικιστικών κύκλων" που δεν θέλουν λύση, τα έχουμε συνηθίσει. Υποβάλλει μεθοδευμένα στους ξένους, ότι αν δεν βρεθεί λύση όσο αυτός είναι Πρόεδρος, υπάρχει ο κίνδυνος να (επαν)έλθουν στην εξουσία οι "απορριπτικοί" και να χαθούν οι όποιες συγκλίσεις, γνωστές και ως "γενναίες προσφορές". Και μετά λέει, δεν θέλει ασφυκτικά χρονοδιαγράμματα... Μόνος του βάζει!

Έπειτα, από τη μια εμφανίζεται ως πολέμιος της διχοτόμησης - με το γνωστό "όποιος δεν θέλει Διζωνική, χύνει νερό στο μύλο της διαίρεσης" κι από την άλλη, χρησιμοποιεί ο ίδιος διχοτομική ρητορεία! Πιο πρόσφατο παράδειγμα, οι δηλώσεις περί "τουρκικού τομέα της Λευκωσίας". Ήδη στο μυαλό του την έχει μοιράσει.

Επιπλέον, αυτά που εγγυάται ορθότατα για τη Μόρφου - πως δεν υπάρχει λύση χωρίς την επιστροφή της - τα αποφεύγει για την Κερύνεια. Προφανώς, κι αυτή έχει παραχωρηθεί στους Τούρκους, μαζί με τα 3/4 των ψήφων μας, το 50% της Προεδρίας και τις 50 χιλιάδες των εποίκων.

Στο έσχατο άκομψο ξέσπασμά του, τα έβαλε με τους... "αγνώμονες" κατοίκους του Κάτω Πύργου, οι οποίοι ζητούν το αυτονόητο: Να περνούν ελεύθερα τα προϊόντα τους από τα οδοφράγματα, όπως διέρχονται όχι μόνο τα τουρκοκυπριακά, αλλά και το στρατιωτικό υλικό του αττίλα! Επιτίθεται μετά μανίας ο Ναυαγός ενάντια στο λαό του, τα βάζει με κοσμάκη που δεν έχει τη... μόρφωσή του ή τα Μέσα για ν' ανταπαντήσει, αλλά όταν καλείται ν' αντιμετωπίσει τον Έρογλου, αλλάζει τροπάριο. Αφενός, δεν αντιδρά στα όσα απαράδεκτα ακούει, αφετέρου, κάνει αβίαστα υποχωρήσεις, προκαλώντας κιόλας να τον δοκιμάσουν για περισσότερες!

Είμαστε περίεργοι πάντως, αν ο ίδιος ο Πρόεδρος, αισθάνεται να τον συνδέει κάποιος δεσμός με όλους εμάς. Θεωρεί ότι εξελέγη από τον ίδιο το λαό για να τον υπηρετήσει, ή ότι αποτελεί Θείο Δώρο, για το οποίο - όπως ο ίδιος επεσήμανε - οφείλουμε να πούμε "κι ένα ευχαριστώ" για όσα έχει κάνει για μας;

Κι αν δεν νιώθει ότι είναι κομμάτι αυτού του λαού, αισθάνεται τουλάχιστον να έχει τις ίδιες ρίζες; Έχει γνώση της Ιστορίας αυτού του τόπου; Της ελληνικότητας που κουβαλά; Κι αν ακόμα θεωρεί την Κύπρο ως μη ελληνική, τουλάχιστον ο ίδιος, πιστεύει ότι είναι Έλληνας Κύπριος;

Αλήθεια κύριε Πρόεδρε, αν τελικά καταφέρετε να λύσετε το κυπριακό όπως ονειρεύεστε, στα πλαίσια μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας δύο κρατιδίων, αναλογιστήκατε το δίλημμα στο οποίο θα πρέπει να απαντήσετε; Ποιά εσωτερική ιθαγένεια θα επιλέξετε; Αυτήν των Τούρκων που "τόσο αγαπάτε κι αυτό δεν είναι λόγια", ή των Ελλήνων που έχουν καταντήσει "εθνικιστές", "εχθροί της λύσης" και "αχάριστοι παρά τα όσα κάνατε γι' αυτούς";

Ενότητα στην Πράξη

2010-07-19T20:34:00.000+03:00

Διανύουμε τις επετείους των πιο μαύρων ημερών στην σύγχρονη Ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού. Τους πραξικοπήματος και της πρώτης εισβολής του 1974.

Επέτειοι, οι οποίες ήδη άρχισαν να γίνονται αφορμή για κομματικές αντιπαραθέσεις και έριδες, ανάμεσα σ' αυτούς που θέλουν να πολώνουν το κλίμα και βολεύονται να διχάζουν το λαό. Δήθεν καυγάδες εκείνων οι οποίοι διαμοιράζουν τους ημικρατικούς και λυμαίνονται τη δημόσια υπηρεσία εξυπηρετώντας "ημετέρους", κατόπιν υποδείξεων από ηλεκτρονικά... "ραβασάκια", μ' αυτούς που απλά το έκαναν πιο κομψά λίγα χρόνια πριν, ή ετοιμάζονται να το κάνουν στο μέλλον!

Την ίδια στιγμή, για τα "μάτια του κόσμου", ανέξοδες εξαγγελίες αγώνα δικαίωσης από τον... άμβωνα των ιδιωτικών αεροσκαφών και φυσικά, μακρυά από τις αντικατοχικές πορείες στη γραμμή αντιπαράταξης ή τα μνημόσυνα των σύγχρονων ηρωομαρτύρων Ισαάκ και Σολωμού. Διότι εκεί, δεν τους "παίρνει" να εκφωνούν ομιλίες με κεντρικό νόημα αυτό που επιτάσσει η μόδα των τελευταίων χρόνων: την προσπάθεια ενοχοποίησης του κυπριακού Ελληνισμού και την καλλιέργεια υποταγής στις συνειδήσεις...

Το μόνο που σίγουρα δεν θα γίνει, είναι ενδοσκόπηση. Προσπάθεια μελέτης της Ιστορίας, αντί για απλή ανάγνωσή της στις εκδηλώσεις και τα μνημόσυνα. Αναλογισμός των λαθών που μας έφεραν από την αυτοδιάθεση-Ένωση του '59, στη διζωνική ομοσπονδία, τη στάθμιση της ψήφου, την εκ περιτροπής, τους εποίκους, σήμερα.

Θα αντιληφθούμε άραγε, έστω κι αργά, το αδιέξοδο της πολιτικής που ακολουθούμε; Την φαυλότητα της πάλης ανάμεσα στις δυνάμεις του "ναι" - και του τσιμεντώματος του - από τη μια, και τις δυνάμεις του "όχι" από την άλλη; Τους "ενδοτικούς και πατριώτες" ή "ρεαλιστές και απορριπτικούς", ανάλογα με την οπτική του καθενός; Το καταστροφικό του συνεχούς κατακερματισμού του εσωτερικού μετώπου και της εκτόξευσης πυρών εκατέρωθεν;

Τίποτα δεν έχει διδάξει η 15η Ιούλη του 1974; Δεν είναι η πιο επώδυνη απόδειξη, της ανάγκης για ενότητα, για συνεπή αντικατοχικό αγώνα από όλες τις παρατάξεις, τα κόμματα, τις οργανώσεις; Για πόσο θα εξακολουθούν τα μικροπολιτικά συμφέροντα να τίθενται πέραν και πάνω από την εθνική προκοπή; Ας συνετιστούν οι ταγοί των κομμάτων, πριν ο λαός αναγκαστεί να τους αφήσει στο περιθώριο. Να προβληματιστούν από την αδιαφορία του συντριπτικού 40% στις περασμένες ευρωεκλογές. Αδιαφορία που, την κρίσιμη ώρα, θα μετατραπεί σε αγανάκτηση, με συνέπειες απρόβλεπτες και καταστροφικές για εκείνους που σήμερα άρχουν και διαφεντεύουν.

Η μόνη ελπίδα για επιβίωση του κυπριακού Ελληνισμού - διότι περί αυτού πρόκειται πλέον - είναι η πραγματική συστράτευση όλων των δυνάμεων και η σφυρηλάτηση ενός αρραγούς, ενιαίου μετώπου. Ένας είναι ο εχθρός: η τουρκική επεκτατική πολιτική, με εκφραστή της, τις δυνάμεις κατοχής. Έποικοι, σφετεριστές των περιουσιών μας, καταπατητές της γης μας, είναι όλοι γρανάζια του τουρκικού ιμπεριαλισμού και πρέπει να φύγουν.

Με την εξαγγελία ενός υπερκομματικού, αχρωμάτιστου, αντικατοχικού αγώνα, ενός αγώνα δικαίωσης και Επιστροφής στις πατρογονικές μας εστίες, θα αλλάξουμε τη μοίρα αυτού του τόπου. Μπορούμε να χωρέσουμε και θα χωρέσουμε όλοι στο ίδιο χαράκωμα. Μακρυά από κόμματα και φατρίες. Με μόνο στόχο και σκοπό, την απαλλαγή από την κατοχή. Την απελευθέρωση των πατρογονικών μας εστιών και την απόδοση της γης των Ελλήνων, στους νόμιμους κατοίκους της.

Τότε και μόνον τότε θα επέλθει η Ενότητα. Στην πράξη κι όχι στα λόγια! Στον καθημερινό, αδιάλειπτο, ανιδιοτελή αγώνα για θωράκιση του τόπου μας και βαθιά γνώση της Ιστορίας μας. Στην προσπάθεια για ενημέρωση των ξένων και διαφώτιση των εταίρων μας. Στη μάχη για ανατροπή των τετελεσμένων της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής. Στις θυσίες που επιβάλλεται να γίνουν, για απελευθέρωση αυτού του τόπου!

Ενότητα κι Αγώνας στην πράξη κι όχι στα λόγια. Ας ξεκινήσουμε από τις φετινές αντικατοχικές εκδηλώσεις.

Γυμνοί, δια χειρός "J Lo"

2010-07-10T02:30:00.000+03:00

Η δραστηριοποίηση της ομογένειας στην Αμερική - και όχι μόνο - για το θέμα της συναυλίας της Τζένιφερ Λόπεζ στα κατεχόμενα, έφερε αποτέλεσμα!

Με μια λιτή, αλλά γεμάτη νόημα, ανακοίνωση στην προσωπική της ιστοσελίδα, η καλλιτέχνης δηλώνει πως σε καμιά περίπτωση δεν θα στήριζε εν γνώσει της, ένα καθεστώς που σχετίζεται με την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οφείλουμε να δώσουμε συγχαρητήρια στον κάθε ένα, που μέσω μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ψηφοφορίας στο διαδίκτυο, συμμετοχής σε ομάδες κοινωνικής δικτύωσης ή οποιοδήποτε άλλο μέσo είχε στη διάθεσή του, συνέβαλε σε αυτή την προσπάθεια.

Το θέμα, αποκτά μεγάλη σημασία, αν αναλογιστεί κανείς τη δημοσιότητα που έλαβε, πέραν της Ελλάδας και της Κύπρου, στα φύλλα των αμερικάνικων εφημερίδων και στα τηλεοπτικά δίκτυα. Ήταν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία, να δοκιμάσει η ομογένεια τα αντανακλαστικά της, αλλά και να διαφωτιστεί - ανέξοδα - το αμερικανικό κοινό για το Κυπριακό.

Να μάθει ο κόσμος για το βιασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο. Να καταδικαστεί το καθεστώς του αττίλα, από την ίδια την Τζένιφερ Λόπεζ. Να γνωρίσουν πως οι Τούρκοι ενοικιάζουν τις κλεμμένες περιουσίες των Ελλήνων σε ξένους, προκειμένου να ανεγείρουν ξενοδοχειακές μονάδες. Να γίνει επιτέλους γνωστό, πως αυτές οι τουριστικές εγκαταστάσεις, είναι κτισμένες πάνω απ' το αίμα, που έχυσαν το 1974 οι Έλληνες τούτου του τόπου. Και τη γη αυτή, στερούνται οι νόμιμοι ιδιοκτήτες της, για 36 τώρα χρόνια...

Δυστυχώς όμως, υπάρχει και ένα κακό σε αυτή την ιστορία. Υπάρχει και μια μεγάλη ντροπή. Το μυαλό, αυθόρμητα ταξιδεύει σ' ένα άλλο ξενοδοχείο της Κερύνειας μας, το "Ζέφυρο". Εκεί, όπου προ διετίας, ο τότε κατοχικός ηγέτης, επέλεγε να δεξιωθεί τους καλεσμένους του για το γάμο της θυγατέρας του. Στο σημείο που είδαν για τελευταία φορά τους 49 αγνοουμένους του ηρωικού 256 Τάγματος Πεζικού, τα 30 παλικάρια του 70 Τάγματος Μηχανικού και τους 6 Μηχανοκίνητους Πεζικάριους του 286.

Τι φρικτή ήταν εκείνη η μέρα. Η μέρα που ενέδωσαν, η μέρα που οι πολιτικοί μας ηγέτες αφέθηκαν κι ενέδωσαν... Που έφυγαν οδοιπόροι για τα Σούσα, να μπουν στην αυλή του Αρταξέρξη. Δυο χρόνια μετά, έρχεται μια αμερικανίδα καλλιτέχνης να τους ξεγυμνώσει. Να τους διδάξει ήθος - αν αυτό διδάσκεται πουθενά - κι ανθρωπιά. Ν' αρνηθεί τα εκατομμύρια αυτών που έβαψαν κόκκινη απ' το αίμα τη θάλασσα της Κερύνειας και να δηλώσει πως δεν συναινεί στην καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του κυπριακού Ελληνισμού. Δικαιώματα, που βιάστηκαν βάναυσα, από την ίδια την ηγεσία, που είναι ταγμένη τάχατες να τα διαφυλάσσει...

Από αυτό το φαινομενικά μικρό κι ασήμαντο περιστατικό, διαφάνηκε η γύμνια των πολιτικών μας κι αναδείχτηκε η δύναμη του λαού! Να μας επιτρέψετε, να διατηρούμε τις εντονότατες επιφυλάξεις μας, για το αδύνατον να προληφθούν ή και να εξουδετερωθούν, οι αλλεπάλληλες κατραπακιές που υπέστη τον τελευταίο καιρό το κράτος μας: Στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, με την επίσκεψη Μπαν-Κι Μουν στο ψευδο"προεδρικό", με το απ' ευθείας εμπόριο, στο ΕΔΑΔ, στα ψηφίσματα της "UNFICYP" και δεν συμμαζεύεται.

Μέρα με τη μέρα, προσπαθούν κάποιες "αόρατες δυνάμεις", να πείσουν αυτό το λαό να συνθηκολογήσει. Πασκίζουν να αποδείξουν πως ο αγώνας χάθηκε. Πως τα οχυρά πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Ότι δεν υπάρχει ελπίδα κι ας σώσουμε οτιδήποτε αν σώζεται. Πως η φλόγα στον κόσμο έσβησε κι όσοι "φωνάζουν" είναι ακραίοι κι επικίνδυνοι. Καλλιεργούν τη διχόνοια εντέχνως στο εσωτερικό μέτωπο και τσιμεντώνουν τις τύψεις κι ενοχές στη συνείδηση του Έλληνα. Τύψεις που θα τον λυγίσουν, ενοχές που θα τον κάνουν να λιποψυχήσει.

Μα δεν είναι πλέον "αόρατες" οι δυνάμεις. Φαίνονται ξεκάθαρα μπροστά μας. Είναι πλέον γυμνές. Γυμνές, δια χειρός "J Lo".

9η Ιουλίου: Μαθήματα Ιστορίας

2010-07-09T14:02:00.000+03:00

Εθνική επέτειος σήμερα για τον κυπριακό Ελληνισμό.

Ο Εθνομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Κυπριανός, μαζί με τους Μητροπολίτες Πάφου Χρύσανθο, Κιτίου Μελέτιο και Κυρηνείας Λαυρέντιο, αλλά και πέραν των πεντακοσίων Ελλήνων της Κύπρου, απαγχονίζονται και σφαγιάζονται το βράδυ της 9ης Ιουλίου, από τους αιμοδιψείς Τούρκους κατακτητές.

Κλήρος και λαός, πληρώνουν βαρύ φόρο αίματος, για την αρωγή τους στην Ελληνική Επανάσταση και τις βλέψεις τους για ξεσηκωμό στη μαρτυρική Κύπρο. Δολοφονούνται, διότι είναι Έλληνες!

Εξιστορώντας τα γεγονότα στο ποίημά του "9η Ιουλίου", ο Βασίλης Μιχαηλίδης, παρουσιάζει την αγωνιώδη προσπάθεια του Κιόρ-ογλου να πείσει τον Αρχιεπίσκοπο να εγκαταλείψει την Κύπρο και να γλυτώσει τον εαυτό του απ' τη σφαγή. Η απάντηση που λαμβάνει, αποστομωτική:

"Δεν θέλω, Κκιόρ-ογλου, εγιώ να φύω που την Χώραν,
γιατί αν φύω, το κακόν εν' να γινή περίτου.
Θέλω να μείνω, Κκιόρ-ογλου, τζι' ας πα' να με σκοτώσουν,
ας με σκοτώσουσιν εμέν τζι' οι άλλοι να γλυτώσουν.
Δεν φεύκω, Κκιόρ-ογλου, γιατί, αν φύω, ο φευκός μου
εν' να γενή θανατικόν εις τους Ρωμιούς του τόπου.
Να βάλω την συρτοθηλειάν εις τον λαιμόν του κόσμου;
Παρά το γαίμαν τους πολλούς εν' κάλλιον του Πισκόπου."

Σε μια πρωτοφανή ένδειξη λεβεντιάς και αυταπάρνησης, ο ηγέτης του Κυπριακού Ελληνισμού, θυσιάζεται αυτοπροαιρέτως, προκειμένου να γλυτώσει ο λαός του απ' το θανατικό.

Άραγε, η Ρωμιοσύνη σήμερα, έχει ηγέτες τόσο φωτισμένους να προβλέπουν τα μελλούμενα, αλλά και με ανεπτυγμένο το αίσθημα της αυταπάρνησης, ώστε να προστατεύσουν το λαό τους από τους κινδύνους που ελλοχεύουν;

9η Ιουλίου 2010 και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας μεταμφιέζεται σε κοινοτάρχη. Σέρνει στην συνάντηση με τον εδώ εκπρόσωπο του Αττίλα τα ελληνικά τοπωνύμια της Κερύνειας, της Μόρφου και της Αμμοχώστου και τα διαπραγματεύεται στα πλαίσια του... "περιουσιακού".

Έτσι τιμούμε τις Εθνικές μας Επετείους...

"Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου,
κανένας δεν εβρέθηκεν για να την-ι-ξηλείψη,
κανένας, γιατί σιέπει την που τάψη ο Θεός μου.
Η Ρωμιοσύνη εν να χαθή, όντας ο κόσμος λείψη!

Σφάξε μας ούλους τζι' ας γενή το γαίμαν μας αυλάτζιν,
κάμε τον κόσμον ματζιελλειόν τζιαι τους Ρωμιούς τραούλλια,
αμμά ξέρε πως ίλαντρον όντας κοπή καβάτζιν
τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια.
Το 'νιν αντάν να τρώ' την γην τρώει την γην θαρκέται,
μα πάντα τζιείνον τρώεται τζιαι τζιείνον καταλυέται.

8η Ιουλίου 1958 - Ανατίναξη Οικήματος "Ανόρθωσις Αμμοχώστου"

2010-07-08T23:25:00.000+03:00

Η 8η Ιουλίου 1958, αποτελεί σταθμό στην Ιστορία της Ανορθώσεως. Είναι η ημέρα, κατά την οποία ο Άγγλος δυνάστης αποφάσιζε να απαλλαγεί από την εθνικοαπελευθερωτική δράση του σωματείου της Αμμοχώστου, ανατινάζοντας το οίκημα της οδού Ερμού.

Η δήθεν ανεύρεση όπλων και πυρομαχικών, κατά την διενέργεια έρευνας στο οίκημα, είναι το πρόσχημα για την ανατίναξή του. Πίστευαν οι Εγγλέζοι, ότι ανατινάσσονται οι Ιδέες και καίγονται τα Ιδανικά. Γελάστηκαν όμως, όπως γελάστηκαν καίγοντας τον Γρηγόρη, ανατινάζοντας τον Κυριάκο, στέλλοντας στην αθανασία τόσους γενναίους Αγωνιστές.

«Πλανάσθε, το πνεύμα της Ανορθώσεως δεν πτοάται, δεν καταστρέφεται και η ωραία μας Ανόρθωσις, ως ο Φοίνιξ, αενάως αναγεννάται, δια να συνεχίσει την ιστορικήν και μεγάλην πορεία της», διεκήρυξε ο Πρόεδρος Αναστάσιος Οικονομίδης μετά την ανατίναξη. Όπερ και εγένετο. Ο Φοίνικας δεν κάμφθηκε, αναγεννήθηκε μέσα απ’ τις στάχτες του, για να μεγαλουργήσει και πάλι!

Η ανατίναξη του οικήματος, είναι ίσως η μέγιστη στιγμή στην Ιστορία του Βαρωσιώτικου συλλόγου, ενδεχομένως και του Κυπριακού αθλητισμού. Μια χρυσή σελίδα, καθοδηγητής για νέες γενιές Ανορθωσιατών και όχι μόνο. Μαζί με τους πρώτους «Μαχητές», τους «Μαχητές της Ελευθερίας», η Ανόρθωσις δίδαξε έμπρακτα πως θέλει αρετήν και τόλμην η Λευτεριά!

ΕΔΑΔ: ΕΔώ, ΑΔικία

2010-05-30T16:11:00.000+03:00

Νέο χαστούκι για τον κυπριακό Ελληνισμό προέκυψε από την απαράδεκτη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το ΕΔΑΔ, απορρίπτει το δικαίωμα στα παιδιά των προσφύγων, να διεκδικήσουν ενώπιόν του, τα σπίτια και τις περιουσίες των γονιών τους, που επί τριανταπέντε τώρα χρόνια καταπατούνται από τον Τούρκο εισβολέα, τους Τουρκοκύπριους και τους κουβαλητούς εποίκους.

Οι προθέσεις του Στρασβούργου είχαν γίνει προφανείς εδώ και καιρό, με αποκορύφωμα την απόφαση της 5ης Μαρτίου του τρέχοντος. Τότε, το ΕΔΑΔ, εκμεταλλευόμενο τα αλεπάλληλα λάθη και την παντελή έλλειψη πολιτικής εκ μέρους της ηγεσίας μας, παρέπεμπε τον προσφυγικό κόσμο στο βιαστή του - την Τουρκία και τη λεγόμενη "επιτροπή αποζημιώσεων" που έχει συστήσει στα κατεχόμενα - προκειμένου να προσφέρει θεραπεία στο πρόβλημα του εκτοπισμού και της προσφυγοποίησης πέραν των 200'000 Κυπρίων.

Η πολιτικοποίηση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και ο επηρεασμός του από τα διάφορα κέντρα λήψης αποφάσεων, τα οποία θωπεύουν την Άγκυρα, ουδέποτε μας απασχόλησαν. Καμιά προσπάθεια εκ μέρους της δικής μας διπλωματίας, προκειμένου να αποτρέψει τις δυσμενείς εξελίξεις που ζούμε σήμερα. Ποιά προσπάθεια θα μπορούσε να γίνει βέβαια, όταν θέματα όπως η συζήτηση για τον κανονισμό απ' ευθείας εμπορίου, περνούν μέρα μεσημέρι μπροστά στα μάτια διπλωματών, Υπουργείου Εξωτερικών, Ευρωπαίων Επιτρόπων, κι αυτοί υπνώττουν...

Ο ίδιος ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, επιχειρεί να νομιμοποιήσει τα τετελεσμένα της εισβολής - αυτό για το οποίο κατηγορούμε δηλαδή το ΕΔΑΔ - αποδεχόμενος 50 χιλιάδες εποίκους. Συζητά το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα της επιστροφής στις πατρογονικές μας εστίες, εγείροντας θέματα αποζημιώσεων και ανταλλαγών! Θέτει δε, ζήτημα "εκ περιτροπής προεδρίας" και στάθμισης ψήφου, για τη νέα ομόσπονδη Κυπριακή Δημοκρατία που οραματίζεται. Ενδιαφέρον αυτό το τελευταίο, γιατί το ΕΔΑΔ, έχει και επ' αυτού γνώμη...

Συγκεκριμένα, εκδικάζοντας την προσφυγή των Dervo Sejdić και Jakob Finci, κατοίκων Σαράγεβο, εναντίον της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, απορρίπτει ουσιαστικά ως ρατσιστικές, λογικές όμοιες με την εκ περιτροπής εκλογή και τη σταθμισμένη συμμετοχή στα κοινά.

Ο Σέτζιτς, είναι Ρομά (Τσιγγάνος), ενώ ο Φίντσι εβραϊκής καταγωγής. Και στους δυο, το Σύνταγμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης (απότοκο των Ειρηνευτικών Συνομιλιών του "Ντέιτον"), απαγορεύει να διεκδικήσουν εκλογή στην Προεδρία ή τη Βουλή, καθώς δεν ανήκουν σε μια από τις συνιστώσες εθνοτικές ομάδες (Βόσνιοι, Κροάτες και Σέρβοι) αλλά στους... "άλλους", όπως τους ορίζει το προοίμιο του Βοσνιακού Συντάγματος.

Οι εν λόγω συνταγματικές πρόνοιες, όχι μόνο καταργούν - σύμφωνα πάντα με το Δικαστήριο - το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι, αλλά αποτελούν και φυλετικές διακρίσεις! Το ΕΔΑΔ, προχωρά ακόμα ένα βήμα, καλώντας το Κοινοβούλιο να τροποποιήσει τα συγκεκριμένα άρθρα, προκειμένου να συμβαδίζουν με την Ευρωπαϊκή Συνθήκη Προστασίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Κατόπιν τούτου, αντιλαμβανόμαστε πόσο αίολα είναι τα επιχειρήματα περί βιωσιμότητας της λύσης, εκείνων που προσπαθούν να διαιρέσουν την Κύπρο σε δυο συνιστώντα κράτη, να τα εξισώσουν στρεβλώνοντας κάθε μαθηματική αρχή και να τα συνενώσουν σ' ένα εκτρωματικό Σύνταγμα που θα προβλέπει χωριστές πλειοψηφίες, εκ περιτροπής εξουσίες και ποσοστώσεις. Τι θα γίνει αν άραγε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο απορρίψει ένα τέτοιο Σύνταγμα; Πώς θα αντιδράσει η Τουρκία; Πόσο άραγε θα λειτουργήσει μια "άπαρχαϊντ" λύση, αναλογιζόμενοι την πικρή πείρα του προηγούμενου δοτού Συντάγματος, ως επίσης και την τουρκική επιβουλή και επεκτατικότητα;

Επιστρέφοντας στην αρχική απόφαση του ΕΔΑΔ, αυτό που ενδεχομένως να έχει χαθεί - αν δεν υπάρξει δραματική μεταστροφή κατά την εκδίκαση των εφέσεων - είναι η ευχέρεια των προσφύγων, να διεκδικούν και να λαμβάνουν μέσω του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αποζημιώσεις για την καταπάτηση των περιουσιών τους. Αυτό σε καμιά όμως περίπτωση, δεν σημαίνει ότι χάθηκαν οι ίδιες οι περιουσίες.

Τα κροκοδείλια δάκρυα των πολιτικών, που δήθεν οδύρονται για τις δυσμενείς εξελίξεις στο Στρασβούργο, δεν πείθουν κανένα. Η επί σειρά ετών απραξία τους, η ατολμία να θέσουν την τέταρτη διακρατική ως συνιστώσα στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων, η αδυναμία να εκμεταλλευτούν τις υποθέσεις Λοϊζίδου, Ξενίδη-Αρέστη, Αποστολίδη, είναι ενδεικτικές τόσο των περιορισμένων δυνατοτήτων, όσο και των προθέσεών τους.

Η πολιτική των κυβερνώντων αλλά και της αξιωματικής αντιπολίτευσης στο κυπριακό, γνωστή: Κλίμα ηττοπάθειας και απαισιοδοξίας. Γι' αυτό και ακούσαμε μόνο για την πρώτη απόφαση του ΕΔΑΔ, ενώ η δεύτερη έμεινε στο περιθώριο. Επιπλέον, καλλιέργεια τρόμου για το αύριο, σε συνάρτηση με τη δημιουργία ενοχής για το χθες.

Αισθήματα που λειτουργούν σαν πιστόλι στον κρόταφο, υπό την απειλή του οποίου θέλουν να αναγκάσουν τον Έλληνα της Κύπρου να υπογράψει την τουρκοποίηση. Να ξεπουλήσει την Κερύνεια. Να "αδελφοποιηθεί" με τους εποίκους. Να κουτσουρέψει την ψήφο του κατά ένα τέταρτο. Να καπελωθεί από Τούρκο εκ περιτροπής πρόεδρο. Να διαγράψει Ιστορία και αγώνες χιλιετιών στη μαρτυρική μεγαλόνησο.

Πλανώνται. Ο λαός έχει μνήμη και θυμάται τις μικρασιατικές καταστροφές του 2004. Έχει γνώση και μαθαίνει ότι τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια απορρίπτουν σήμερα τις ρατσιστικές λύσεις τύπου "Ανάν". Έχει κρίση και αντιλαμβάνεται τις μεθοδεύσεις εκείνων που τάχα διαρρηγνύουν ιμάτια για κατραπακιές, τις οποίες ουδέποτε προσπάθησαν να ανακόψουν.

Ευτυχώς, ο λαός έχει και ψήφο. Και δια της ψήφου του, θα απορρίψει εκ νέου κάθε διζωνική λογική, που φέρνει τον τόπο ένα βήμα πριν το νέο '64 και '74, πριν την οριστική διχοτόμηση, διαίρεση και τουρκοποίηση.

Οι Ευθύνες του Προέδρου και η Υπόκλιση στο Λαό

2010-05-18T23:49:00.000+03:00

Ανένδοτος εμφανίστηκε για πολλοστή φορά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, όσον αφορά στην απόσυρση των "επίμαχων" παραχωρήσεων του, προς το σύντροφο Ταλάτ τότε και τον Έρογλου σήμερα...

Εκ περιτροπής προεδρία, στάθμιση ψήφου και παραμονή 50 χιλιάδων εποίκων, αποτελούν κόκκινο πανί για τη συντριπτική πλειοψηφία του Κυπριακού Ελληνισμού. Και δεν είναι πλέον απλά αίσθηση που ψηλαφείται στην... περιρρέουσα, αλλά ποσοτικοποιείται μέσα από δημοσκοπήσεις και έρευνες. Πιο πρόσφατη, η δημοσκόπηση της "Σύμμετρον" (28-30 Απριλίου) που φανερώνει πως μέχρι και οι φίλοι και ψηφοφόροι του Α.Κ.Ε.Λ., διαφωνούν με την πολιτική και τις διολισθήσεις του Προέδρου!

Ωστόσο, πρωτοφανής είναι η εμμονή του κ. Χριστόφια στην πολιτική των υποχωρήσεων, αγνοώντας επιδειχτικά την λαϊκή βούληση. Ένας λαός, ο οποίος όχι μόνο δεν ερωτήθηκε ποτέ - σε μορφή δημοψηφίσματος - για τα "θέλω" του, αλλά τολμούμε να πούμε ότι ξεγελάστηκε στις τελευταίες προεδρικές εκλογές. Η ψήφος του ουσιαστικά υφαρπάχτηκε, με ψεύτικες, γραπτές δεσμεύσεις και με μια κρυφή ατζέντα που δεν είχε παρουσιαστεί προεκλογικά!

Ο Δημήτρης Χριστόφιας, επιμένει πως "αν αποσύρουμε τις προτάσεις, θα ευνοηθεί η Τουρκία και η Τουρκοκυπριακή πλευρά, η οποία εμφανίζεται ευέλικτη και έτοιμη να συνεχίσει τη διαπραγμάτευση, ενώ θα αποδοθούν ευθύνες σ' εμάς". Αποτελεί άραγε αυτό μια έμμεση αποδοχή ήττας; Φανερώνει το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ο Πρόεδρος και την έλλειψη σχεδίου δράσης; Πώς προχωρά; "Βλέποντας και κάνοντας";

Αν έχει μετανιώσει για την "εκ περιτροπής", τη στάθμιση της ψήφου και την παραμονή των εποίκων, οφείλει να το παραδεχτεί δημόσια. Αν πράγματι έχει αντιληφθεί και αυτός - όπως η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων αλλά και του κόσμου - το ολίσθημα στο οποίο περιέπεσε, αλλά τον ανησυχεί το ενδεχόμενο - περαιτέρω - απενοχοποίησης της Τουρκίας, υπάρχει διέξοδος. Μπορούμε να βγούμε από το τέλμα, πριν εισέλθουμε σε μια ατέρμονη διαδικασία διαλόγου με τον Έρογλου. Διαδικασία, η οποία είναι ορατός ο κίνδυνος να οδηγήσει σε αναβάθμιση των κατεχομένων. Οι προτάσεις Χριστόφια, είναι δυνατό να αποσυρθούν, δίχως να "τραυματιστεί" η εθνική μας υπόθεση. Απαιτείται όμως γενναιότητα εκ μέρους του Προέδρου.

Όταν οι θέσεις δεν μπορούν να αποσυρθούν, οφείλουν να αποσύρονται τα πρόσωπα! Εφόσον ο Ταλάτ, για τον οποίο προορίζονταν οι "γενναίες προσφορές", δεν είναι πια απέναντί μας και από τη στιγμή που δεν έχουμε προλάβει να πάρουμε τίποτα πριν ο "σύντροφος" αποχωρήσει από την ηγεσία των Τουρκοκυπρίων, αναγκαιεί να γίνει καινούρια, "καθαρή" αρχή. Ο Έρογλου, πρέπει να βρει μπροστά του νέο διαπραγματευτή, ο οποίος να μην δεσμεύεται από οτιδήποτε έχει δώσει ο Δημήτρης Χριστόφιας.

Δεν μιλούμε για παραίτηση του Προέδρου από το αξίωμά του. Εννοούμε τον ορισμό άλλου διαπραγματευτή για την Ελληνοκυπριακή κοινότητα. Άλλωστε, ο ρόλος του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν είναι να αυτοϋποβιβάζεται σε... κοινοτάρχη για να συνομιλεί με τον εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων! Ο Πρόεδρος της Κύπρου, θα έπρεπε, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών, αλλά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να συζητά την απομάκρυνση του τουρκικού στρατού κατοχής με τον Τούρκο πρωθυπουργό.

Πρόεδρε, το προσφιλές σε σας "δόξα τω λαώ", πρέπει να εφαρμόζεται και στην πράξη. Θα υποκλιθείτε, δηλώνατε πρόσφατα, στην θέληση του λαού, εάν και εφόσον του φέρετε σχέδιο λύσης να εγκρίνει δια της ψήφου του. Τι να την κάνουμε όμως την υπόκλιση τότε, όταν ο λαός θα έχει απορρίψει εκκωφαντικά και πάλιν, άδικες, ρατσιστικές και αντιδημοκρατικές πρόνοιες, βάζοντας ουσιαστικά ταφόπλακα στο Κυπριακό;

Όταν είναι ολοφάνερο πως ο λαός απορρίπτει ακόμα και αυτή τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, έχουν υποχρέωση οι πολιτικοί ταγοί να ακολουθήσουν τη λαϊκή εντολή! Εκτός πια κι αν πρέπει να σκεφτούμε πιο πονηρά. Ότι δηλαδή, διαπιστώνοντας την ολοένα και αυξανόμενη αντίδραση στη Δ.Δ.Ο. (βλέπε διαπιστώσεις ολομέλειας Κ.Ε. Α.Κ.Ε.Λ.), η πολιτική ελίτ που διαφεντεύει εδώ και μισό αιώνα τις τύχες μας, έχει αλλάξει στρατηγική:

Παλαιότερα, ενώ δελέαζε με συνθήματα του τύπου "την πατρίδα ουκ ελάττω παραδώσω", την ίδια ώρα, αποφάσιζε ερήμην, πίσω από κλειστές πόρτες και σέρβιρε τελευταία στιγμή τα σχέδια στον ανήμπορο (ή τουλάχιστον έτσι λογάριαζε) να αντιδράσει λαό. Σήμερα, επιχειρεί να ενσπείρει τον πανικό και τον τρόμο με τα χειρότερα (εποίκους, εκ περιτροπής, στάθμιση), ώστε, όταν φέρει την - εκ Τουρκίας εκπορευόμενη - Διζωνική, ξανά σε δημοψήφισμα, αυτή να περάσει πανηγυρικά. Θα είμαστε και ευχαριστημένοι μάλιστα, που κατορθώσαμε να αποτρέψουμε τα χειρότερα...

Το Κυπριακό, βρίσκεται σε μια κρισιμότατη καμπή και ο Πρόεδρος έχει μείνει μόνος, να μην παραδέχεται, όχι απλά τα λάθη του, αλλά και τους κινδύνους που αυτά εγκυμονούν. Του αναγνωρίζουμε τη διάθεση για εξεύρεση λύσης. Του πιστώνουμε την προσπάθεια για οδυνηρούς συμβιβασμούς. Το συγχαίρουμε κιόλας, για την υπομονή να μην είναι αρεστός στη πλειοψηφία, προκειμένου να φτάσει στην επίλυση του προβλήματος.

Χρειάζεται όμως και ο ίδιος ο Δημήτρης Χριστόφιας, να κάνει την αυτοκριτική του. Οι ευθύνες του είναι ήδη βαριές. Σε περίπτωση ναυαγίου, θα είναι συντριπτικές για τον ίδιο, αλλά δυστυχώς και για όλες τις επερχόμενες γενιές Κυπριακού Ελληνισμού. Οφείλει να κάνει ένα βήμα πίσω, πριν είναι αργά. Έχει χρέος να υποκλιθεί στο λαό!

Δεν θα Περάσει η Τρομοκρατία

2010-05-08T14:01:00.000+03:00

Εμβρόντητος παρακολουθεί, για άλλη μια φορά ο Κύπριος πολίτης, το νέο σκάνδαλο που έχει ξεσπάσει, σχετικά με τις καταγγελίες του δημοσιογράφου Μακάριου Δρουσιώτη και την αστυνομική επιδρομή στην οικία του δικηγόρου Ξενή Ξενοφώντος, που επακολούθησε.

Για να πάρουμε εν συντομία τα γεγονότα απ' την αρχή, η όλη υπόθεση ξεκίνησε με το ταξίδι του Μακάριου Δρουσιώτη στην Άγκυρα και την εκεί συνάντησή του με τον πρωθυπουργό της κατοχικής δύναμης, Ταγίπ Ερτογάν, την 29η Φεβρουαρίου του τρέχοντος. Ακολούθησε η εξιστόρηση του χρονικού της επίσκεψης στον "Πολίτη" από τον ίδιο το δημοσιογράφο, στις 2, 3 και 4 Μαρτίου, όπου περιλαμβανόταν και συνέντευξη στον "Π" του Τούρκου πρωθυπουργού!

Φυσικό επακόλουθο ήταν, η "Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο", μέσω του "blog" που διατηρεί - του γνωστού πλέον "christofias-watch" - να στηλιτεύσει με έντονο τρόπο, τόσο την παρουσία του Κύπριου δημοσιογράφου στην "αυλή" του πολιτικού ηγέτη του Αττίλα, όσο και την προσπάθεια απόδοσης στον τελευταίο κάθε καλής δήθεν πρόθεσης για άμεση λύση του Κυπριακού και σεβασμού των υπογραφών της Τουρκίας. Κάτι για το οποίο βεβαίως ουδέποτε λάβαμε δείγματα γραφής!

Οποιοσδήποτε είχε την παραμικρή επαφή με "blog" στο διαδίκτυο, γνωρίζει πάρα πολύ καλά πως η ίδια η "google", επιτρέπει - εάν έχει ενεργοποιηθεί προηγουμένως από τον διαχειριστή του χώρου - τον ελεύθερο σχολιασμό κάθε δημοσιεύματος. Εδώ άλλωστε έγκειται και η διαφορά μεταξύ της ενημέρωσης από οποιοδήποτε άλλο Μαζικό Μέσο και από το Διαδίκτυο. Η ελευθερία, όχι μόνο στην επιλογή της είδησης και στον χρόνο ανάγνωσής της, αλλά και στον σχολιασμό και την δίχως κανένα όριο κριτική. Το μόνο όριο που υπάρχει, είναι του αυτοπεριορισμού που θέτει ο καθένας μας.

Αυτό λοιπόν, φαίνεται, ότι ενόχλησε και το Μακάριο Δρουσιώτη. Με επιστολή του - ημερομηνίας 4 Μαρτίου 2010 - απευθύνθηκε στο Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, διαμαρτυρόμενος για ανώνυμο σχόλιο - ή ακριβέστερα, σχόλιο που καταχωρήθηκε με ψευδώνυμο - σε κάποιο σημείο κάτω από την εν λόγω ανάρτηση, και πιο συγκεκριμένα στις 5:00μ.μ.. Δεν αναδημοσιεύουμε το σχόλιο, μήπως καταλήξουμε κι εμείς αύριο σε κάποιο κελί!

Μέχρις εδώ όλα καλά. Οποιοσδήποτε θέλει να κυνηγά ανεμόμυλους, αναζητώντας ποιος ξέρει, σημασία, δημοσιότητα, συμπλήρωση εσωτερικών κενών, είναι ελεύθερος να το πράξει. Αυτό που εξοργίζει τον πολίτη, είναι η υποτέλεια των υποτίθεται ανεξάρτητων θεσμών του κράτους, στην εξουσία. Δεν είναι δυνατόν, η Αστυνομία, να μετατρέπεται σε ιδιωτική υπηρεσία ασφάλειας των κυβερνώντων και να δρα προφανώς κατ' εντολή του Προεδρικού. Δεν μπορεί, ενώ εκατοντάδες πολίτες καθημερινά εισπράττουν την αδυναμία ή και αδιαφορία των οργάνων της τάξης για τα μικρά και μεγάλα θέματα που τους απασχολούν, την ίδια στιγμή να επιδεικνύεται τέτοια σπουδή, για ένα σχόλιο στο διαδίκτυο!

Είναι ξεκάθαρο, ότι ο Μακάριος Δρουσιώτης απετέλεσε Δούρειο Ίππο, προκειμένου να αποκαλυφθεί η ταυτότητα των διαχειριστών του ενοχλητικού - για την εξουσία - "christoφias-watch". Το μόνο που έχει ξεμασκαρευτεί όμως στα μάτια του απλού πολίτη, είναι η διαπλοκή του Τύπου, της Αστυνομίας και του Προεδρικού. Η πρόφαση που βρέθηκε για να αρθεί το απόρρητο των επικοινωνιών των διαχειριστών - και ποιος ξέρει ποιου άλλου - της ιστοσελίδας, αλλά και το οικογενειακό άσυλο του Ξενή Ξενοφώντος, μόνο αστεία μπορεί να χαρακτηριστεί. Είναι μια ξεκάθαρη προσπάθεια, αφ' ενός να εντοπιστούν οι "αντιφρονούντες" και αφ' ετέρου, να τρομοκρατηθούν όλοι οι υπόλοιποι. Είναι μια ενέργεια που παραπέμπει σε καθεστώτα ξένα προς τη Δημοκρατία.

Οι μέθοδοι και οι πρακτικές του κυβερνώντος ΑΚΕΛ, δεν είναι άγνωστες. Η "επαγρύπνηση" είναι λέξη εδραιωμένη στην Κυπριακή κοινωνία, είναι μια κατάσταση την οποία έχει ζήσει στο πετσί του ο Κύπριος πολίτης. Εκεί που πιστέψαμε - οι αφελείς - πως την έχουμε αποβάλει από την πολιτική ζωή του τόπου, την βλέπουμε να επανέρχεται με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Να εισβάλλει μέσα στα σπίτια μας, να μπαίνει στους υπολογιστές μας, να λογοκρίνει ακόμα και τη σκέψη μας. Θυμηθείτε ότι η ζωή του Ξενή Ξενοφώντος έχει παραβιαστεί δίχως να υπάρχει απόδειξη ή καν ένδειξη, ότι έχει ο ίδιος αναρτήσει το άρθρο που επικρίνει το Μακάριο Δρουσιώτη. Αναλογιστείτε ότι δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να τον συνδέει με το επίμαχο σχόλιο. Και όμως, φαίνεται ότι ο Ξενής αποτελούσε "ενόχληση" και έπρεπε να διαπομπευτεί.

Η όλη υπόθεση, τολμούμε να σκεφτούμε, δεν μπορεί να είναι άσχετη με ένα γεγονός που συνέβη προ ημερών, λίγες ώρες πριν από αθλητική αναμέτρηση. Και πάλιν πρωταγωνίστρια η Αστυνομία, που ανέκρινε και - καθ' ομολογία του ιδίου - εκφόβισε ξένο, φιλοξενούμενο στο νησί μας, διαιτητή, λίγες μόλις ώρες πριν από πολύ σημαντικό - για την ομάδα του Προέδρου της Δημοκρατίας - ποδοσφαιρικό αγώνα. Ανάκριση, η οποία πραγματοποιήθηκε κατόπιν καταγγελίας πολίτη, Δούρειου Ίππου και πάλιν, ότι είδε τον διαιτητή να συζητά με... αναρμόδιο πρόσωπο.

Λες και ο πολίτης ξέρει και μπορεί να κρίνει, ποια πρόσωπα είναι αρμόδια και ποια αναρμόδια! Φυσικά, στην υπόθεση εκείνη, υπάρχουν άλλα, πολύ πιο βασανιστικά ερωτήματα. Πώς βρέθηκε ο πολίτης στο ξενοδοχείο που διέμενε ο διαιτητής; Τυχαία; Πώς αναγνώρισε εξ όψεως ένα διαιτητή που ήρθε στην πατρίδα μας μόλις δυο φορές, για μερικές ώρες; Από πού ήξερε από το το βράδυ της προηγουμένης - οπόταν έγινε η καταγγελία - ότι ο συγκεκριμένος διαιτητής θα διαιτήτευε το παιχνίδι; Εφόσον είναι πάγια τακτική της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου, η γνωστοποίηση των ονομάτων των διαιτητών, καθώς και το ποιο παιχνίδι θα διαιτητεύσει ποιος, να πραγματοποιείται μερικά μόλις λεπτά πριν το εναρκτήριο λάκτισμα.

Είναι και σε αυτή την περίπτωση πρόδηλη η διαπλοκή αθλητικών παραγόντων με τις υπηρεσίες διαφύλαξης και επιβολής του Νόμου. Είναι εμφανέστατη η παρουσία επαγρυπνούντων, στην καλύτερη περίπτωση πολιτών, οι οποίοι καταργούν κάθε έννοια ιδιωτικότητας. Παρακολουθούν πρόσωπα, καταγράφουν κινήσεις, δίνουν αναφορές, προσφέρουν πληροφόρηση, καταδίδουν!

Τελικά, μήπως το υπερβολικό - κατά την άποψή μας εκείνη την εποχή - όνομα "Επιτροπή για την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Κύπρο", δεν είναι και τόσο... εκτός πραγματικότητας. Έχουμε αλήθεια δημοκρατία στην Κύπρο ή βιώνουμε από τους ίδιους τους φορείς της εξουσίας μικρά, καθημερινά πραξικοπήματα; Όταν καταστρατηγούνται οι έννοιες της ιδιωτικότητας, του οικογενειακού ασύλου, του απορρήτου των επικοινωνιών, όταν υπάρχουν παρεμβάσεις στην κοινωνική και αθλητική ζωή του τόπου, τι άλλο πρέπει να γίνει για να ανησυχήσουμε; Πότε επιτέλους θα αντιδράσουμε και θα διεκδικήσουμε την αποκατάσταση της δημοκρατίας, από μια κυβέρνηση που μετατρέπεται σε καθεστώς;

Αλλά τι ρωτάμε; Εδώ και 36 τόσα χρόνια, ζούμε σε ένα κράτος που συνομιλεί για να λύσει το μείζον πολιτικό του πρόβλημα, δίχως να έχει ποτέ ρωτήσει το λαό ποια άποψη έχει για τη μορφή λύσης. Χωρίς να έχει διεξαγάγει ένα κοινωνικό, δημόσιο διάλογο, ώστε να κάνει τον κόσμο κοινωνό των εξελίξεων στο Κυπριακό. Αρνούμενο να προβεί σε δημοψήφισμα για να λάβει λαϊκή εντολή ως προς την κατεύθυνση των συνομιλιών. Εσχάτως, παραχωρώντας στον εχθρό, στον κατακτητή, υπερπρονόμια αντιδημοκρατικής σταθμισμένης ψήφου, ρατσιστικής εκ περιτροπής προεδρίας, παραμονής πενήντα χιλιάδων εποίκων, χωρίς καμιά νομιμοποίηση από τον Κύπριο πολίτη! Αγνοώντας και επιδειχτικά περιθωριοποιώντας οποιαδήποτε αντίθετη γνώμη, χαρακτηρίζοντάς την από αιρετική μέχρι εθνικιστική...

Κατόπιν όλων αυτών, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς, πως και γιατί ιδιωτικότητα, οικογενειακό άσυλο, προσωπική ζωή, ελευθερία της σκέψης, του λόγου και των επικοινωνιών, είναι ψιλά γράμματα για τους κυβερνώντες. Εμείς όμως δεν θα καταθέσουμε τα όπλα. Καμιά μορφή καταστολής δεν πρόκειται να μας κάμει να υποκύψουμε. Η πνευματική τρομοκρατία, δεν θα περάσει!

5η Μαρτίου: Καμπάνα Ενάντια στο Ραγιαδισμό!

2010-03-06T19:09:00.000+02:00

Η απόφαση της 5ης Μαρτίου του ΕΔΑΔ, μόνο κεραυνός εν αιθρία δεν ήταν για την πολιτική ηγεσία στην Κύπρο. Ακόμα κι αν ο λαός βρισκόταν - ως συνήθως - στο σκοτάδι, η ηγεσία του τόπου γνώριζε και φοβόταν την έκβαση της υπόθεσης. Πλην όμως, δεν έκανε οτιδήποτε για να την αποτρέψει.

Εκείνο που θα πρέπει να μας προβληματίσει, περισσότερο και από την ίδια την απόφαση ίσως, είναι το γεγονός πως το ΕΔΑΔ, "πάτησε" πάνω στο σχέδιο "ΑΝΑΝ" και τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις στο περιουσιακό. Πορεύτηκε δηλαδή, στο δικό μας δρόμο, κατρακύλησε στις δικές μας διολισθήσεις, χρησιμοποίησε τις διαχρονικές μας υποχωρήσεις...

Πρώτη - δυστυχώς - είναι η Ελληνοκυπριακή πλευρά που μπήκε σε διαδικασία διαπραγμάτευσης των περιουσιών μας. Εμείς βάλαμε τα σπίτια μας στο "αλά ούνα, αλά τρες", αποδεχόμενοι ότι το 1/3 των προσφύγων δεν θα επιστρέψει στις εστίες του, αλλά θα αποζημιωθεί. Εμείς πρώτοι, δεχτήκαμε ότι οι λεγόμενες "κοινωφελείς" υπηρεσίες, που παράνομα οικοδομήθηκαν στα κατεχόμενα, δεν θα επηρεαστούν από τη λύση. Είναι η πλευρά μας, η οποία μίλησε για την παραμονή 50 χιλιάδων εποίκων, οι οποίοι μοιραία, κάπου θα πρέπει να διαμείνουν. Προφανώς, όχι σε σπίτια που οικοδόμησαν οι πατέρες ή οι παππούδες τους...

Υπάρχει όμως και προσωπική ευθύνη. Συμπολίτες μας είναι αυτοί που κατέφευγαν στη λεγόμενη - όχι πια; - επιτροπή αποζημιώσεων. Αλίμονο σε όποιο τολμούσε να χαρακτηρίσει τη στάση τους προδοτική! Το "περί χρημάτων των αγώνα ποιούμεθα" έχει εμπεδωθεί στην κοινωνία μας. Η επισήμανσή του όμως, ενοχλεί!

Ο αντικατοχικός αγώνας, μετατράπηκε από μας, σε περί χρημάτων αγώνα. Να αρπάξουμε ότι μπορούμε. Να "σώσουμε" - αν είναι σωτηρία η εκ περιτροπής προεδρία και η στάθμιση ψήφου - οτιδήποτε αν σώζεται. Περίπατο πήγαν οι αρχές της ισοπολιτείας, της ισονομίας, ακόμα και οι πιο βασικές αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Και ήρθε η τιμωρία μας. Τιμωρία γιατί πετάξαμε στον κάλαθο των αχρήστων την Τιτίνα, τη Ξενίδη-Αρέστη, τον Αποστολίδη, τους αδελφούς Φωκά, τις διακρατικές. Γιατί εξακολουθούμε να πηγαίνουμε στις συνομιλίες, γυμνοί από αυτά τα θανατηφόρα για την Τουρκία όπλα. Διότι επιμένουμε να συζητούμε με τους Τουρκοκύπριους αντί τους Τούρκους, τους πραγματικά υπεύθυνους για το έγκλημα της εισβολής και της κατοχής. Επειδή δώσαμε επανειλημμένα συγχωροχάρτι στην Τουρκία, για να καπαρτίζει στον προθάλαμο της Ε.Ε. όταν, τότε, το ΕΔΑΔ την καταδίκαζε και την έθετε προ των ευθυνών της.

Την ώρα που οι Αρμένιοι, μετά από μακροχρόνιο αγώνα, κερδίζουν - ως φαίνεται - την αναγνώριση της γενοκτονίας τους, την στιγμή που το δικαίωμα κληρονομιάς των Ελλήνων της Κωνσταντινουπόλεως αναγνωρίζεται, ο δρόμος των Ελλήνων της Κύπρου προς το ΕΔΑΔ φράσσεται... Θα αναρωτηθεί άραγε η πολιτική μας ηγεσία "γιατί";

Η απάντηση είναι μάλλον "όχι". Αντ' αυτού, κάποιοι στην Κύπρο, ενδόμυχα, πανηγυρίζουν για την απόφαση. Όχι μόνο Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι αλλά και Ελληνοκύπριοι, δυστυχώς. Τα σχέδια τους για ξεπούλημα της Κύπρου, διευκολύνονται αφάνταστα σήμερα. Ο φόβος και ο πανικός που ενσπείρει μια τέτοια απόφαση, κάνουν το λαό ακόμα πιο ευάλωτο. Ηγεσίας απούσης, ακόμα πιο δεκτικό και υποχωρητικό...

Όμως, η απόφαση δεν αποτελεί την καταστροφή που κάποιοι θέλουν να παρουσιάζουν. Μπορεί να κάνει τον δρόμο προς το ΕΔΑΔ αδιέξοδο για τον προσφυγικό κόσμο, αλλά δεν αναιρεί την πραγματικότητα. Δεν αλλοιώνει τα γεγονότα. Την εισβολή, την κατοχή, την καταπάτηση των ανθρωπίνων μας δικαιωμάτων. Δεν ανατρέπει την Ιστορική απόφαση της 28ης Απριλίου του 2009, του ιδίου Δικαστηρίου. Όταν αναγνώριζε την Κυπριακή Δημοκρατία σαν τη μόνη νόμιμη αρχή του νησιού. Όταν έκανε δεκτά τα έγγραφα μόνο του Κτηματολογίου της Δημοκρατίας. Όταν ξεκαθάριζε πως η πάροδος οποιουδήποτε χρονικού διαστήματος, δεν δημιουργεί τετελεσμένα. Όταν έκανε σαφέστατη αναφορά στη διαίρεση της Κύπρου, συνεπεία της τουρκικής εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής.

Η απόφαση της 5ης Μαρτίου, πρέπει να μας αφυπνίσει. Να λειτουργήσει σαν καμπάνα για την δική μας πλευρά. Τέρμα στον ενδοτισμό και την υποχωρητικότητα. Καιρός να εξοπλίσουμε τη φαρέτρα μας με όλα τα βέλη που κατά καιρούς μας έδωσε ο ΟΗΕ, το Συμβούλιο της Ευρώπης αλλά και το ΕΔΑΔ. Είναι η ώρα να θέσουμε την Τουρκία προ των ευθυνών της. Να εκμεταλλευτούμε την Ευρωπαϊκή της προοπτική και να σταματήσουμε να σφυρίζουμε αδιάφορα μπροστά στα εγκλήματα και την ασυνέπειά της.

Ο διεθνής παράγοντας και τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια σταμάτησαν να εμφανίζονται "βασιλικότεροι του βασιλέως". Θα μας βοηθήσουν, μόνο όταν σταματήσουμε να έρπουμε σε τραπέζια στημένων συνομιλιών. Θα μας ενισχύσουν, μόνο αφού αποσύρουμε τις απαράδεκτες υποχωρήσεις μας, που προσβάλλουν και αμαυρώνουν τα χιλιάδες χρόνια ένδοξης Ιστορίας του Κυπριακού Ελληνισμού.

Ασύμμετρη Απειλή

2010-01-12T20:29:00.000+02:00

Συγκλονισμό και θλίψη προκάλεσε ανά το παγκύπριο η είδηση της στυγερής δολοφονίας του Άντη Χατζηκωστή. Του Διευθύνοντως Συμβούλου του εκδοτικού οργανισμού "Δίας", της ναυαρχίδας δηλαδή του "ΟΧΙ" στο διχοτομικό σχέδιο "Ανάν".

Το ειδεχθές φονικό, έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά εγκληματικών πράξεων και άλλων συμβάντων του τελευταίου διαστήματος, τα οποία έχουν αφήσει άναυδο τον Κυπριακό Ελληνισμό. Ανεξαρτήτως κινήτρων, αισθήματα ανασφάλειας και αβεβαιότητας κυριαρχούν ανάμεσα στο λαό. Η μη διαλεύκανση των περιστατικών αυτών, καθώς και τα σενάρια που δίνουν και παίρνουν είτε στον τύπο, είτε υπό μορφή ψιθύρων, συντηρούν ένα νοσηρό κλίμα στη κοινωνία μας.

Ως εκ τούτου, η εξιχνίαση της υπόθεσης ανεξαρτήτως πολιτικού ή άλλου κόστους, είναι εκ των ων ουκ άνευ. Δυστυχώς όμως, το παρελθόν δεν μας επιτρέπει να αισιοδοξούμε. Αναζητούνται ακόμα οι δολοφόνοι του εκ των αρχιτεκτόνων της διεθνοποίησης του κουρδικού αγώνα, Θεόφιλου Γεωργιάδη. Εκτελέστηκε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, Μάρτη του 1994, στις 10 το βράδυ, έξω από το σπίτι του...

Σε ατυχήματα αποδόθηκαν μια σειρά αεροπορικών τραγωδιών που στέρησαν ανάμεσα σε άλλους τη ζωή από τον Ευάγγελο Φλωράκη, το Γιάννο Κρανιδιώτη, τους "τρεις" των Ιμίων... Κάποια ενδεχομένως να ήταν όντως ατυχήματα, σίγουρα όμως ορισμένα δεν ήταν.

Μόδα έχουν καταντήσει τα περιστατικά κλοπής ή και καύσης Ελληνικών σημαιών όπως και η ανίερη πράξη της σύλησης τάφων. Μερικά μπορεί να ήταν απλά πράξεις νεαρών ιερόσυλων, όχι όμως όλα. Αποκορύφωμα η κλοπή της σορού του Τάσσου Παπαδόπουλου, με τις έρευνες να βρίσκονται σε βαθύ σκοτάδι.

Οι δολοφόνοι του Αντρέα Χατζηκωστή, ενδεχομένως να στόχευαν σε ένα καίριο πλήγμα για το ηθικό του δοκιμαζόμενου Ελληνισμού. Ίσως βέβαια και όχι. Σημασία έχει, εμείς να μην επιτρέψουμε ούτε στο φόβο, ούτε στην οργή να πρυτανεύσουν.

Είναι φανερό, πως αντιμετωπίζουμε μια ασύμμετρη απειλή. Δεν μπορούμε ούτε να δούμε, ούτε να αντιμετωπίσουμε πρόσωπο με πρόσωπο τον εχθρό. Αν όμως ο σκοπός του είναι η δημιουργία κλίματος έντασης, καχυποψίας, φιλονικίας και αποσταθεροποίησης, δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

Ενδέχεται να ακολουθήσουν και χειρότερα. Αν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες κρύβονται πράγματι πίσω από την ακολουθία αυτή των γεγονότων, πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για τα πάντα. Ακόμα και για προβοκάτσια στις ελεύθερες ή και τις κατεχόμενες περιοχές. Οφείλουμε να δώσουμε σθεναρά τη μάχη για ενότητα στο εσωτερικό μέτωπο, να κωφεύσουμε στην ανεύθυνη σεναριολογία και να απορρίψουμε τις μεθοδεύσεις της τουρκικής πλευράς. Το κλίμα πανικού που επιχειρεί να υποτάξει συνειδήσεις και να κάμψει φρονήματα, ας γυρίσει μπούμεραγκ σε αυτούς που το καλλιεργούν.

Η ασύμμετρη απειλή, απαιτεί ψυχραιμία και αρραγή πανεθνική στρατηγική αντιμετώπισης των εκβιασμών, των απειλών και της τρομοκρατίας.

Αιωνία η μνήμη του Άντη, συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους οικείους και τους συνεργάτες του.

Κυριάκος Μάτσης: "Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής"

2009-11-19T15:45:00.000+02:00

Πενηντα-ένα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 19 Νοεμβρίου 2009, από τη θυσία του Σταυραετού του Πενταδακτύλου, από το πέρασμα στην Αθανασία του λεβέντη της Ανορθωσιάτικης οικογένειας, Κυριάκου Μάτση.

Ο Κυριάκος, γεννήθηκε στις 23/01/1926 στο Παλαιχώρι της επαρχίας Λευκωσίας, διαμέρισμα Μόρφου. Γιος του Χριστοφή και της Κυριακούς, σύντομα άφησε την οικογένειά του για να φοιτήσει στο γυμνάσιο Αμμοχώστου, που είχε εν τω μεταξύ μεταστεγαστεί προσωρινά στο Τρίκωμο. Εκεί, γνώρισε τον μετέπειτα υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, Γρηγόρη Αυξεντίου, ενώ ταυτόχρονα έγινε κοινωνός της Ιδέας που ακούει στο όνομα «ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ».

Σπούδασε Γεωπονία στη Θεσσαλονίκη, όπου φρόντιζε σε κάθε ευκαιρία να προβάλλει το Κυπριακό ζήτημα. Ανέπτυξε πλούσια εθνική δράση, πρωτοστατώντας σε σειρά εκδηλώσεων διαφώτισης του λαού, αλλά και διαμαρτυρίας κατά του Αγγλικού προξενείου.

Έζησε και εργάστηκε στην Αμμόχωστο μέχρι τα είκοσι-εννέα του χρόνια, οπόταν και ξέσπασε ο ένοπλος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ. Με έντονη δράση στις επαρχίες Αμμοχώστου και Κερύνειας, μετατράπηκε σε ζωντανό θρύλο για το μαχόμενο Κυπριακό Ελληνισμό. Στις 9 Ιανουαρίου του 1956, συνελήφθη από τον κατακτητή και βασανίστηκε με βαναυσότητα, προκειμένου να προδώσει τα πολυάριθμα μυστικά της Οργάνωσης που κατείχε. Το παλικάρι όμως δεν λύγισε, δίνοντας το καλύτερο παράδειγμα στους συγκρατούμενούς του, στην Ομορφίτα όπου κρατούνταν...

Κορυφαία ίσως στιγμή, όπου αναδεικνύεται το μεγαλείου του Ήρωα, ήταν η απάντηση του στον στρατάρχη Χάρτινγκ, ο οποίος τον επισκέφτηκε προσωπικά στο κελί του, προκειμένου να τον εξαγοράσει με το μυθικό ποσό του μισού εκατομμυρίου λιρών, καθώς και εκτάσεων γης στην Αυστραλία. Ο φιλομαθής Αγωνιστής, θυμήθηκε τον ιστορικό Ηρόδοτο και την απάντηση των Ελλήνων στους Πέρσες όταν αυτοί προσπάθησαν να τους εξαγοράσουν: «Ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής», Ηρόδοτος VIII-26.

Όπως και στις μέρες μας, έτσι και τότε, υπήρχαν Έλληνες που κιότεψαν μπροστά στην περσική πολεμική μηχανή. Θέλοντας να δικαιολογήσουν εαυτούς, έλεγαν «κερδαλεώτερόν εστι ομολογέειν τω Πέρση μάλλον ή περ πολεμέειν» - πιο κερδοφόρος ο συμβιβασμός με τον Πέρση παρά αν τον πολεμούμε. Φυσικά, υπήρχαν και αυτοί, οι λίγοι, οι Τριακόσιοι, οι έντιμοι, οι έχοντες τη συναίσθηση του Ιστορικού Χρέους να φυλάξουν Θερμοπύλες, οι οποίοι απαντούσαν: «Ελευθερίης γλιχόμενοι, αμυνεύμεθα ούτως όκως αν και δυνώμεθα» - η λαχτάρα της ελευθερίας μας παρακινεί να τον αντιμετωπίσουμε, να αμυνθούμε, με όση δύναμη έχουμε, Θερμοπύλες 480 π.Χ., VIII-143. Ο Κυριάκος, διάλεξε το δεύτερο "στρατόπεδο"...

Ακόμα και μέσα στα μπουντρούμια των αποικιοκρατών, ο γεωπόνος Μάτσης φρόντιζε να υπηρετεί την Πατρίδα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Πιστεύοντας στην αξία της σωστής Παιδείας, μεριμνούσε για τη μόρφωση των ανήλικων κρατουμένων, ενώ χάρις στη συμπάθεια που κέρδισε από το Χάρτινγκ, κατόρθωσε να δημιουργήσει μια βιβλιοθήκη για τους συναγωνιστές του. Στον ελεύθερο του χρόνο, είχε την ευχέρεια να φιλοσοφεί τη ζωή και να καταγράφει με αξιοθαύμαστη ωριμότητα σκέψεις και προτάσεις, τις οποίες ακόμα και μεγάλοι διαφωτιστές και διανοούμενοι θα ζήλευαν!

Παράλληλα, είχε λάβει την εξουσιοδότηση του Αρχηγού Διγενή όπως διαπραγματευτεί το Κυπριακό μαζί τον Άγγλο διοικητή, μιας και ο Μακάριος βρισκόταν εξόριστος. Αν και - όπως αφηγήθηκε στους συμπολεμιστές του - έφτασε πολύ κοντά στην αυτοδιάθεση, τελικά δεν κατέστη δυνατή η υπογραφή κάποιας συνθήκης.

Ο Σταυραετός του Πενταδακτύλου, σε ένα από τα πολλά σχέδια αποδράσεων που μηχανορράφησε για τους συγκρατούμενούς του, στις 13 του Σεπτέμβρη, απέδρασε από τα κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς - όπου είχε εν τω μεταξύ μεταφερθεί - και ανέλαβε εκ νέου τα ηνία του αγώνα για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού στην επαρχία της Κερύνειας.

Δυο χρόνια αργότερα, τη 19η Νοεμβρίου του 1958, έμελλε να περάσει στο πάνθεο των Ηρώων. Αρνούμενος να παραδοθεί όταν περικυκλώθηκε το κρησφύγετό του στο Δίκωμο από τους Βρετανούς, επέλεξε να βροντοφωνάξει «Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας»! Θυσιάστηκε, ώστε να μεταλαμπαδεύσει στους συναγωνιστές του το πάθος για Αγώνα και σε μας τους απογόνους του, τον πόθο για ΛΕΥΤΕΡΙΑ και ΕΝΩΣΗ.

Η Πόλη στο ΕΔΑΔ

2009-10-02T06:19:00.000+03:00

Η 29η Σεπτεμβρίου 2009, αποτελεί ημέρα σταθμό για τον Ελληνισμό της Κωνσταντινουπόλεως και όχι μόνο. Το γνωστό στον Κυπριακό προσφυγικό κόσμο, Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), με μια απόφαση καταπέλτη για την Τουρκία, κατοχυρώνει το κληρονομικό δικαίωμα των Ελλήνων πολιτών που κατέχουν περιουσίες στην Κωνσταντινούπολη.

Αφορμή για την απόφαση αυτή, ήταν η προσφυγή των αδελφών Γιάννη και Βαγγέλη Φωκά, καταγγέλλοντας το τουρκικό κράτος για καταπάτηση του δικαιώματός τους, να κληρονομήσουν την αδερφή τους Πολυξένη Πιστικά, η οποία είχε αποβιώσει το 2000. Η δικαιολογία που προέβαλλε η τουρκική πλευρά, ήταν ένα προεδρικό διάταγμα του 1964, βάσει του οποίου δεσμεύονταν όλες οι περιουσίες Ελλήνων υπηκόων στην Τουρκία.

Σημειώνεται ότι η απόφαση του ΕΔΑΔ, είναι ομόφωνη, με την ψήφο ακόμα και αυτής, της Τουρκάλλας δικαστού, να είναι υπέρ των παραπονουμένων! Επιπρόσθετα, το Δικαστήριο περιορίζει το δικαίωμα έφεσης, ενώ οι αδελφοί Φωκά θα αιτηθούν αποζημιώσεις που ανέρχονται στα 19 εκατομμύρια ευρώ, για απώλεια χρήσης της περιουσίας τους, πέραν από την περιουσία αυτή καθαυτή που θα ζητήσουν όπως τους επιστραφεί.

Πλέον, η απόφαση έχει δημιουργήσει δεδικασμένο για τις χιλιάδες των Ελλήνων υποηκόων που έχουν στερηθεί των περιουσιών τους εξαιτίας της τουρκικής βαρβαρότητας. Συν αυτώ, η υποταγή του κατακτητή στα κελεύσματα του Δικαστηρίου, αποτελεί ένα ακόμα κρίκο στην αλυσίδα των υποχρεώσεων που η Τουρκία οφείλει να εκπληρώσει μέχρι τον Δεκέμβριο, οπόταν και θα εξεταστεί η πρόοδος που έχει επιτελέσει προς τον εξευρωπαϊσμό της. Υπενθυμίζουμε ότι οι δεσμεύσεις αναγνώρισης της Κυπριακής Δημοκρατίας και ανοίγματος των λιμένων και αεροδρομίων στα υπό Κυπριακή σημαία πλοία και αεροσκάφη, παραμένουν ακόμα στα λόγια.

Η απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ, μπορεί και πρέπει να έχει αντίκτυπο και στον Κυπριακό Ελληνισμό. Αποδεικνύεται περίτρανα, πως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν έχει καμιά πρόθεση να κωφεύσει μπροστά στις εκκλήσεις των αδικημένων για απονομή δικαιοσύνης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν προχωρεί σε εκπτώσεις όταν υπάρχουν ανοιχτά θέματα καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων των πολιτών της. Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν ο καταπατητής είναι μια υπό ένταξη χώρα!

Μην ξεχνούμε άλλωστε πως, τα πιο πάνω, προστίθενται στις ήδη πρόσφατες καταδικαστικές για την Τουρκία αποφάσεις του ΕΔΑΔ, σε 18 προσφυγές Ελληνοκυπρίων, κλείνοντας έτσι τον κύκλο των 32 υποθέσεων που είχαν κριθεί ως παραδεκτές, αφήνοντας μόλις μία να εκκρεμεί!

Κοντά σε τούτα, να βάλουμε και την ιστορική απόφαση της 28ης Απριλίου του τρέχοντος, όπου το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ), δικαίωσε πλήρως το Μελέτιο Αποστολίδη και την Ελληνική πλευρά, στη λεγόμενη «υπόθεση Όραμς». Μια απόφαση, που όχι μόνο κάνει κρυστάλλινη αναφορά στην κατοχή και διαίρεση του νησιού μας εξαιτίας του τουρκικού στρατού, αλλά προχωρά ένα βήμα παραπέρα, απορρίπτοντας οποιαδήποτε ούτω καλούμενη «δικαστική αρχή» στην Κύπρο, πέραν των Δικαστηρίων της Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα, ξεκαθαρίζει πως η κυριότητα των περιουσιών στις κατεχόμενες περιοχές, παραμένει στους νόμιμους, προ του 1974, ιδιοκτήτες τους.

Το Κυπριακό, δεν ήταν, ούτε και θα πρέπει να μετατραπεί σε νομικό ζήτημα. Ωστόσο, οι τόσο σημαντικές αποφάσεις των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων, δεν είναι δυνατόν να αγνοούνται. Αποτελούν βέλη στη φαρέτρα μας, τόσο κατά τις διαδικασίες αξιολόγησης της τουρκικής προόδου στα ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όσο και κατά τις συζητήσεις για την επίλυση του Κυπριακού.

Όταν υφίστανται αποφάσεις τέτοιας βαρύτητας, είναι ανεπίτρεπτο να γίνονται από δικής μας πλευράς διολισθήσεις στο εδαφικό. Όταν δικαιώνονται Ελλαδίτες πολίτες για τις περιουσίες που κατέχουν στην Κωνσταντινούπολη, είναι απαράδεκτο να παύουν οι Κύπριοι πολίτες να διεκδικούν τις πατρογονικές τους εστίες στην Αμμόχωστο, τη Μόρφου και την Κερύνεια!

Η απώλεια των περιουσιών μας συνεπεία της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής, δεν πρόκειται ποτέ να νομιμοποιηθεί εκτός κι αν εμείς οι ίδιοι βάλουμε την υπογραφή μας γι’ αυτό. Ο Ελληνισμός της Κύπρου, έχει υποχρέωση να αντισταθεί στο ξεπούλημα της Πατρίδας του. Ναι, είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε ειρηνικά όχι απλά με τους τουρκοκύπριους, αλλά με οποιοδήποτε νόμιμα βρίσκεται στο έδαφος του πολύπαθου νησιού μας. Δεν έχουμε όμως κανένα δικαίωμα να ξεγράψουμε τρεις και πλέον χιλιετίες Ελληνικότητας της Κύπρου!

Πηγές:
Εφημερίδα «Τα Νέα», 30/09/2009
Ηλ. Εφημερίδα «Offsite», 22/09/2009

Μη Μιλάς – Μη Γελάς, Κινδυνεύει η ΕΛΛΑΣ!

2009-09-18T04:50:00.000+03:00

Ποδοσφαιρική η σημερινή μας ανάρτηση, έτσι για να αλλάξουμε και λίγο κλίμα...

Δύσκολη ήταν η βδομάδα που πέρασε για ένα δικό μας άνθρωπο, τον Στρατηγό της Ανόρθωσης και του Κυπριακού Ποδοσφαίρου, τον Τιμούρ Κετσπάγια.

Ο απολογισμός των πέντε νικηφόρων και ενός ισόπαλου αγώνα, σε σύνολο έξι επίσημων παιχνιδιών, φάνηκε ασπίδα μικρή, για να προστατεύσει τον Τιμούρ από την τρικυμία που έπιασε στο λιμάνι. Τι κι αν πέρσι, πριν κάνει την Ευρώπη να παραμιλά, έριξε μια περιποιημένη τριάρα στον Ολυμπιακό, φέτος δεν φάνηκε να το θυμάται κανείς. Ακόμα κι όταν, μη έχοντας στη φαρέτρα του τον αίλουρο Λέτο, τον αειθαλή Τζόρτζεβιτζ, το μάγο Μπελούτσι, το γκολτζή Κοβάσεβιτς, με τον Γκαλέτι τραυματία και τον περίφημο Ντιόγκο – που ήταν τάχα η αιτία της περσινής συντριβής – εκτός φόρμας, κατάφερε να μπει… περπατητός στους ομίλους με τέσσερα στα τέσσερα! Ούτε καν η νίκη μετά από 22 χρόνια στον Κάμπο δεν έκανε αίσθηση τους οπαδούς του «θρύλου».

Το σχέδιο ήταν προμελετημένο: Κετσπάγια μέχρι η ομάδα να μπει ομίλους και μετά… αλλαγή προπονητή. Βέβαια, δεν πρέπει να προκαλεί έκπληξη κάτι τέτοιο. Εδώ έδιωξαν το Μπάγιεβιτς γιατί λέει δεν μπορούσε να «παίξει» έξω απ’ τη «γειτονιά» του. Το ότι ήταν ΑΕΚτζης δεν έπαιξε ρόλο… μπα… Έφυγε ο Λεμονής, το «δικό τους παιδί» που έφτασε μεν μέχρι τους κορυφαίους «16» γείτονες, αλλά ήταν… «τσούκου – τσούκου – γκολ». Ακόμα κι αυτός ο – αν είναι ποτέ δυνατόν – τρισμέγιστος(!!!) Βαλβέρδε, έφυγε μετά από «νταμπλ» γιατί… ζητούσε πολλά! Όχι πως διακρίναμε την αδυναμία του σε «νοκ-άουτ» αγώνες... Βλέπε ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ, Σεντ Ετιέν, ακόμα και απ’ τον Αστέρα στο παρά κάτι γλύτωσε ο… Ισπανός!

Ο Τιμούρ, δεν πληρούσε από την αρχή τις… προδιαγραφές. Πρώτ’ απ’ όλα, καθόταν σε μερικά στομάχια άσχημα το γεγονός πως όντας ΑΕΚτζής, ουδέποτε έχασε από τον Ολυμπιακό. Έπειτα, σαν ΑΝΟΡΘΩΣΙΑΤΗΣ, δεν έσκυψε το κεφάλι στις πιέσεις του περσινού καλοκαιριού, δεν μάσησε στις απειλές, κι έριξε τον ακριβοπληρωμένο θίασο του Κόκκαλη στο καναβάτσο. Συν αυτώ, δεν είχε και κανένα πλούσιο παλμαρές που να συνοδεύεται από κάποιο τεράστιο Ισπανικό όνομα, το οποίο να προκαλεί δέος στις αθλη(τικ)ές εφημερίδες και τις κατινίστικες ραδιοφωνικές εκπομπές… Οι αποκλεισμοί της Τραπεζούντας, της Κλουζ, της Ραπίντ, του ίδιου του Ολυμπιακού, τα τεράστια αποτελέσματα με Παναθηναϊκό, Βέρντερ, Ίντερ, δεν προκαλούν αίσθηση. Άλλωστε, οι Ελλαδικές ομάδες αυτούς τους αντιπάλους τους… έχουν για πλάκα!

Το βράδυ της Τετάρτης, όσο κι αν κάποιοι επιχείρησαν να παρουσιάσουν κοσμογονικές αλλαγές στου Ρέντη, είδαμε την ομάδα του Τιμούρ! Μια ομάδα πειθαρχημένη, με εξαιρετική φυσική κατάσταση που έτρεχε για 90΄, με τις γραμμές κοντά, διαρκή κίνηση χωρίς την μπάλα και αλληλοκάλυψη για σεμινάριο. Μια ομάδα που έπαιξε χωρίς Ντάρμπισιρ, δίχως Γκαλέτι και τον Ντομί να φεύγει από το ζέσταμα! Ένα σύνολο στον αυτόματο πιλότο που πήγε περίφημα και κτύπησε την κατάλληλη στιγμή κλέβοντας το τρίποντο από την διόλου ευκαταφρόνητη πρωταθλήτρια Ολλανδίας… Βέβαια, δεν είχε θέαμα… «Εις αύριον όμως τα σπουδαία», έλεγαν κάποιοι το βράδυ της Τετάρτης...

Να όμως που ήρθε και το βράδυ της Πέμπτης... Ο εφιάλτης ξεκίνησε με τον «ευρωπαίο» Παναθηναϊκό. Μια ομάδα που έχει ξοδέψει του κόσμου τα εκατομμύρια – ναι ξεπέρασε και την Ομόνοια! – έχοντας ως στόχο, το πρωτάθλημα όποτε χάνει στην Ευρώπη και την Ευρώπη όποτε χάνει στο πρωτάθλημα! Με μια άμυνα παιδική χαρά και ένα τερματοφύλακα που στην εν Ελλάδι καριέρα του δεν μετρά ούτε μια εντυπωσιακή απόκρουση, ίσως πρέπει να αισθάνεται και τυχερός που το σκορ έμεινε στο «3». Θα μπορούσε άλλωστε να έβαζε κι άλλο αυτογκόλ και να ανέβαζε το δείχτη! Κρίμα που ο… «σπεσιαλίστας» του είδους ήταν εκτός 11άδας!

Αυτό που ενοχλεί τον φίλαθλο, δεν είναι τόσο η ανεπάρκεια του ανεκδιήγητου Τεν Κάτε – που παίζει μόνο με δημιουργικά χαφ στο κέντρο μπας και χάσουμε το θέαμα, του αντιπάλου – αλλά η αδυναμία να καλυφθούν δυο – τρεις εξόφθαλμες τρύπες εδώ και δυο χρόνια. Την στιγμή μάλιστα που έχουν διατεθεί εκατομμύρια επί εκατομμυρίων… Φανταστείτε δηλαδή να είχε τέτοιο χρήμα η περσινή ΑΝΟΡΘΩΣΙΣ. Ναι, ναι, ξέρω, θα το… εξαφανίζαμε σε χρόνο ρεκόρ!

Πάμε και στο άλλο ανέκδοτο. Στα δικά μας χάλια, της ΑΕΚ. Την εκτός έδρας εμφάνιση με τη Βασλούι και την αεράμυνα στα στημένα την κατάπιαμε. Τις μεταγραφές της τελευταίας στιγμής, τις συνηθίσαμε. Το ότι δεν πρόκειται να παίρναμε κάτι καλό κόντρα στην Έβερτον εκτός, το ξέραμε. Το να παίζω όμως γνωρίζοντας ότι κάθε φορά που παραχωρώ κόρνερ, βρίσκομαι αυτόματα στη σέντρα, δεν το χωνεύω! Ούτε σχολική ομάδα δεν αμύνεται έτσι στα στημένα. Για να μην αναφερθώ στα δείγματα απειθαρχίας που για πολλοστή φορά έκαναν την εμφάνισή τους μέσα στο γήπεδο. Χάσαμε και το μέτρημα πια, μια με τους καυγάδες και μια με τις αδικαιολόγητες και κουτές κάρτες. Φαντάζομαι να μην ήταν «τσάρος» ο Ντούσκο δηλαδή… μποξ θα παίζανε;

Αν κάποιος που ασχολείται με το Ελλαδικό ποδόσφαιρο αναλογιστεί την επιτυχία των δυο Κυπριακών ομάδων πέρσι και φέτος, δεν είναι τόσο τραγικό. Ούτε αν συγκρίνει τους προϋπολογισμούς θα βάλει τα κλάματα. Αν κάτσει όμως να διαβάσει λίγο τα ρόστερ των Κυπριακών συλλόγων… Τον Κατσαβάκη το γιο του Μάκη, τον «κουτσό» Σκοπελίτη, τον «Αλβανό» Αριάν Μπεκιάι, το γερο-Φρούσο, τον «μεθύστακα» Δέλλα, το «παλιόπαιδο» Πάολο-Κόστα, τον «άμπαλο» Πουρσαϊτίδη, τον «άχρηστο» Κόντη, το «παλτό» Χιώτη, τον Χαραλαμπίδη που «δεν κάνει», τον «μικρομεσαίο» Αλεξάνδρου, το «λίγο» Χατζί, τον «αποτυχημένο» Γιοβάνοβιτς… Τώρα προσθέστε και τον… «μη θεαματικό» Κετσπάγια!!!

Μια Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της, γιατί προτιμά να σπαταλά εκατομμύρια για να φέρει παιχταράδες που θέλουν να διασκεδάσουν στην παραλιακή και προπονηταράδες που ενδιαφέρονται να κολλήσουν ένσημα πριν βγουν στη σύνταξη…

Η Ελλάς που αρέσκεται να έχει ένα πρωτάθλημα που οι τρεις πρώτοι κερδίζουν όλους τους υπόλοιπους για να είναι ευτυχείς, και ο Ολυμπιακός παίρνει τον τίτλο για να είναι ευτυχέστερος.

Όχι πως η Κύπρος πάει πίσω δηλαδή. Η Κύπρος που προτιμά να δώσει 4 εκατομμύρια σε 4 χρόνια για να φέρει το Μακρίδη, παρά να δώσει 2 εκατομμύρια, να πάρει 20 επίλεκτους ποδοσφαιριστές ηλικίας 12-16 και σε 5 χρόνια να βγάλει 5 «Μακρίδηδες»…

Καθόλου απίθανο όμως, να φτάσει η Κύπρος στο σημείο να βγάζει περισσότερες ομάδες απ’ την Ελλάδα στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Μην αναρωτηθείτε αδέρφια «γιατί». Εμείς κάνουμε «παιχνίδι»… με τα δικά σας «σκάρτα»!

ΥΓ: Η στήλη, εύχεται στον μεγάλο Τιμούρ Κετσπάγια κάθε επιτυχία στη συνέχεια της καριέρας του. Θα συνεχίσουμε να είμαστε ευγνώμονες που μας άνοιξε τα μάτια στο ποδόσφαιρο, που μας χάρισε τόσες πρωτόγνωρες και ανεπανάληπτες στιγμές χαράς και εθνικής υπερηφάνειας.

Για το μέλλον του δεν ανησυχούμε:
«Όσο έχει ψυχή… δεν θα τον κερδίσουν»

Δημοσιεύεται στην «Γαλανόλευκη Θύρα» του Σαββάτου 19-09-2009

Πρόεδρε, Γιατί Ξέχασες την Αμμόχωστο;

2009-09-11T21:04:00.000+03:00

Πριν από περίπου δυο μήνες, και πιο συγκεκριμένα την εβδόμη Ιουλίου, με ενθουσιασμό πληροφορηθήκαμε μια ευχάριστη εξέλιξη στην πορεία του Κυπριακού. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απεφάσισε επιτέλους να αποστείλει επιστολή στον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε., αξιώνοντας επιστροφή των νομίμων κατοίκων της Αμμοχώστου, πίσω στην πόλη τους.

Η πόλη της Αμμοχώστου, έχει αρκετές ιδιαιτερότητες σε σχέση με τις υπόλοιπες κατεχόμενες περιοχές μας. Αφ' ενός, η εκτός των τειχών πόλη τελεί υπό καθεστώς ομηρίας από τον τουρκικό στρατό, παραμένοντας βουβή και έρημη για τριανταπέντε τώρα χρόνια. Αφ' ετέρου, μια σειρά συμφωνιών ανάμεσα στην Κυπριακή Δημοκρατία και την τουρκική πλευρά, αλλά και ψηφίσματα των Η.Ε., προνοούν την επιστροφή της πόλης στους Αμμοχωστιανούς.

Τόσο το Ψήφισμα 550 των Η.Ε., όσο και οι Συμφωνίες Κορυφής Κυπριανού-Ντεκτάς του 1979, επιτάσσουν επανεγκατάσταση των Βαρωσιωτών στη πόλη τους, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Μάλιστα, στις Συμφωνίες του 1979, τονίζεται πως το θέμα της Αμμοχώστου θα επιλυθεί ξεχωριστά και κατά προτεραιότητα σε σχέση με τη συνολική διευθέτηση του Κυπριακού ζητήματος. Αποτελεί δε όρο, για τη συνέχιση των συνομιλιών, η Επιστροφή της Αμμοχώστου.

Αύριο, στις 12 Σεπτέμβριου, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας θα είναι ο κύριος ομιλητής της αντικατοχικής εκδήλωσης του Δήμου Αμμοχώστου. Θα κοιτάξει άραγε στα μάτια τους Βαρωσιώτες, εξηγώντας γιατί βρίσκεται ακόμα σε συνομιλίες, την στιγμή που η άλλη πλευρά αθετεί την υπογραφή της σε προηγούμενες συμφωνίες; Ποια εγγύηση υπάρχει ότι οι κατοχικές δυνάμεις θα εφαρμόσουν οποιαδήποτε συμφωνία προκύψει μέσα από τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις;

Το ακόμα κρισιμότερο ερώτημα όμως είναι άλλο. Στην προ δύο μηνών επιστολή του προς τον Μπαν-Κι Μουν, έχει λάβει απάντηση; Αν όχι, σε ποια διαβήματα έχει προβεί προς τούτο; Αν η επιστολή έχει απαντηθεί, γιατί δεν έσπευσε να ενημερώσει το λαό, όπως έκανε κατά την απόδοση της αρχικής;

Μήπως η απάντηση που λήφθηκε δεν ήταν αυτή που αναμέναμε; Ή μήπως δεχόμαστε πιέσεις για να ενταχθεί το θέμα των Βαρωσίων, στο πλαίσιο μια συνολικής διευθέτησης; Ή ακόμα χειρότερα, υπάρχει περίπτωση να παρουσιαστεί η μεταβίβαση του ελέγχου ενός τμήματος της πόλης στα Ηνωμένα Έθνη, σαν μια μεγάλη υποχώρηση της Τουρκίας, λίγες μέρες ίσως πριν την αξιολόγηση της Ευρωπαϊκής της πορείας; Κάτι, που θα πριμοδοτήσει την Άγκυρα με επαίνους, όταν απλά θα έχει εφαρμόσει μια συμφωνία που υπέγραψε προ τριάντα ετών!

Σε κάθε περίπτωση, οι Αμμοχωστιανοί, αλλά και ο υπόλοιπος Κυπριακός Ελληνισμός, έχουν κάθε δικαίωμα να γνωρίζουν τι διαμείβεται πίσω από κλειστές πόρτες. Οφείλουν οι πολιτικοί - και ιδιαίτερα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας - να μιλήσουν με εντιμότητα και παρρησία. Ελπίζουμε ότι δεν θα επιχειρήσουν φέρουν το λαό προ τετελεσμένων, όπως το 2004...

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ

Όταν ο Δημήτρης Συνάντησε το Σίλβιο...

2009-09-08T17:01:00.000+03:00

Επίσημη επίσκεψη στην Ιταλία πραγματοποιεί σήμερα και αύριο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Δημήτρης Χριστόφιας. Στα πλαίσια της επίσκεψης, θα παρακαθίσει σε δείπνο που θα παραθέσει προς τιμήν του ο πρωθυπουργός της χώρας, Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Το αντάμωμα Δημήτρη - Σίλβιο, φέρνει στο νου μας τη διαδρομή των δύο ανδρών και μοιραία γίνεται μια σύγκριση... Έχοντας βέβαια εκ διαμέτρου αντίθετες αφετηρίες, τι ομοιότητες θα μπορούσε να διακρίνει κάποιος ανάμεσα στον κομμουνιστή ηγέτη της Κύπρου από τη μια και τον καπιταλιστή Μιλανέζο μεγαλοεπιχειρηματία από την άλλη;

Αμφότεροι οι δύο άντρες, ανήλθαν στην εξουσία υποσχόμενοι να επιλύσουν τα πιο σημαντικά προβλήματα των ψηφοφόρων. Όπως είναι γνωστό, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δημιούργησε στο λαό την προσδοκία της λύσης. Παρουσιαζόταν προεκλογικά ως ο "υποψήφιος της λύσης", ο άνθρωπος που θα έφερνε στην Κύπρο την ειρήνη και την επανένωση, ενώ σύνθημά του ήταν η "δίκαιη κοινωνία". Ο καβαλιέρε από την πλευρά του, επαγγελλόταν την καταπολέμηση της διαφθοράς και του εγκλήματος, φορολογικές ελαφρύνσεις και απαλλαγές, μείωση της ανεργίας, αύξηση των συντάξεων και κοινωνικών παροχών...

Ο Μπερλουσκόνι, ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία δραστηριοποιούμενος αρχικά στον τομέα των κατασκευών και αργότερα σε διάφορες άλλες επιχειρήσεις. Στην πορεία, αντιλαμβανόμενος την δύναμη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, φρόντισε να φέρει υπό τον έλεγχο του μια από τις μεγαλύτερες σε κυκλοφορία εφημερίδες, την "Ιλ Τζιορνάλε", και να γίνει μέτοχος στους ιδιωτικούς σταθμούς τηλεόρασης σε ένα ποσοστό που ξεπερνούσε το 80%!

Στην Κύπρο τώρα, ο τότε Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ και σήμερα Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είχε ουσιαστικά υπό την εποπτεία του ένα μεγάλο αριθμό επιχειρήσεων. Είναι οι γνωστές επιχειρήσεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σχετίζονται με το νυν κυβερνών κόμμα. Στον τομέα των ΜΜΕ, πέραν από την "Χαραυγή" και το ραδιόφωνο του "Άστρα", το 2006 - λίγο περισσότερο από ένα χρόνο προ των εκλογών - το ΑΚΕΛ προχώρησε και στην δημιουργία του τηλεοπτικού σταθμού "CNC-Plus".

Μάλιστα, την τελευταία διετία, και το Κρατικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας και Τηλεόρασης παρουσιάζει ύποπτα συμπτώματα ως προς την εγκυρότητα και αντικειμενικότητα της ενημέρωσης που προσφέρει στο φορολογούμενο κοινό. Πιο χαρακτηριστικό, το πρόσφατο παράδειγμα της επίσκεψης του Προέδρου στη Συρία. Ο Σύρος Πρόεδρος Αλ Άσαντ, απαντώντας σε ερώτηση που του έγινε από το Κρατικό μας Ίδρυμα, αντιπαρέβαλε την κατάσταση στην Κύπρο, με το Λίβανο και την τότε εισβολή της Συρίας, τονίζοντας πως εκεί υπήρχε ένα μόνο κράτος! (Η επίμαχη δήλωση* από το Συριακό Αραβικό Πρακτορείο Ειδήσεων βρίσκεται εδώ). Ούτε το ΚΥΠΕ, αλλά ούτε και το ΡΙΚ - δημοσιογράφος του οποίου υπέβαλε την ερώτηση - μετέδωσαν τη δήλωση. Άραγε για να μην κακοφανίσουν τον Πρόεδρο που, ενώ παρίστατο στην κοινή συνέντευξη τύπου, δεν πήρε είδηση την αιχμή του Σύρου ομολόγου του για δύο κράτη στην Κύπρο;

Επιστρέφοντας πίσω στη διαδρομή του Σίλβιο, παρατηρούμε ότι ο Ιταλός πολιτικός, αφού κατόρθωσε να χειραγωγήσει τους ψηφοφόρους δια των Μέσων, προχώρησε στην αγορά της λαοφιλούς ποδοσφαιρικής ομάδας Μίλαν, ώστε να αυξήσει ακόμα περισσότερο την επιρροή του στις μάζες.

Αντιστοίχως, στην δική μας περίπτωση, ο Πρόεδρος δεν θα μπορούσε να αφήσει στην τύχη της, την αγαπημένη του Ομόνοια. Μετά από μια σειρά αλλεπάλληλων αποτυχημένων διοικήσεων, έριξε στο παιχνίδι τα "βαρετά χαρτιά". Φρόντισε να προωθηθούν, δια των γνωστών κομματικών μηχανισμών, στην ηγεσία του Συλλόγου δύο ιδιαιτέρως εύρωστοι οικονομικά συμπολίτες μας. Ο ένας δε, τυγχάνει να είναι ο μόνιμος ανάδοχος όλων των μεγάλων κυβερνητικών έργων, σε βαθμό που η αγορά του έχει προσδώσει το ψευδώνυμο "κρατικός κατασκευαστής"! Απορίας άξιον πως, σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής κρίσης κατά την οποία ο πολίτης καλείται σε λιτότητα και η κυβέρνηση αναστέλλει μεγάλα έργα, η ομάδα του Προέδρου φέρεται σε δημοσιεύματα να έχει προϋπολογισμό που ξεπερνά τα 16 εκατομμύρια ευρώ, διπλάσια από τις αμέσως επόμενες σε προϋπολογισμό ποδοσφαιρικές ομάδες!

Είναι πραγματικά εκπληκτικό το πως, με μια απλή σκιαγράφηση της πορείας δυο πολιτικών που προέρχονται από δυο εκ διαμέτρου αντίθετους πολιτικά χώρους, βρίσκουμε τόσα πολλά κοινά! Μήπως είναι καιρός να πάψει να μας παραξενεύει και η εντός των συνόρων ταύτιση στις θέσεις των πάλαι ποτέ αντίθετων ιδεολογικά πόλων;

* "Syria had entered Lebanon upon a call from the Lebanese government in 1976, and in Lebanon there is one republic, and the situation is completely different and the comparison is incorrect." Απόσπασμα των δηλώσεων του Προέδρου της Συρίας, Αλ Άσαντ.

ΣΟΛΩΜΕ - ΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΟ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ

2009-08-07T13:38:00.000+03:00

Αυτή την Κυριακή, το Παραλίμνι, η Αμμόχωστος, αλλά και ολάκερος ο Κυπριακός Ελληνισμός θυμούνται και τιμούν. Γυρίζουν τη σκέψη πίσω στο καλοκαίρι του 1996, όταν δυο παλικάρια, με περισσό θάρρος και αυταπάρνηση, μετατράπηκαν σε σύμβολα του αντικατοχικού μας αγώνα.

Ήταν 11 του Αυγούστου, όταν η πορεία των μοτοσικλετιστών που ξεκίνησε από το Βερολίνο, έφτασε πια μια ανάσα από τον τελικό της προορισμό. Λίγο έξω από την κατεχόμενη Αμμόχωστο, μπροστά στα συρματοπλέγματα του «αττίλα». Σταθμεύοντας αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες μακριά από το οδόφραγμα, ώστε να δείξουν την ειρηνικότητα των προθέσεών τους, γυμνοί από όπλα, εξοπλισμένοι μόνο με το δίκιο που τους έπνιγε και την ανδρεία που τους διέκρινε, Κύπριοι και ξένοι διαδηλωτές προχωρούσαν προς τα οδοφράγματα ξεγυμνώνοντας το απάνθρωπο προσωπείο των κατοχικών δυνάμεων.

Οι εγκάθετοι του τότε κατοχικού δικτάτορα Ντεκτάς όμως, όπως και οι κουβαλητοί από την Άγκυρα, φονιάδες «Γκρίζοι Λύκοι», δεν καταλάβαιναν από ειρηνικές προθέσεις. Με τον πλέον βάρβαρο τρόπο, χωρίς καμιά αιδώ ή έστω διάθεση να κρυφτούν από τα εμβρόντητα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία που κατέγραφαν καρέ-καρέ τις σκηνές, άρχισαν να κτυπούν λυσσαλέα όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Χωρίς διάκριση αν το έδαφος ήταν κατεχόμενο ή νεκρά ζώνη, χωρίς να παρεμποδίζονται από τις μαριονέττες ΟΗΕδες, χωρίς να απωθούνται από τους ψευδοαστυνομικούς, οι οποίοι σε αρκετές φωτογραφίες φαίνεται να συνέδραμαν στο έργο των δολοφόνων. Οπλισμένοι με λοστούς, πέτρες, σίδερα αλλά και όπλα που εκσφεντόνιζαν πλαστικές(;) σφαίρες, καταφέρονταν με μίσος και μανία ενάντια στους ειρηνικούς διαδηλωτές.

Τραγική κατάληξη, πέραν από τους πολυάριθμους τραυματίες, ένας νέος νεκρός. Ο Τάσος Ισαάκ από το Παραλίμνι, εγκαταλείποντας σύζυγο και μια – αγέννητη τότε – κορούλα, την Αναστασία…

Τρεις μέρες αργότερα, στις 14 Αυγούστου, η συγκλονισμένη Κύπρος αλλά και η Ελλάδα που εκπροσωπείται σε υψηλότατο επίπεδο, αποχαιρετούν το άξιο τέκνο τους και διαδηλώνουν για μια ακόμα φορά ενάντια στην κατοχή. Οι νέοι του τόπου μας, μπροστά από την πράσινη γραμμή της ντροπής, διατρανώνουν τη θέληση για Απελευθέρωση από τον τουρκικό στρατό κατοχής, Επιστροφή στις πατρογονικές μας εστίες και ταυτόχρονα αξιώνουν αποκάλυψη και δίωξη των φονιάδων του Αναστάση Ισαάκ.

Επέτειος της κατάληψης της Αμμοχώστου, και η καρδιά του Σολωμού Σολωμού, εξαδέρφου και φίλου του Τάσου Ισαάκ, δεν το βαστά. Ενσυνείδητα αποφασίζει να δώσει το πιο ηχηρό χαστούκι στην κατοχή από το 1974 μέχρι σήμερα και την ίδια στιγμή να καταστεί σύμβολο αγώνα του αδούλωτου Ελληνισμού. Ξεφεύγει από τις δυνάμεις των Ηνωμένων Εθνών και κατευθύνεται προς τον ιστό που «φιλοξενεί» το αιμοσταγές κουρελόπανο της ντροπής. Αρχίζει η ανάβαση προς την Ελευθερία…

Ρίχνει μια τελευταία ματιά προς όλους εμάς. Γνωρίζει τι θα επακολουθήσει, ξέρει ποιο θα είναι το τέλος του, μα δεν δειλιάζει, η Ελευθερία απέχει μερικά δευτερόλεπτα. Στο πρόσωπό του δεν αφήνει να φανεί μήτε ίχνος φόβου. «Ο Αυξεντίου, ο Μάτσης, ο Παλληκαρίδης δεν τους φοβήθηκαν», θα σκέφτεται, «γιατί να φοβηθώ εγώ;» Συνεχίζει την ανάβαση, είναι τώρα πιο έτοιμος από ποτέ, έτοιμος να βρει τ’ αδέρφια του…

Η διαπεραστική του ματιά δεν πρόκειται ποτέ να διαγραφεί από τις μνήμες μας. Είναι τώρα στον ιστό και μας δίνει κουράγιο και δύναμη. Θα σκέφτεται τη μάνα του, τον πατέρα… όλους εμάς, τα αδέρφια του… Στα χείλη του έχει ένα γαλήνιο χαμόγελο κι ένα τσιγάρο σύμβολο… Σύμβολο πως αψηφά τα ανθρώπινα και τα μικρά. Φεύγει για τα ωραία και μεγάλα, πάει να κατακτήσει την Ελευθερία του, να φτάσει εκεί που μόνο οι θαρραλέοι, οι γενναίοι και οι Ελεύθεροι φτάνουν. Οι Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι – ακόμα ατιμώρητοι – φονιάδες απλά τον βοηθούν. Απλά τον στέλνουν να συναντήσει στον Πάνθεο των Ηρώων της Κυπριακής τραγωδίας, τον ξάδερφό του Τάσο…

Σήμερα, δεκατρία χρόνια μετά, έχουμε την ελάχιστη υποχρέωση να μην ξεχνούμε και να τιμούμε. Άπαντες, πρέπει την Κυριακή να είναι παρόντες στο Παραλίμνι, όπως ακριβώς επιτάσσει το εσωτερικό χρέος. Παρόντες στο μνημόσυνο των ηρωομαρτύρων μας, για να τους τιμήσουμε όπως τους αξίζει. Να δώσουμε άλλη μια γροθιά στο εξωτερικό αλλά και εσωτερικό κατεστημένο και, όλοι μαζί, ανεξαρτήτως σωματειακής, κομματικής ή άλλης τοποθέτησης, να βροντοφωνάξουμε για τα δίκαια του Κυπριακού Ελληνισμού. Να τονώσουμε σε όλα τα αδέρφια μας τον νόστο της Επιστροφής στις πατρογονικές μας εστίες, να διατρανώσουμε τον πόθο μας για Λευτεριά και δικαίωση. Να δείξουμε πως θα σταθούμε απέναντι στα σχέδια διχοτόμησης και της τουρκοποίησης έστω και μιας σπιθαμής Ελληνικής γης.

Κόντρα στους ανέμους της απαξίωσης και τις σειρήνες του ωχαδελφισμού, στις 08:30 το πρωί της Κυριακής, οφείλουμε να βρεθούμε στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στο Παραλίμνι, για το μνημόσυνο του Αναστάση και του Σολωμού, ως επίσης και στην πορεία που θα ακολουθήσει για κατάθεση στεφάνων στα μνήματα των ηρώων μας.

Ο Μύθος της "Οδυνηρής Λύσης"

2009-07-22T04:26:00.000+03:00

Ένας από τους κυριότερους παράγοντες για τους οποίους ολοένα και διολισθαίνουμε στο Κυπριακό Πρόβλημα από το 1959 μέχρι σήμερα, είναι η απουσία οξυδερκούς πολιτικής σκέψης εκ μέρους μας. Η μη δημιουργία μιας "σχολής", η οποία να αναλύει τα διεθνή δεδομένα, να επεξεργάζεται πιθανά σενάρια που θα μπορούσαν να προκύψουν στο εγγύς ή απώτερο μέλλον, να προλαβαίνει καταστάσεις πριν αυτές γίνουν τετελεσμένα.

Για την απόδειξη του πιο πάνω, δεν απαιτείται τίποτα περισσότερο από μια απλή ανασκόπηση της σύγχρονης Ιστορίας μας. Οι συνθήκες εγγυήσεων του 1960, ήταν φανερό πως θα οδηγούσαν μελλοντικά στην "επέμβαση", την εισβολή δηλαδή, της Τουρκίας. Η αποδοχή εκ μέρους μας της λεγόμενης Τουρκο-Κυπριακής κοινότητας, αντί μιας μουσουλμανικής ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ μειονότητας ή έστω κοινότητας - όπως για παράδειγμα στη Θράκη - έδινε στην Τουρκία λόγο στα εσωτερικά της Κύπρου. Η απόσυρση της Ελληνικής Μεραρχίας, άφηνε γυμνή την αμυντική μας θωράκιση. Το ίδιο το πραξικόπημα του 1974 που ΟΛΟΙ ανέμεναν αλλά βολεύονταν - με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - να το αφήσουν να εκδηλωθεί, δεν υπήρχε περίπτωση να μην οδηγήσει σε εισβολή.

Έτσι και σήμερα, έχουμε διολισθήσει στη "οδυνηρή λύση" της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Με τη θεωρία του "ευκταίου και εφικτού" να μας καθοδηγεί, ή καλύτερα να μας στοιχειώνει, από το 1977 μέχρι σήμερα. Λησμονώντας πως το 1977(όταν αποδεχτήκαμε και συμφωνήσαμε Δικοινοτική αλλά ΟΧΙ Διζωνική Ομοσπονδία) η Κύπρος ήταν μια χώρα με ορθάνοιχτες και αιμορραγούσες τις πληγές της εισβολής. Ένα κράτος με 200'000 πρόσφυγες που ζητούσαν στέγη, 1619 αγνοούμενους, συγγενείς πεσόντων, εγκλωβισμένους... Μια οικονομία κατεστραμμένη από την αρπαγή της Κερύνειας και κυρίως της Αμμοχώστου. Ένα νησί με μοναδικό σύμμαχο την Ελλάδα της μεταπολίτευσης η οποία καλά-καλά δεν είχε βάλει τάξη στα του οίκου της και συνεπώς αδυνατούσε να παράσχει βοήθεια. Μια χώρα που θα δεχόταν οτιδήποτε προκειμένου να απαλλαγεί από την πραγματική απειλή του τουρκικού στρατού, μια απειλή που είδε να πραγματώνεται μόλις 3 χρόνια πριν.

Τώρα, τα δεδομένα έχουν διαφοροποιηθεί. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι πλήρες και ισότιμο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχει ενταχθεί στην Ο.Ν.Ε. και η Οικονομία της είναι εξασφαλισμένη, ενώ αμυντικά θωρακίζεται πέραν από το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα - ασχέτως αν κάποιοι το αφήνουν να ατονεί - και από το Ευρωπαϊκό Αμυντικό Δυναμικό. Οι προσπάθειες της Τουρκίας για ανακήρυξη ψευδοκράτους έχουν πέσει στο κενό(Ψήφισμα ΟΗΕ 541 του 1983). Η ένταξη και μόνο ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διασφαλίζει την εδαφική ακεραιότητα της Πατρίδας μας. Σημαντικότερο δε απ' όλα, είναι πως με την ένταξή της, η Κύπρος πλέον καθίσταται ΚΡΙΤΗΣ της Ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας. Έστω και αν γεωστρατηγικά υστερεί, έχει την υπεροπλία στον πολιτικό και διπλωματικό τομέα. Ή τουλάχιστον, θα μπορούσε να την είχε, αν το επεδίωκε.

Προς τι λοιπόν το άγχος και ο φόβος για τον μπαμπούλα της "τελευταίας ευκαιρίας"; Ανησυχούμε για την παγίωση των τετελεσμένων της εισβολής δια του εποικισμού; Πολύ ορθά κάνουμε! Τι πράττουμε όμως προς την κατεύθυνση της ΑΝΑΧΑΙΤΙΣΗΣ αυτού του εγκλήματος; Ποιες πρωτοβουλίες αναλαμβάνουμε, σε συνδυασμό με την Ελλαδική διπλωματία, για την ανάδειξη αυτού του εγκλήματος; Πως εκμεταλλευόμαστε την παρουσία μας στην Ευρώπη ώστε να κάμουμε τη συμμετοχή μας ουσιαστική και με αξία;

Από το 1992 (2&27 Απριλίου) το Συμβούλιο της Ευρώπης καταδικάζει την Τουρκία για μαζικές παραβιάζεις των Ανθρωπίνων μας Δικαιωμάτων και επιβεβαιώνει τον παράνομο, εκτεταμένο εποικισμό των κατεχομένων. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τόσο στην υπόθεση-σταθμός της Τιτίνας Λοϊζίδου το Δεκέμβριο του 1996, όσο και στη Διακρατική του 2001, δικαιώνει απόλυτα την πλευρά μας. Μόλις προ τριμηνίας, το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων αποφαίνεται υπέρ του Μελέτιου Αποστολίδη και ενάντια στους "Όραμς", ουσιαστικά καταδικάζοντας τον σφετερισμό των Ελληνοκυπριακών κατεχόμενων περιουσιών από τον οποιοδήποτε, είτε Τούρκο, είτε Ευρωπαίο πολίτη...

Ως πότε οι ξένοι θα παρουσιάζονται βασιλικότεροι του βασιλέως; Για πόσο καιρό θα απαιτούν οι άλλοι να απομακρυνθούν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα κι εμείς θα συζητούμε τα ποσοστά που θα παραμείνουν και για ποιο διάστημα; Τι αξία έχει όταν τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια καταδικάζουν με βδελυγμία τον εποικισμό κι εμείς συζητούμε ήδη για πενήντα χιλιάδες εποίκους;

Κανένας δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να αποδεχτούμε την κατοχή και τα τετελεσμένα της. Η μόνιμη ανταλλαγή πληθυσμών, ο εποικισμός, η παραμονή κατοχικού στρατού, η αναγνώριση συνιστώντων "στέιτς" (που κατά τον σύμβουλο του Προέδρου, Τουμάζο Τσιελεπή μπορεί να είναι από Πολιτείες και Κρατίδια μέχρι... Δημοκρατίες!!! - ΡΙΚ, "Το Συζητάμε") αποτελούν συγχωροχάρτι της εισβολής και νομιμοποίηση της κατοχής!

Δεν είναι μόνο οι ηρωικοί πεσόντες του 1974 που θα μας καταδικάσουν αν κάνουμε κάτι τέτοιο, αλλά όλες οι επερχόμενες γενιές του Ελληνισμού. Αν προσυπογράψουμε την τουρκοποίηση μέρους του νησιού μας, είναι ταυτόσημο με το να προδιαγράφουμε πλήρη κατάληψη της Κύπρου από την Τουρκία τα επόμενα χρόνια.

Δεν αμφιβάλουμε για τις προθέσεις, τα κίνητρα και τον πατριωτισμό κανενός. Αμφισβητούμε όμως τη σχολή σκέψης πάνω στην οποία βαδίζουν οι αιρετοί άρχοντες του τόπου. Μια φιλοσοφία που θέλει να ικανοποιεί εις το διηνεκές την τουρκική αδηφάγο εξωτερική πολιτική, μη αντιλαμβανόμενη πως δεν πρόκειται ποτέ να κορεστεί. Δεν καταλαβαίνουν με άλλα λόγια οι ηγέτες μας, πως η Τουρκία δεν θα χορτάσει και δεν θα ικανοποιηθεί μέσα από μια "οδυνηρή λύση".

Αντιθέτως, αν μετά από μια φρικαλέα και βάρβαρη εισβολή, κατόπιν μιας τριανταπεντάχρονης και πλέον κατοχής Ευρωπαϊκού μάλιστα εδάφους, η Τουρκία απενοχοποιηθεί, ενταχθεί μετά τιμών στην Ευρώπη και αποκομίσει και εδαφικά οφέλη, θα είναι μια άνευ προηγουμένου πανηγυρική νίκη της, όμοια της οποίας στην Ιστορία δεν υπήρξε ποτέ! Θα αποτελεί δικαίωση της πορείας που με απίστευτη συνέπεια τόσα χρόνια ακολουθεί η Άγκυρα. Συνεπώς, δεν θα έχει κανένα, μα κανένα απολύτως λόγο να μεταβάλει πλέον μια τόσο επιτυχημένη, κερδοφόρο για την ίδια, πολιτική...

20 του Ιούλη, Σήμερα

2009-07-20T05:19:00.000+03:00

Ο διαπεραστικός ήχος των σειρήνων, το πρωί κάθε 20ης του Ιούλη, μοιάζει με τις μέλισσες του Ονήσιλου. Αυτές που έστελνε ο αρχιλεβέντης Βασιλιάς της Σαλαμίνας, να μας κεντρίσουν. Αυτές, που ψοφούσανε στο παχύ μας δέρμα κατά τον Παντελή Μηχανικό, κι εμείς δεν νιώθαμε τίποτα...

Ουρλιάζουν οι σειρήνες το μήνυμα, μα εμείς αδιαφορούμε. Προσπαθούν να επαναφέρουν τις μνήμες που έβαλαν άλλο ένα χρόνο στην πλάτη - τον τριακοστό πέμπτο συναπτό - μα δεν μένουν μέχρις εκεί. Κεντρίζουν, μάχονται, θέλουν να μας ξυπνήσουν... αλλά εμείς, κοιμόμαστε.

Η ανασκόπηση της 20ης του Ιούλη του 1974 δεν έχει τόση σημασία, όση έχει η ενδοσκόπηση της 20ης του δευτερογιούνη του τρέχοντος. Η Ιστορία έγραψε, πως το προδοτικό πραξικόπημα της χούντας των Αθηνών, άνοιξε την Κερκόπορτα στον Τούρκο εισβολέα. Η διεθνής κοινότητα, αναγνωρίζει την εισβολή, την προσφυγοποίηση, τον σφετερισμό του - ευρωπαϊκού πλέον - κυπριακού εδάφους.

Σήμερα όμως, ποιος αγώνας γίνεται για Λευτεριά; Ποια αντίσταση υπάρχει, έντονη και ενεργός, απέναντι στον κατακτητή; Πώς η νεολαία του τόπου γαλουχείται και καθοδηγείται στον αντιιμπεριαλιστικό, αντικατοχικό της αγώνα, κόντρα στη διχοτόμηση, κόντρα στους ανέμους;

Παρά την απογοήτευση της συνεχιζόμενης κατοχής, της προσπάθειας για παγίωση των τετελεσμένων του Αττίλα, της κάμψης των εσωτερικών αντιστάσεων, της καταρράκωσης του φρονήματος, των τραγικών απαντήσεων στα προηγούμενα ερωτημάτα, φαίνεται μια δέσμη ελπίδας, ακούγεται μια μελωδία αισιοδοξίας...

Είναι οι νέοι της Κύπρου που δεν υπνώττουν! Αυτοί που παραμένουν ακόμα ζωντανοί στη ψυχή και στο σώμα. Θα δηλώσουν και φέτος παρόντες! Θα διαδηλώσουν την αντίθεση τους στα μαγειρέματα των "μεγάλων", εντός κι εκτός της μαρτυρικής μας Μεγαλονήσου. Θα διατρανώσουν τον πόθο για επιστροφή στα σπίτια των προγόνων μας, για απαλλαγή από τον τουρκικό ζυγό, για δημοκρατία, ειρήνη και λευτεριά.

Αυτοί που συχνά-πυκνά γίνονται λήπτες επιθέτων όπως «αδιάφοροι» και «ωχαδελφιστές», θα βάλουν για άλλη μια φορά γυαλιά στην κοινωνία μας. Ανεξαρτήτως κομματικής ή άλλης τοποθέτησης, χωρίς να διαχωρίζουν εαυτούς σε πρόσφυγες και μη, δίχως να διακρίνονται σε πλούσιους και φτωχούς, εκατοντάδες νεολαίοι θα συρρεύσουν και φέτος στο οδόφραγμα της ντροπής. Θα σταθούν απέναντι στις δυνάμεις του αττίλα και θα αξιώσουν την απομάκρυνσή του από τα σπίτια και τον τόπο μας.

Την ίδια στιγμή, το πολιτικό κατεστημένο, θα επιχειρήσει να καταδικάσει και να απαξιώσει την φωνή του λαού που ανθίσταται στις επιβουλές των ξένων. Η επιθυμία μας να επιστρέψουμε στην κατεχόμενη Αμμόχωστο είναι προϊόν σοβινισμού θα μας πουν. Το αίτημα για μια Κερύνεια απαλλαγμένη από την ντροπή της ανθρωπότητας - τους εποίκους - είναι γι' αυτούς ρατσιστικό. Πολύ πιθανόν δε, να είμαστε και μισαλλόδοξοι, μιας και επιζητούμε στον δικό μας για τόσους αιώνες τόπο, στην πατρίδα των ηρώων που διατηρήθηκε Ελληνική χάρις στην αυτοθυσία και το αίμα τους, να κάνουν κουμάντο οι πολλοί κι όχι οι λίγοι, οι νόμιμοι κι όχι οι παράνομοι, οι ντόπιοι κι όχι οι εισβολείς.

Πραγματικά, δεν θέλουμε καν να σκεφτούμε πως άραγε μπορεί να ερμηνεύεται η επιθυμία μας για επιστροφή όλων – κι όχι ενός υποσυνόλου – των προσφύγων, στα σπίτια τους. Δεν τολμούμε να διανοηθούμε τι είδους έγκλημα αποτελεί η σκέψη πως θα πρέπει η τύχη ενός εκάστου των αγνοουμένων μας να διακριβωθεί άμεσα. Ούτε κατά διάνοια δεν θα θέλαμε να ξέραμε τι μας σούρνουν ορισμένοι όταν γίνονται κοινωνοί των "παράλογων απαιτήσεών μας" για μια Κύπρο απαλλαγμένη από αττίλες, μια Κύπρο επιτέλους απελευθερωμένη...

Όταν προ ημερών κι αυτός ακόμα, ο Βρετανός Εργατικός βουλευτής Ρούντι Βιντς, απορρίπτει πως η Τουρκία έχει θέση στην Ευρώπη, διαφωνεί με τη λογική που μας θέλει να συνομιλούμε με το ανδρείκελο Ταλάτ παρά με την ίδια την Τουρκία, θεωρεί πως η δικοινοτική ομοσπονδία είναι περισσότερο κοντά στη διχοτόμηση παρά στο ενιαίο κράτος, τι να συμπληρώσουμε άραγε εμείς; Μήπως να τον χαρακτηρίσουμε κι αυτόν εθνικιστή; Ένας Βρετανός, αριστερός με εθνικιστικές απόψεις του Ελληνισμού;

Τα παιδιά του τόπου μας δεν σκιάζονται απ’ τις φοβέρες, ούτε μπορούν να τρομοκρατηθούν από τα επίθετα με τα οποία ορισμένοι επιχειρούν να τα στιγματίσουν. Απέδειξαν, πως είναι παρόντες και θα είναι εκεί, μπροστά, στην πρώτη γραμμή, να φυλάξουν τις Θερμοπύλες του Ελληνισμού.

Αδέρφια, δεν πρέπει και δεν πρόκειται να υποστείλουμε ποτέ τη σημαία. Θα κρατούμε πάντοτε ψηλά τα λάβαρα των κατεχόμενων δήμων και κοινοτήτων μας, αιωνίως άσβεστη τη φλόγα του αγώνα για δικαίωση του Κυπριακού Ελληνισμού.

Σήμερα, το χρέος κάθε Έλληνα που βρίσκεται στην Κύπρο, είναι να βρεθεί εκεί που η πατρίδα τον χρειάζεται. Πρώτα στην αντικατοχική πορεία απ' την πλατεία Ελευθερίας και μετά στο συλλαλητήριο του Λήδρα Πάλας. Όλοι μαζί, ΕΝΩΜΕΝΟΙ, να διεκδικήσουμε αυτά που μας αξίζουν σαν άνθρωποι, σαν Ευρωπαίοι πολίτες, σαν Έλληνες της Κύπρου. Να τιμήσουμε αυτούς που θυσιάστηκαν, όλους όσους αγωνίστηκαν αντιστεκόμενοι στις ορδές του αττίλα.

Να διατρανώσουμε τον πόθο για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ από τις κατοχικές δυνάμεις, ΑΠΑΛΛΑΓΗ από τους εποίκους, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ στις πατρογονικές μας εστίες, ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ της Πατρίδας κάτω από συνθήκες ειρήνης, ασφάλειας και σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενός εκάστου των προσφύγων, των αγνοουμένων, των συγγενών τους, των εγκλωβισμένων και όλων των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας.

20 του Ιούλη 2009: Θυμόμαστε, Τιμούμε, ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ

Η "Λιμνιτοποίηση" του Κυπριακού: Αδιάβαστοι Όπως Πάντα

2009-07-01T19:57:00.000+03:00

Λύση σε ένα πρόβλημα δεκατιών, που βασάνιζε και ταλαιπωρούσε τους κατοίκους του ακριτικού Πύργου Τηλλυρίας, αναμένεται να δοθεί μέσα στους επόμενους μήνες. Μετά από αρκετή κωλυσιεργία κι αφού μας άφηναν να καταλάβουμε ότι ένα περίπου αυτό θα γινόταν ταυτόχρονα με το άνοιγμα της οδού Λήδρας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Δημήτρης Χριστόφιας και ο... πολιτικός εκπρόσωπος του κατοχικού στρατού Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, "τα βρήκαν" για το οδόφραγμα του Λιμνίτη.

Η διάνοιξη του συγκεκριμένου οδοφράγματος, είναι ίσως η μοναδική που έχει, πράγματι, ανθρωπιστικό χαρακτήρα. Οι ανθρώπινες ζωές που ο Πύργος θρήνησε αναμένοντας το ασθενοφόρο να φτάσει, θα ήταν ίσως λιγότερες αν αυτό μπορούσε να περάσει μέσα από τις τουρκοκρατούμενες περιοχές. Φυσικά, αυτό δεν απενοχοποιεί τη συντεταγμένη Πολιτεία, η οποία όφειλε να φτιάξει τις απαραίτητες υποδομές, προσφέροντας στον Πυργώτη τίποτα λιγότερο από κάθε άλλο υπήκοο της Δημοκρατίας.

Πέραν του Πύργου, υπάρχει η προοπτική να βοηθηθούν και οι κάτοικοι της Πόλεως Χρυσοχούς για τη μετάβασή τους στην πρωτεύουσα Λευκωσία, ακόμα και οι Τουρκοκύπριοι που σύμφωνα με δηλώσεις του ο Ταλάτ επιθυμεί να μεταφέρει στα Κόκκινα (http://www.athina984.gr/node/52564). Δεν ξεχνούμε βέβαια πως απ' εκεί οι Τούρκοι εισήγαγαν παράνομα οπλισμό για να δολοφονεί Έλληνες η ΤΜΤ, και απ' εκεί ξεκίνησε η πρώτη απόβαση κατά την εισβολή...

Εκείνο το οποίο προκαλεί προβληματισμό, είναι τα ανταλλάγματα που έχουν δοθεί και αυτά που θα δοθούν εμμέσως. Μεταξύ άλλων, ο νυν Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού, μεμφόταν τον Ταλάτ πως υπαναχώρησε από τις δεσμεύσεις του και δεν άνοιξε ο Λιμνίτης ταυτόχρονα με τη Λήδρας, όπως είχε συμφωνηθεί(http://us.alitheiaportal.com/alitheia/politika/pleres-sugkhuse-gia-to-limnite.html). Αυτή η στάση του Ταλάτ - και κατ' επέκταση της Τουρκίας - ουδέποτε καταγγέλθηκε στα Ηνωμένα Έθνη ή την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως εκ τούτου, η οδός Λήδρας άνοιξε και οι Τουρκοκύπριοι αλλά και έποικοι καταστηματάρχες κατακλύστηκαν με "ευρώ" που γενναιόδωρα άφηναν και αφήνουν οι Ελληνοκύπριοι επισκέπτες στις κατεχόμενες κοντινές περιοχές.

Τελικά, για να συγκατανεύσει ο αττίλας στο άνοιγμα του Λιμνίτη, αφού δεν κατάφερε να κερδίσει την μεταφορά καυσίμων για τον κατοχικό στρατό στα Κόκκινα, κατόρθωσε να πάρει δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα. Ηλεκτροδότηση, που βέβαια δεν πρόκειται να κάνει... διάκριση μεταξύ ενός υποστατικού κάποιου Τουρκοκύπριου και της τουρκικής σκοπιάς!

Ας μην κρυβόμαστε όμως, το μεγαλύτερο αντάλλαγμα είναι άλλο. Η Τουρκία, αυτή τη στιγμή, εμφανίζεται ως η διαλλακτική συνιστώσα του προβλήματος. Κάνει μια ασήμαντη για την ίδια υποχώρηση, η οποία με δική μας υπαιτιότητα μεγαλοποιείται. Ο δρόμος δεν πρόκειται να ανοίξει άμεσα, αφού θα τρεναριστεί μέχρι να πλησιάσει ο Δεκέμβριος. Τότε, και με εξασφαλισμένο το "κάψιμο" της αρνησικυρίας από τον Πρόεδρο Χριστόφια ενώπιον Καραμανλή, θα πανηγυρίσει μιαν άλλη διάνοιξη, εκείνη του δρόμου προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε αεροδρόμια θα χρειαστεί να ανοίξει, ούτε λιμάνια, ούτε να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία!

Για άλλη μια φορά μας πιάνουν αδιάβαστους. Τους τελευταίους μήνες, σε μια πρωτοφανή προσπάθεια να αποδείξουμε σε εαυτούς και αλλήλους πως... μπορούμε να τα βρούμε με τους συντρόφους της άλλη πλευράς, "Λιμνιτοποιήσαμε" το Κυπριακό. Αν αποστασιοποιηθεί κάποιος από τα γεγονότα, ανακαλύπτει με τρόμο πως χρειάστηκε πραγματικά τιτάνια προσπάθεια για να πέσουμε σε αυτή την παγίδα. Απαλλάξαμε - ως είθισται - την Τουρκία από κάθε ευθύνη, αφού ο "Λιμνίτης" έγινε θέμα Χριστόφια-Ταλάτ. Ηλεκτροδοτήσαμε δωρεάν τις τουρκικές κατοχικές δυνάμεις. Δώσαμε στα αδέρφια του Πύργου απλά το αυτονόητο που δεν αξιωθήκαμε τόσα χρόνια και ζητήσαμε και... "ευχαριστώ". Χάσαμε οποιοδήποτε αντάλλαγμα θα μπορούσαμε να παίρναμε από το άνοιγμα της Λήδρας.

Πάθαμε για πρώτη φορά την γκάφα με τη "Λήδρας". Τότε, που πολλοί ξένοι πίστεψαν πως "έπεσε το τοίχος", "λύθηκε το πρόβλημα". Χρειάστηκε αγώνας για να αντιληφθούν πως η Λήδρας ήταν μια παρανυχίδα. Και πάλιν, δεν τους εξηγήθηκε πως οι μόνοι που έβγαιναν ωφελημένοι ήταν ουσιαστικά οι Τουρκοκύπριοι, οι έποικοι και τα... οικονομικά του ψευδοκράτους. Τώρα, πάλι τα ίδια; Το δις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού!

Προς τι λοιπόν οι πανηγυρισμοί; Επέστρεψε μήπως κανένας πρόσφυγας πίσω στο σπίτι του; Απεγκλωβίστηκε κάποιος εγκλωβισμένος; Απεχώρησε έστω ένας Τούρκος στρατιώτης ή έποικος; Σημειώθηκε κάποια πρόοδος στο θέμα των αγνοουμένων; Όχι, απλά, παράλληλα με τον δρόμο που οδηγεί από τον Πύργο στο Λιμνίτη, ασφαλτοστρώσαμε και τη πορεία της Τουρκίας στην Ε.Ε.. Τσιμεντώσαμε άλλο ένα "ΝΑΙ"!

Δίκαιη Κοινωνία – «Πράσινες» Κατασκευές

2009-06-14T05:02:00.001+03:00

Στη σημερινή ανάρτηση, θα ασχοληθούμε με τα νέα ήθη που έχουν εισαχθεί τον τελευταίο χρόνο στον ποδοσφαιρικό μας μικρόκοσμο.

Έξι από τα δέκα ΜΕΓΑΛΑ έργα της κυβέρνησης για το 2009 - ο χαρακτηρισμός των έργων γίνεται από τον «Οικονομικό Φιλελεύθερο» σε άρθρο της 18ης Ιανουαρίου 2009, δεν είναι αυθαίρετος - αναλαμβάνει η ΙΔΙΑ εταιρία.

Η εν λόγω εταιρία δεν έχει ΚΑΝΕΝΑ άλλο, ΙΔΙΩΤΙΚΟ, ΜΕΓΑΛΟ έργο σε εξέλιξη.

Αναλυτικά, τα ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ 2009
Τα έξι:
Κρατικό Θέατρο Θ.Ο.Κ. αξίας 20,5 εκ. ευρώ -> Μιλτιάδης Νεοφύτου
Κτήριο Διοίκησης Παν. Κύπρου -> Μιλτιάδης Νεοφύτου
Κτήριο Θετικών Επιστημών Παν. Κύπρου: 3,5 εκ ευρώ -> Μιλτιάδης Νεοφύτου
Κτήριο Κοινωνικών Δραστηριοτήτων: 19 εκ. ευρώ -> Μιλτιάδης Νεοφύτου
Γραφεία Πολεοδομίας & Οικήσεως, 22 εκ. ευρώ -> Μιλτιάδης Νεοφύτου
Κυκλικός Κόμβος Γ.Σ.Π.: 21,6 εκ. ευρώ -> Μιλτιάδης Νεοφύτου
Τα άλλα τέσσερα:
Μέγαρο Πολιτισμού Κύπρου
Βιβλιοθήκη Παν. Κύπρου & Κέντρο Πληροφόρησης
Σχολή Οικονομικών & Διοίκησης Παν. Κύπρου
Αλιευτικό Καταφύγιο (Ζύγι)

Κοντά σε αυτά θα σημειώναμε δυο ακόμα έργα, μη κυβερνητικά:
Την επέκταση του αποχετευτικού δικτύου του Σ.Α.Λ.Α. (δήμος Λεμεσού) αξίας 14,3 εκ. ευρώ και τα έργα στην «Ακτή Ολυμπίων» στη Λεμεσό (δήμος Λεμεσού) αξίας 1,3 εκ ευρώ τα οποία ανατέθηκαν στην εν λόγω εταιρία.

Πολλές μαζεμένες συμπτώσεις θα έλεγε κάποιος…

Ας δούμε αναλυτικά τα ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ 2009
Τower 25 (Πλ. Ελευθερίας) -> Lois Builders
Deloitte & Touche (Σανταρόζα) -> Athienitis
Q Bussines Park (Λάρνακα) -> Quality Group
The Q (Λευκωσία) -> Quality Group
David Loyd Olympia Sport Village (Αλαμινό) -> Quality Group
American Heart Institute (Στρόβολο) -> Εταιρία Γενικών Κατασκευών
Residence 51(Λεμεσό) -> Εταιρία Γενικών Κατασκευών
Tiffany Mall (Ζακάκι Λεμεσού) -> Atlas Pantou
Interorient Navigation Offices(Λεμεσό) -> Atlas Pantou

Επίσης, τα ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΕΡΓΑ 2009 ΜΕ ΕΙΔΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΟΣ
Αεροδρόμιο Λάρνακας -> Bouygues Batiment International
Μαρίνα Λεμεσού -> Cybarco, J&p, Joannou & Paraskevaides, Francoudi & Stefanou Ltd, Athena, Cads Holdings, Limassol Marina Development

ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΕΔΩ!!!
Δηλαδή, αυτές οι εταιρίες-κολοσσοί που εκτελούν τα ιδιωτικά συμβόλαια, ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ή ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ να αναλάβουν δημόσια έργα και την ίδια στιγμή, ΚΑΝΕΝΑΣ ΙΔΙΩΤΗΣ δεν εμπιστεύτηκε την εταιρία «Μιλτιάδης Νεοφύτου» για τις κατασκευές του. Κάτι που το κράτος κάνει κατά κόρον!

Να τολμήσουμε να αναρωτηθούμε σε ποια εταιρία θα αναθέσουν οι πετρελαιάδες του Κατάρ να ανεγείρει το υπερπολυτελές ξενοδοχείο απέναντι από το Χίλτον; Μήπως έχει σχέση με το «άγκρισμα» Βγενόπουλου και ήταν αφορμή για να φύγει από την Κύπρο;

Επειδή όμως κάποιος μπορεί να αμφισβητήσει τα όσα λέμε, ας δούμε τι γράφουν άλλες, μεγάλες σε κυκλοφορία, εφημερίδες του τόπου:

«ΠΟΛΙΤΗΣ» 31-05-2009 (Για τον κόμβο του ΓΣΠ):
«Κι άλλο έργο στον Μιλτιάδη Νεοφύτου μέσα από διαφανείς διαδικασίες πάντα. 22 εκατομμύρια ο δεύτερος φθηνότερος; 21,6 ο Μιλτιάδης! Ο πιο φθηνός πάντοτε και μέσα από κρυστάλλινες διαδικασίες. Σας θυμίζει τίποτα αυτό;»

«ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ» 02-06-2009
Απορία: «Πώς μπορεί τα κριτήρια που τέθηκαν να προϋποθέτουν έργα οδοποιίας 7 εκατομμύριων ευρώ, ως «πιστοποιητικό εμπειρίας», να μην διαθέτει παρά τα μισά και να κερδίσει την προσφορά; Ή μήπως θεωρείται δεδομένο ότι όλες οι προσφορές πηγαίνουν στον παικταρά μας; Και γιατί δηλαδή να ζητούνται προσφορές;».

Ας προσπαθήσουμε να «κτίσουμε» στην «Απορία»:
Όταν μια εταιρία υποβάλλει προσφορά για να πάρει ένα μεγάλο έργο, οφείλει ανάλογα με την προκήρυξη του διαγωνισμού, να παρουσιάσει ένα «πιστοποιητικό εμπειρίας». Να δείξει με άλλα λόγια ότι τα τελευταία κάποια χρόνια, έχει προβεί σε κατασκευές έργων με συγκεκριμένο προϋπολογισμό, σε συγκεκριμένο τομέα.

Στην περίπτωση του κυκλικού κόμβου παρά τω ΓΣΠ, στην εξαγγελία του διαγωνισμού υπήρχε όρος όπως οι υποψήφιοι έχουν αναλάβει στο παρελθόν έργα οδοποιίας άνω των 7 εκατομμυρίων ευρώ.

Έχουμε μεγάλη περιέργεια να μας πει η «Μιλτιάδης Νεοφύτου», ΠΟΙΟ ΕΡΓΟ ΟΔΟΠΟΙΙΑΣ ΕΧΕΙ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΚΟΣΤΟΣ ΑΝΩ ΤΩΝ 7 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ;

ΥΓ: Μη ξεχάσετε να πληρώσετε όλοι τους φόρους σας κανονικά. Η κρατική ομάδα τους χρειάζεται!!!

Δημοσιεύεται και στη ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ ΘΥΡΑ της 10ης Ιουνίου 2009

Η Παραλία ΕΙΝΑΙ Πολιτκή Τοποθέτηση

2009-06-05T16:44:00.000+03:00

Μάχη πρώτα με την αποχή και μετά με τους αντιπάλους τους, δίνουν τα πολιτικά κόμματα στις φετινές Ευρωεκλογές. Κι αν το φαινόμενο για την υπόλοιπη Ευρώπη είναι σύνηθες, για την Ελλάδα και πολύ περισσότερο για την Κύπρο, φαντάζει ως κάτι το πρωτοφανές.

Ζούμε σε μια ημικατεχόμενη πατρίδα, όπου το Εθνικό είναι το κυρίαρχο θέμα των πολιτικών συζητήσεων εδώ και τριανταπέντε χρόνια. Κινούμαστε σε μια κοινωνία όπου τα πάντα σχεδόν είναι κομματικοποιημένα, από την εφημερίδα που διαβάζουμε, την υπεραγορά που επιλέγουμε να επισκεφτούμε, μέχρι και το ποδοσφαιρικό σωματείο που υποστηρίζουμε. Αποτελεί συνεπώς σχήμα οξύμωρο, ο βαθιά πολιτικοποιημένος αυτός λαός, να επιλέγει ξαφνικά να αποστασιοποιείται από τις εκλογικές αναμετρήσεις και να γυρνά την πλάτη στα κόμματα, για να κατακλύσει τις... παραλίες!

Μήπως όμως είναι κι αυτό μια πολιτική τοποθέτηση; Σκέφτηκαν άραγε οι κομματάρχες πως, ο νέος, που ασφυκτιά μέσα στο πολιτικό σκηνικό που οικοδομούν τα τελευταία χρόνια, αναζητεί τη διέξοδο και τη ρήξη με το κατεστημένο; Αναλογίστηκαν ποιες είναι οι επιλογές που έχει μπροστά του αντικρίζοντας ένα ψηφοδέλτιο; Επιλογές που ουσιαστικά αποτελούν αποχρώσεις του ίδιου, γκρίζου χρώματος...

Στην Κύπρο, παρουσιάζεται το πρωτοφανές φαινόμενο η αντιπολίτευση - πέραν από μερικές τεχνητές εντάσεις - να είναι ο πιο φανατικός υποστηριχτής του κυβερνώντος κομμουνιστικού κόμματος. Μπορεί να τους χαρίστηκε η μοίρα και να μη χρειάστηκε να συνεργαστούν στις προηγούμενες προεδρικές εκλογές, είναι όμως φανερό πως στα μείζονα, ο καλύτερος νεροκουβαλητής του προέδρου Χριστόφια, είναι ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης.

Αυτομάτως, ο νέος που δεν επιθυμεί να ενισχύσει την κομμουνιστική ευρωπαϊκή ομάδα ή τους τοπικούς ανεπαρκώς αντιπολιτευόμενους συμμάχους της, αποκλείει τα δυο μεγάλα κόμματα. Η κατάσταση γίνεται όμως ακόμα τραγικότερη, όταν ανασκοπήσει τους "μικρότερους" συνδυασμούς.

Το σχεδόν μονίμως συγκυβερνών ΔΗΚΟ βρίσκεται εδώ και χρόνια σε αναζήτηση ταυτότητας. Παραπαίει ανάμεσα στον φιλελεύθερο και το σοσιαλιστικό χώρο αδυνατώντας να πείσει τα μέλη του για το χαρακτήρα και τον προσανατολισμό του κόμματος στην Ευρώπη. Πώς θα μπορούσε να πείσει τον απλό ψηφοφόρο; Συν τοις άλλοις, μετέχει σε μια κυβέρνηση με αναβαθμισμένο μάλιστα ρόλο, με την οποία διαφωνεί στα πλείστα όσα. Πολλές φορές, αναδεικνύεται και στον κυριότερο πολέμιό της, ιδιαίτερα με τις - ορθές κατά τα άλλα - επισημάνσεις επί του Εθνικού. Είναι όμως μεγάλη παραδοξότητα, να καταγγέλλει αφενός τις διολισθήσεις του ΔΥΣΑΚΕΛ στο Κυπριακό και να είναι ταυτόχρονα συνεργάτης στο Υπουργικό Συμβούλιο.

Ομοίως, το λεγόμενο Σοσιαλιστικό κόμμα της ΕΔΕΚ, συμπεριφέρεται εντός Κύπρου με τον ίδιο τρόπο όπως και το ΔΗΚΟ. Αντιπολιτεύεται απολαμβάνοντας τα οφέλη της συγκυβέρνησης από την οποία αρνείται πεισματικά να αποχωρήσει. Ζητά από το εκλογικό σώμα να τη βοηθήσει να μπει στο Ευρωκοινοβούλιο, ώστε να ασκήσει την επιρροή της επί του Σοσιαλιστικού Ευρωπαϊκού Κόμματος. Την ίδια ώρα όμως, αδυνατεί να εξηγήσει πως θα περάσει τις θέσεις μας στα υπόλοιπα σοσιαλιστικά κινήματα, όταν δεν μπορεί να το κάνει με το ίδιο, το "αδερφό" ΠΑΣΟΚ. Γνωστές οι "παροτρύνσεις" του επίσημου ΠΑΣΟΚ προς τον Κυπριακό Ελληνισμό να θάψει την Κυπριακή Δημοκρατία το 2004. Ούτε καν ίδρωσε το αυτί τους από τον "αγώνα" των Κύπριων σοσιαλιστών, ενάντια στο σχέδιο "Ανάν". Αυτές οι παραδοξότητες, σε συνδυασμό με την αδυναμία να παντρέψει το προοδευτικό-σοσιαλιστικό προφίλ από τη μια, με τις πατριωτικές κορώνες από την άλλη, κρατούν άλλωστε καθηλωμένα τα ποσοστά τις ΕΔΕΚ εδώ και τόσα χρόνια σε μονοψήφιους αριθμούς.

Λίγη περισσότερη ειλικρίνεια ίσως βρίσκει κανείς στα λεγόμενα "μικρά" κόμματα. ΕΥΡΩΚΟ και ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ, δεν διστάζουν να θέτουν ξεκάθαρα τις διαφωνίες τους στα του Εθνικού Συμβουλίου, ενώ ασκούν ίσως την πιο ορθολογική αλλά ταυτόχρονα έντονη αντιπολίτευση στα εσωτερικά θέματα, λέγοντας τα "συκα-σύκα" σε αρκετές περιπτώσεις. Η προσπάθεια όμως για "άνοιγμα" σε όσο το δυνατό περισσότερους χώρους, έχει σαν συνέπεια το στρογγύλεμα των θέσεων. Αμφότερα τα δυο κόμματα "μυρίζουν" αντι-ομοσπονδιακά, με πιο έντονη την οσμή στις θέσεις του ΕΥΡΩΚΟ. Υπάρχει όμως μια εποικοδομητική ασάφεια(είναι και του συρμού ο όρος) στα όσα οι εκπρόσωποι του κόμματος δηλώνουν. Όταν στη γλώσσα του πολιτικού υπεισέρχονται οι όροι "σωστό περιεχόμενο" και "αποφυγή ονοματολογίας" ο ψηφοφόρος γίνεται ολοένα και πιο καχύποπτος. Δεν θέλει να χαραμίσει την ψήφο του σε κάποιον που δεν έχει αποκρυσταλλωμένες και ξεκάθαρες θέσεις στα μεγάλα και σοβαρά ζητήματα του τόπου.

Το λευκό ψηφοδέλτιο ή η ψήφος στις παραλίες, είναι λοιπόν μια πολιτική πράξη. Οι αντιομοσπονδιακές φοιτητικές παρατάξεις, που χρόνο με το χρόνο παρουσιάζουν αλματώδη άνοδο, οι νέοι που βρίσκονται σε σύγχυση για τις θέσεις και την ιδεολογία των περισσοτέρων κομμάτων, οι απογοητευμένοι πολίτες που βρέθηκαν εκτεθειμένοι μετά από την παγκόσμια οικονομική κρίση, είναι πολιτικοποιημένοι! Είναι απογοητευμένοι και ταυτόχρονα επιθυμούν να εκδηλώσουν τη δυσαρέσκειά τους.

Κάθε εγγεγραμμένος ψηφοφόρος που θα απέχει συνειδητά από την αναμέρτηση, κάθε άκυρο ή λευκό ψηφοδέλτιο, αποτελεί μια φωνή απόγνωσης και διαμαρτυρίας για το θέατρο του παραλόγου στο Κυπριακό πολιτικό σκηνικό. Κι αν οι ταγοί δεν πάρουν τα μηνύματα τώρα, θα βρεθούν προ εκπλήξεως στις εκλογικές διαμάχες που ακολουθούν...

19η Μαΐου: Πατρίδες Χαμένες, Ποτέ Ξεχασμένες

2009-05-19T03:37:00.000+03:00

Από το 1994, η 19η Μαΐου έχει αναγνωριστεί από το Ελληνικό κοινοβούλιο ως ημέρα μνήμης της Ποντιακής Γενοκτονίας. Δυστυχώς όμως, η Ευρώπη και ο διεθνής παράγοντας αγνοούν τα γεγονότα του 1919 ενώ, κι εμείς οι ίδιοι, δεν αποδίδουμε την πρέπουσα τιμή στους πεσόντες και διωχθέντες αδερφούς.

Οκτώ χρόνια μετά την άλωση της πρωτεύουσας του Βυζαντίου, της Κωνσταντινούπολης (1453), οι Οθωμανοί (Τούρκοι) θα αλώσουν και την πρωτεύουσα του Ποντιακού κράτους, την Τραπεζούντα (1461). Ο Ποντιακός Ελληνισμός, δέχεται την ίδια καταπίεση με όλους τους υπόλοιπους υπόδουλους Έλληνες, ενώ, αρκετά συχνά, έρχονται στην επιφάνεια περιστατικά βίας και διωγμών, εκκαθαρίσεις χωριών, εξανδραποδισμοί.

Δυο αιώνες αργότερα (17ος αιώνας) ξεκινά το κύμα του εξισλαμισμού δια της βίας όλων των υπόδουλων περιοχών. Μάλιστα, η στάση των Τούρκων όσο ανατολικότερα προχωρούμε στο «Βαθύ κράτος» ολοένα και σκληραίνει, με αποτέλεσμα, οι αδερφοί Πόντιοι να βιώνουν ίσως το σκληρότερο πρόσωπο του απάνθρωπου δυνάστη...

Κατά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο (1735-1737), δίνεται η αφορμή ώστε ο Ποντιακός Ελληνισμός να περάσει τις μεγαλύτερες δοκιμασίες. Οι Πόντιοι, κατηγορούνται τάχατες ως σύμμαχοι των Ρώσων και υπονομευτές των γραμμών αμύνης του Τουρκικού στρατού. Το μένος και το μίσος κατά οτιδήποτε Χριστιανικού, μετατρέπεται σε φρικιαστικές πράξεις και εξευτελιστικές συμπεριφορές προς τους αδερφούς μας. Ακόμα και μέχρι σήμερα, οι Τούρκοι χρησιμοποιούν τις αστείες αυτές δικαιολογίες σαν ελαφρυντικό, για την γενοκτονία που κατά τα άλλα… αρνούνται ότι διέπραξαν. Δεν είναι τυχαίο που η ίδια γραμμή χρησιμοποιείται και για την ΕΟΚΑ και τους Έλληνες της Κύπρου γενικότερα, θέλοντας να δικαιολογήσουν το έγκλημα του 1974 που ζούμε ως σήμερα...

Με το τέλος του Ρωσο-τουρκικού πολέμου και την νίκη ουσιαστικά της Τουρκίας - αφού οι Ρώσοι αναγκάστηκαν να συνθηκολογήσουν - αποφασίζεται ότι το «αγκάθι» των Ελλήνων του Πόντου πρέπει ολοκληρωτικά να εκριζωθεί. Οι εθνικιστές Νεότουρκοι, ορκίζονται το 1911 να μην αφήσουν κανένα Έλληνα ή Χριστιανό να αναπνέει ανατολικότερα από το Αιγαίο πέλαγος. Με βιασμούς των θηλέων, απειλές και κακοποίηση των ανήμπορων και ηλικιωμένων, αρπαγές παιδιών, αναγκάζουν τους Έλληνες σε φυγή. Όσοι δεν υποκύπτουν, πληρώνουν με τη ζωή τους.

Το χειρότερο δε, ήταν η αντιμετώπιση των προσφύγων από τα χωριά στα οποία έφταναν ρακένδυτοι και εξαθλιωμένοι. Ουδείς τους ήθελε. Νέοι διωγμοί και περισσότερα δεινά ακολουθούσαν σε πορείες που ήταν ουσιαστικά «πορείες θανάτου».

Όταν ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ολοκληρώνεται, η Τουρκία είναι χαμένη και αποδιοργανωμένη ως ένα βαθμό, έτσι αναγκάζεται να αποδεχτεί την επιστροφή ορισμένων εκ των Ελλήνων πίσω στις εστίες τους. Ωστόσο, λάθη από Ελληνικής πλευράς, μας έφεραν στο 1919 όπου ολοκληρώνεται η τουρκική «επιχείρηση». Οι κεμαλιστές, με εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που φτάνουν στο αποκορύφωμά τους την 19η Μαΐου (αποβίβαση Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα) ολοκληρώνουν την ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ, με πέραν των 350'000 Ποντίων να ΜΑΡΤΥΡΟΥΝ για την ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ και την ΠΙΣΤΗ τους. Αυτό που δεν είναι γνωστό ευρέως, είναι πως οι αδερφοί μας συνέχισαν να αγωνίζονται στα βουνά, διεξάγοντας αντάρτικο αγώνα, σε μια προσπάθεια να προστατεύσουν τις γυναίκες και τα παιδιά τους. Αν δεν ήταν αυτή η ηρωική προσπάθεια, τα θύματα θα ξεπερνούσαν κατά πολύ τις 350'000...

700'000 αδέρφια μας έφτασαν στον Ελληνικό χώρο, αντιμετωπίζοντας την καχυποψία και την απόρριψη ενός πάμπτωχου και διαλυμένου κράτους. Κατόρθωσαν όμως να ορθοποδήσουν, να διατηρήσουν την ιστορική τους μνήμη άθικτη και να μετατρέψουν το κλάμα των "Χαμένων Πατρίδων" σε τραγούδι για την Επιστροφή και το Λυτρωμό. Διατηρούν τους μεταξύ τους δεσμούς, συντηρούν τα ήθη και τις παραδόσεις τους, κρατούν ζωντανό τον προσφυγοποιημένο Ποντιακό Ελληνισμό!

Διεθνώς, η Γενοκτονία δεν αναγνωρίζεται, με το πρόσχημα ότι τότε δεν υπήρχε δήθεν σε ισχύ τέτοιο νομικό καθεστώς και συνεπώς μπορούμε να μιλούμε μόνο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Όπως κι αν θέλουν να το ονομάζουν όμως, εμείς, και πολύ περισσότερο οι πρόσφυγες Έλληνες Κύπριοι, ξέρουμε πολύ καλά τόσο το έγκλημα, όσο και τον εγκληματία!

Σαν Ανορθωσιάτες, νιώθουμε περηφάνια που μετά από τόσους αιώνες, για πρώτη φορά το Ελληνικό στοιχείο βγήκε νικητής μέσα στην Τραπεζούντα, έστω και σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Ίσως είναι ένα σημάδι, μια ελπίδα σε δυο αδέλφια (τον Κύπριο και τον Πόντιο) που αγωνίζονται για τις "Χαμένες Πατρίδες".

Δόξα και τιμή στον Ποντιακό Ελληνισμό. Πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα 'ναι…

ΔΙΚΑΙΩΣΗ Προσφύγων στο ΔΕΚ

2009-05-05T17:04:00.000+03:00

Ως μια Ιστορική για τον Κυπριακό Ελληνισμό ημέρα, θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί η 28η Απριλίου 2009. Το Δικαστήριο Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (Δ.Ε.Κ.), απεφάνθη επί της υπόθεσης C 420/07 (γνωστής και ως Αποστολίδης εναντίων Όραμς) δικαιώνοντας πλήρως το Μελέτιο Αποστολίδη και γενικότερα την Ελληνική πλευρά.

Για πρώτη φορά στα χρονικά, Ανώτατος Ευρωπαϊκός δικαστικός θεσμός, εκδίδει μια τόσο σαφή απόφαση υπέρ μας! Το Δ.Ε.Κ., κάνει πρώτα απ' όλα ΞΕΚΑΘΑΡΗ αναφορά στην διαίρεση της Κύπρου, συνεπεία της ύπαρξης τουρκικού κατοχικού στρατού, σαν αποτέλεσμα της εισβολής του 1974. Να θυμίσουμε στο σημείο αυτό, πως τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών μέχρι σήμερα, έκαναν απλή αναφορά σε "στρατούς κατοχής" που θα πρέπει να εγκαταλείψουν τη νήσο.

Επιπλέον, το Δικαστήριο καθιστά σαφές πως η Κυπριακή Δημοκρατία είναι η μόνη νόμιμη αρχή που ασκεί εξουσία στο νησί και τα Κυπριακά Δικαστήρια είναι τα μόνα αρμόδια να απονείμουν δικαιοσύνη. Ούτε κανένα "συνιστών στέιτ" αναγνωρίζεται, ούτε καμιά άλλη εξουσία, οποιασδήποτε μορφής.

Τονίζει δε, πως οι νόμιμοι ιδιοκτήτες των περιουσιών στις κατεχόμενες περιοχές, είναι αυτοί που τις απολάμβαναν πριν το 1974. Κανένα λεγόμενο "κτηματολόγιο" και η πάροδος οποιουδήποτε χρονικού διαστήματος, δεν νομιμοποιούν τον σφετερισμό των περιουσιών μας από Τουρκοκύπριους, κουβαλητούς εποίκους ή οποιουσδήποτε άλλους παράνομα εγκατεστημένους στα σπίτια των προγόνων μας.

Εύλογα κάποιος διερωτάται όμως, πως είναι δυνατόν η απόφαση αυτή να είναι συμβατή με τη λύση της Ομοσπονδίας που προσπαθούν να μας πλασάρουν ως "μη χείρον". Πώς μπορεί, ένα Δικαστήριο τέτοιου κύρους, να αποφαίνεται για το δίκαιο του αγώνα μας, κι εμείς να επιδιώκουμε να απεμπολήσουμε τα ίδια τα δικαιώματά μας;

Είναι αδιανόητο να καλείται η Τουρκία να αποζημιώσει τους πρόσφυγες (Τιτίνα Λοϊζίδου), οι έποικοι (διότι και οι "Όραμς" έποικοι είναι) να εγκαταλείψουν τις περιουσίες που καταπατούν (Μελέτης Αποστολίδης) κι εμείς ακόμα να συζητούμε για... Ομοσπονδία. Να διαπραγματευόμαστε την παραμονή τουλάχιστον 50 χιλιάδων Τούρκων εποίκων στην πατρίδα μας. Να δηλώνουμε πως στο κάστρο της Κερύνειας μας δεν πρόκειται να υψωθεί ποτέ ξανά η Γαλανόλευκη. Να αποκλείουμε από Ευρωπαίους πολίτες (ναι, η Κύπρος εντάχθηκε στην Ε.Ε.!) την ελευθερία στην εγκατάσταση και τη διακίνηση στην ίδια την πατρίδα τους. Να καταπατούμε το "εκλέγειν και εκλέγεσθαι" σε Ευρωπαϊκό έδαφος. Να διαστρεβλώνουμε τις αρχές και αξίες την Ενωμένης Ευρωπαϊκής Κοινότητας αποδεχόμενοι στρατούς κατοχής και "εγγυητικές" δυνάμεις. Εγγυητές ποιανού; Της συνέχισης της αδικίας και της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Θα σταθεί άραγε η πολιτική μας ηγεσία στο ύψος της; Θα φροντίσει μετά την παρότρυνση ουσιαστικά του ΔΕΚ να γίνει πιο διεκδικητική; Θα απαλλάξει τους Έλληνες της Κύπρου από τον ραγιαδισμό και την μετά το '60 ηττοπάθεια; Αν η απάντηση στα πιο πάνω είναι αρνητική, τότε κρίμα που μπήκε ο αγαπητός κύριος Αποστολίδης στον ψυχοφθόρο αυτό αγώνα κι ακόμα πιο λυπηρό που δικαιώθηκε...

Δικαιολογίες δεν στέκουν πλέον! Δεν είναι μόνο το δίκαιο με το μέρος μας, μα και οι θεσμοί και τα όργανα της Ενωμένης Ευρώπης! Ο ερχόμενος Δεκέμβριος είναι ορόσημο για την σύγχρονη Κυπριακή Ιστορία. Η Τουρκία πρέπει να πιεστεί να αποσύρει τις δυνάμεις του αττίλα από την Εναλίαν Γην. Σε διαφορετική περίπτωση, αν της δώσουμε συγχωροχάρτι, μη προβάλλοντας το προνόμιο της αρνησικυρίας που έχουμε για την ένταξή της στην Ευρώπη, θα δικαστούμε από την Ιστορία. Θα καταδικαστούμε, σαν η γενιά που μετά από τρεις χιλιετίες Ελληνισμού, τουρκοποίησε την Κύπρο!

Τα Πάθη του Τιμούρ, Τα Λάθη του Λαού, Η Οργή του Θεού

2009-04-29T02:03:00.000+03:00

"Ενός κακού, μύρια έπονται" λέει μια σοφή λαϊκή ρήση και απ' ότι φαίνεται, όχι απλά επιβεβαιώνεται, αλλά τείνει να εξελιχτεί σε κανόνα για την ομάδα μας. Η χαρά και το χαμόγελο που σβήστηκαν απ' τα χείλη μας πριν καν το 2008 μας εγκαταλείψει, εναλλάσσονταν σε θλίψη, θυμό και εκνευρισμό στην πάροδο όλων αυτών των μηνών. Τώρα πλέον, έχουν αντικατασταθεί από το δάκρυ της απογοήτευσης, αφού κι αυτή ακόμα η ελπίδα, μας έχει εγκαταλείψει...

Την ελπίδα εντοπίζαμε στο πρόσωπο ενός χαρισματικού ηγέτη. Του ανθρώπου εκείνου, του οποίου τα έργα είναι γνωστά και δεν χρειάζονται ούτε εξιστόρηση, μήτε απαρίθμηση. Του ποδοσφαιριστή που απετέλεσε ζωντανό θρύλο για την ομάδα της Αμμοχώστου, του μετέπειτα προπονητή που δικαίως έγινε σημαία στο Αντώνης Παπαδόπουλος. Της ποδοσφαιρικής αυτής ευφυίας, που κατόρθωσε με την υπομονή κι επιμονή της, με τον τσαμπουκά και το θράσος της, να κατακτήσει την ποδοσφαιρική Ευρώπη με άρμα την Ανόρθωση της Αμμοχώστου!

Την ξεροκεφαλιά του πολλοί επέκριναν, ενώ το πείσμα του έγινε πάμπολλες φορές αντικείμενο αρνητικού σχολιασμού. Οι εκρήξεις οργής, τα λόγια-φωτιά που εκσφενδόνιζε στους αυλοκόλακες του κατεστημένου, η επιθυμία για σύγκρουση με τους καθωσπρέπει και τους βολεμένους, του απέφεραν ουκ ολίγους εχθρούς. Εχθρούς που όσο τον πολεμούσαν, τόσο δυνατότερος γινόταν. Εχθρούς όμως, που αναγκάστηκαν φέτος να υποβάλουν γονυπετείς τα σέβη τους και να δηλώσουν πολύ "μικροί" για να κρίνουν ποδοσφαιρικά αυτόν τον άνθρωπο, τον Τιμούρ Κετσπάγια.

Βλέπετε όμως, όταν τα βέλη έρχονται εξ οικείων, δεν τα λογαριάζεις. Δεν πιστεύεις ποτέ ότι αυτοί για τους οποίους νυχθημερόν δίνεις το "είναι" σου, μπορεί μια μέρα να σε καρφώσουν πισώπλατα. Δεν υπολογίζεις πως εκείνοι που στριμώχνονταν δίπλα σου στις φωτογραφίες, για να κερδίσουν λίγη από την απαστράπτουσα λάμψη σου, είναι ποτέ δυνατόν να σου τραβήξουν το χαλί κάτω απ' τα πόδια. Δεν θεωρείς πιθανή την περίπτωση, άτομα που έκαναν το όνομά σου τραγούδι, μουσική που τους συντρόφευε στο ταξίδι στη Τραπεζούντα ή το Φάληρο, στη Βρέμη ή το Μιλάνο, να εκστομίσουν απέναντί σου μύδρους και ανάθεμα...

Κι όμως, αυτό που δεν περίμενες, έγινε. Ο Ιούδας κι αν κρεμάστηκε, άφησε απογόνους χιλιάδες, Εφιάλτες που ζουν και αναπνέουν, όχι για να προκόψουν οι ίδιοι, μα για να καταστρέψουν αυτούς που προοδεύουν... Κι όλοι εμείς; Εμείς οι πιστοί οπαδοί κι ακόλουθοί σου; Οι ποδοσφαιρικά μαθητές σου; Ο λαός της αυτοκρατορίας που έστησες; Εμείς αποτύχαμε. Δεν καταφέραμε να περισώσουμε τη σημαία μας, τον σύγχρονο ήρωα της Ανορθωσιάτικης εποποιίας. Τον άνθρωπο που ενσάρκωσε το όνειρο της διαφώτισης για τη βουβή Αμμόχωστο, το δικό μας παιδί, που μας αμόλησε περήφανους στους πιο κεντρικούς δρόμους της Ευρώπης, με μια Γαλανόλευκη. Τον τρελό καραφλό που μας ταξίδεψε σε ναούς του ποδοσφαίρου και κοσμοπολίτικες πλατείες για να δοξάσουμε παρέα το Φοίνικα των Βαρωσίων, το Φοίνικα του Ελληνισμού. Αποτύχαμε να περισώσουμε την αξιοπρέπειά μας στο τέλος της ημέρας. Σε θυσιάσαμε Τιμούρ, στο βωμό της δήθεν "ενότητας". Σ' αφήσαμε μόνο στο λάκκο των λεόντων, να παλέψεις μια μάχη χαμένη, ή καλύτερα, πουλημένη, πριν καν αρχίσει.

Απ' την άλλη κι εσύ, για πρώτη φορά στη ζωή σου, αποφάσισες να παλέψεις μόνο με άμυνα. Που πήγαν οι κεραυνοί που μας συνήθισες εντός κι εκτός γηπέδων; Δεν τα βαλες με τα θηρία, δεν τσάκισες τα βρομερά τους νύχια, δεν έκοψες σύρριζα τα κοφτερά τους δόντια. Γιατί άραγε; Γιατί κατέβηκες στην αρένα χωρίς το μοναδικό σου όπλο, την ψυχή σου; Πόσο καιρό μας βασάνισε το ερώτημα τούτο... Μέχρι τώρα, που το καταλάβαμε επιτέλους. Τώρα που ήρθε το Πάσχα και βλέπουμε την επανάληψη της Ιστορίας. Δεν παραδόθηκες, θυσιάστηκες! Προτίμησες να εγκαταλείψεις τη δική σου ψυχή, για να εξαγνίσεις τη δική μας. Ξέρεις πως αν επιτιθόσουν, η βρωμιά και η δυσωδία που θα αναδυόταν θα έπνιγε και την τελευταία αθώα Ανορθωσιάτικη ψυχή. Γνωρίζεις πως το Βαρωσιώτικο οικοδόμημα θα κλονιζόταν συθέμελα, με κίνδυνο να καταρρεύσει. Γι' αυτό προτίμησες τη θυσία... Κάποτε, να σαι βέβαιος πως η Ιστορία θα σε δικαιώσει. Ίσως μέχρι τότε όμως να είναι αργά, όχι για σένα, αλλά για μας...

Θα είναι αργά καθώς δεν πρόκειται να ξαναβρούμε αυτά που μας έχεις εσύ χαρίσει. Πόσα χρόνια θα περάσουν άραγε μέχρι να καταφέρει προπονητής να εμφυσήσει στην ομάδα τη φιλοσοφία και την πειθαρχία που χρειάζεται ώστε να φτάσει στην υπέρβαση; Ποιος θα έχει την υπομονή να παίζει το μη ελκυστικό ποδόσφαιρο που είναι ο μόνος τρόπος να έρθει η Ευρωπαϊκή καταξίωση; Να απορροφά τις δονήσεις από τα μουρμουρητά και τη γκρίνια για τις εμφανίσεις, ξέροντας πως έτσι και μόνο έτσι μπορεί μια Κυπριακή ομάδα να θαυματουργήσει στην Ευρώπη. Ποιος αλήθεια θα ναι τόσο τολμηρός να κάνει "πειράματα" στα κρίσιμα παιχνίδια, παίζοντας το κεφάλι του κορώνα-γράμματα; Πειράματα των οποίων η εφαρμογή στο Χάναμπι, στο Καραϊσκάκης, στο Βεζερστάντιον, έφεραν αποτελέσματα πελώρια, ακριβώς γιατί είχαν δοκιμαστεί εγχώρια μια χρονιά πριν. Διερωτόμαστε ποιος θα φτύνει για τα μάτια της "Κυρίας" προσφορές εκατομμυρίων και θα μένει να υπηρετεί πιστά το Φοίνικα, όντας ίσως περισσότερο Ανορθωσιάτης από πολλούς εξ ημών. Ποιος θα συνδυάζει την προπονητική μαεστρία, την ηγετική σοφία μα πάνω απ' όλα, την άδολη αγάπη προς το Σύλλογο.

Αποτύχαμε δυστυχώς. Αποτύχαμε παταγωδώς να δείξουμε στον Τιμούρ πως η αγάπη μας ήταν μεγαλύτερη από το μίσος των χαιρέκακων και νοσηρών. Δεν καταφέραμε να του δείξουμε πως η μπόρα σύντομα θα περάσει. Δεν του δώσαμε να καταλάβει πως το καράβι μας θέλει αυτόν για καπετάνιο προκειμένου να ξεπεράσει την τρικυμία. Αυτή η αποτυχία είναι συλλογική. Φταίμε από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο οπαδό, από το πιο ακριβό διαρκείας μέχρι τον οργανωμένο στη Βόρεια. Κι ήρθε η ώρα να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Ήρθε η ώρα να εκραγεί το καζάνι που βράζει εδώ και τόσους μήνες και να συμπαρασύρει όλους αυτούς που μας οδήγησαν ως εδώ. Φωνή λαού, οργή Θεού!

Η προηγούμενη διοίκηση πήρε χρήματα από το ταμείο του Φοίνικα και ορθά οδηγήθηκε το Σωματείο σε εκλογές. Ασχέτως αν κάποιοι ήταν υπόλογοι που τα χρήματα υποκλέπτονταν κάτω απ' τη μύτη τους, τους αφήσαμε στο απυρόβλητο. Αυτή η διοίκηση έχει κάνει κάτι πολύ χειρότερο. Έχει απολέσει αυτό που η ίδια ονομάτιζε προ, αλλά και μετά την εκλογή της, ως το "πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο της Ανόρθωσης", τον Τιμούρ Κετσπάγια.

Η στήλη είχε προειδοποιήσει: Αν ο Τιμούρ οδηγηθεί σε παραίτηση, αυτό θα ισοδυναμεί με ανατίναξη του "Αντώνης Παπαδόπουλος", σύμφωνα με το σκεπτικό της ίδιας της Διοίκησης. Είναι λοιπόν εκ των ων ουκ άνευ, οι άνθρωποι που ηγούνται σήμερα της Κυρίας, να δρομολογήσουν άμεσα τις εξελίξεις για να πάμε σε εκλογές. Εκλογές από τις οποίες πρέπει να προκύψει ένα σχήμα ΚΑΘΑΡΟ. Φτάνει στις σκοτεινές συμφωνίες μεταξύ παραγόντων, τις ιδιωτικές πληρωμές ποδοσφαιριστών, τα παζάρια με χορηγούς που είναι ταυτόχρονα και μέλη του Συμβουλίου, τα ύποπτα πάρε-δώσε. Τέρμα στις τακτικές που ακολούθησε τόσο η διοίκηση Παντελή, όσο και η παρούσα. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και είναι καιρός ο στάβλος να καθαρίσει. Να προκηρυχθούν εκλογές, να βγουν στη δημοσιότητα οι συμφωνίες της "Κουόλιτυ" με την ομάδα μας και όσοι πιστοί ας προσέλθουν να εκτεθούν ενώπιον του εκλογικού σώματος.

Τιμούρ ζητούμε ειλικρινά έλεος. Συγγνώμη που σ' εγκαταλείψαμε μόνο κι αβοήθητο στον Γολγοθά που τόσους μήνες ανέβαινες. Απολογούμαστε που σε πουλήσαμε και που σε κακοκαρδίσαμε. Ελπίζουμε κι ευχόμαστε να μην μας κρατήσεις κακία. Ευχαριστούμε απ' τα βάθη της ψυχής μας για τα καλά που μας πρόσφερες. Είσαι ένα άξιο τέκνο της Αμμοχώστου, που πέτυχε για αυτή την πόλη ότι όλοι οι υπόλοιποι μαζί δεν καταφέραμε. Ξέρουμε πως θα πετύχεις όπου κι αν πας, γνωρίζουμε πως οι καλοί δεν χάνονται. Ευχόμαστε τα καλύτερα και να ξέρεις πως θα σε περιμένουμε. Όπου κι αν πας, το "Αντώνης Παπαδόπουλος" θα είναι το σπίτι που θα σε αναμένει με ανοιχτές τις πόρτες κι οι Ανορθωσιάτες, τα αδέρφια που θα έχουν ζεστή για σένα την αγκαλιά. Κατά βάθος, εμάς είναι που λυπόμαστε κι όχι εσένα, το δικό μας καράβι έμεινε δίχως καπετάνιο κι εσύ έβαλες πολύ ψηλά τον πήχη για τον επόμενο. Καπεταναίοι πολλοί, ΤΙΜΟΥΡ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ.